«Όποιος λέει ψέματα, πέφτει μες στα αίματα»… Και όποιος λέει αλήθεια; Πού πέφτει δηλαδή; Σε ποιο χαλίκι δεν σκοντάφτει και γλιτώνει με πλήρη σωματική ακεραιότητα και αναίμακτα;
Κάθε φορά που σε ρωτάνε «τι κάνεις;» και απαντάς «καλά» και μέσα σου ο καφές σε ανακατεύει όσο ρίχνεις στο χαρμάνι μπόλικη ζάχαρη για να το σώσεις!
Όταν σε ρωτάνε γυμνή και ξαπλωμένη στα σεντόνια, απόλυτα ξεβράκωτη απέναντι στην αλήθεια σου «σου άρεσε;» κι εσύ απαντάς «ναι», ενώ θες να σηκωθείς να κατουρήσεις και να διακτινιστείς σε μια γωνιά δίχως να αναλύσεις τους οργασμούς και ν’ ανοίξεις την πόρτα που κρατιέται για να μη γελάσει…
Πότε λες ψέματα; Πότε λες αλήθεια; Πότε πέφτεις στα αίματα, που είναι κακά – σαν τον αδικημένο λύκο και τη χαζοβιόλα κοκκινοσκουφίτσα που την έβγαλε (καθαρή) στο δάσος και με το καλαθάκι παραμάσχαλα!
Και διερωτώμαι, ποιος σας είπε πως η αλήθεια των άλλων είναι ο δρόμος που μας αρέσει; Πως τα ψέματα κόκκινα και βουτηγμένα –σαν κουλουράκια στον καφέ– στα κακά τα αίματα, είναι αυτά που οφείλουμε ως χρηστοί πολίτες να αποφύγουμε στο διάβα μας;
Κανένα λαμπρό φεγγαράκι μέχρι σήμερα δεν πέτυχα στη Σταδίου, ή έξω από το σπίτι μου, για να με διευκολύνει, ούτε τα γράμματα που έμαθα ήταν δική του παροχή εδώ που τα λέμε, όσο για το θεό μου, αυτός σίγουρα δεν έβαζε κανόνες, χορτάτος σαν θεός που ήταν, με αγαπούσε όταν γινόμουν η εξαίρεση.
Μην τους ακούτε, φάγαμε το φαΐ μας στο βαθύ κουτάλι, και χάσαμε το παραμύθι, κανένας από όσους απαξίωσαν την αγέλη και βγήκαν ξυπόλυτοι από το κοπάδι, δεν φαγώθηκε στα αλήθεια! Είπαμε τόσα ναι, εκεί που έπρεπε να ρίξουμε βροχή από όχι, γυρίσαμε και το άλλο μάγουλο στο χαστούκι που μας «άλλαξε τα φώτα» όσο ο θεός έστριβε τσιγάρο κουνώντας απογοητευμένος το κεφάλι για την κατάντια μας…
Θα λέω ψέματα όταν θελήσω και θα πέσω με τα μούτρα στα αίματα! Θα χωθώ στα σεντόνια που θα διαλέξω χωρίς φτηνούς υπότιτλους και όταν αποφασίσω πως αξίζετε την αλήθεια μου, θα σας την ταΐσω με τα χέρια στο στόμα, χωρίς κουτάλι και λοιπά ανταλλάγματα.
Θα με ρωτάνε «Τι κάνεις;» και θα απαντάω «Σκατά όπως και χθες!» Και εάν υποπέσω σε λάθος χέρια με ξενέρωτο-παρτενέρ με λειψές επιδόσεις και με ρωτήσει «πώς ήταν;» θα του πω «πιο χάλια δεν γίνεται» και πώς ήταν πολύ κατώτερος των προσδοκιών μου και αν τολμήσει κανένα φεγγαράκι να μου το παίξει υπέρλαμπρο, θα πληρώσει το λογαριασμό για όλες τις φορές που τα έβγαλα πέρα μόνη μου στα σκοτάδια!
