Jenga’s Mondays
Αφού τις Δευτέρες δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε, ας τις ομορφύνουμε!
Ποια είναι η Jenga;
Oρκισμένη περιπατήτρια της Αθήνας. Πάει κόντρα στην κατάθλιψη της Δευτέρας, με κέφι και φαντασία. Θέλει να ανακαλύπτει συνέχεια, θέλει πάντα κάτι νέο.
Πού; ESCAPEPOLIS
Περιοχή; Γαλάτσι
Πότε; Δευτέρα 14/04/25 (✞ Μεγάλη Δευτέρα, Ιωσήφ του Παγκάλου, Θωμαΐδος μαρτ., Αριστάρχου & Πούδη αποστ.)
Θερμοκρασία: 20°C°, Υγρασία: 57%, Άνεμος: 10 km/h
Challenge accepted
Πιστή στο στοίχημά μου «να κάνω κάτι έξω απ’ το comfort zone μου», αποφάσισα να μην πάω ούτε για φαγητό, ούτε θέατρο, ούτε σε κάποιο λάιβ (πάλι), αλλά να κοιτάξω κατάματα τους φόβους μου. Escape room τρόμου. Έχουν περάσει χρόνια απ’ την τελευταία παρόμοια περιπέτειά μου. Αφορμή ήταν φίλη μου (η Χ.) που έψαχνε κάτι ψαγμένο και διαφορετικό για να κάνει το πάρτι γενεθλίων του μικρού (σιγά τον μικρό, κοντεύει να πάει στρατό). Εννοείται ότι ρώτησε εμένα, μιας και είμαι η γκουρού της αστικής περιπέτειας. Έψαξα, ρώτησα, γκούγκλαρα, και σαν σημάδι απ’ το σύμπαν, εμφανίστηκε μπροστά μου το Escapepolis Γαλατσίου. Αλλά πριν το προτείνω στην gen Z, ε, πρέπει πρώτα να το δοκιμάσω. Οκ. Challenge accepted.
Η αυλή
Η αυλήΜπαίνω στον όμορφο χώρο που έχει στήσει ο Γιάννης με μεράκι και spooky διάθεση. Κλείνω το μάτι με αυτοπεποίθηση στη θεά των γρίφων, που με κοιτάει ύποπτα και προχωράω. Αν μείνεις στην αυλή, σου φαίνεται ένας χαρούμενος χώρος, με παγκάκια, μεγάλα τραπέζια και αρκετή άπλα, ακόμα και για να παίξεις σουτάκια. Ναι, αλλά εγώ δεν ήρθα για να πιώ καφέ, εγώ ήρθα για την ανατριχίλα.
On my highway to hell(evator)
Μπαίνω μέσα κι αποφασίζω αυθαίρετα να ξεκινήσω απ’ το hellevator. Η ιστορία έχει ως εξής: Ο Charles Peterson, διευθυντής του τμήματος αιγυπτιακών αρχαιοτήτων του Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης, ανεβαίνοντας στο διαμέρισμά του, στο penthouse του 70 Pine Street Tower, βρίσκεται μυστηριωδώς δολοφονημένος, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, μέσα στο ασανσέρ.
Τώρα στο ασανσέρ θα είμαι μόνο εγώ. Το καλώ στο ground floor και μπαίνω με άνεση. Γενικά, δεν με τρομάζουν εμένα κάτι τέτοια. Ούτε έχω κλειστοφοβία, ούτε πιστεύω σε «αδιευκρίνιστες συνθήκες». Τη συνέχεια δεν μπορώ να την διηγηθώ χωρίς να κάνω spoiler. Βγαίνω αρκετά φρικαρισμένη μετά από μία ώρα. Τα κατάφερα όμως. Βαθμός δυσκολίας 8,5/10. Αδρεναλίνη 9/10. Ατμόσφαιρα 10/10.
The first cut is the deepest
Το επόμενο δωμάτιο που αποφασίζω να δοκιμάσω είναι το The Butcher. Είναι για ηλικίες 18+, αλλά οι zoomers αυτοί είναι ατρόμητοι. Ας το δοκιμάσω να δω αν μπορώ όντως να τους προτείνω, ακόμα κι αν είναι μικρότεροι. Austin, Texas, 1981. Ο μόλις 6 ετών Thomas γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της στυγερής δολοφονίας και μετέπειτα του τεμαχισμού της μητέρας του, από τον χασάπη πατέρα του. Καθώς όλη αυτή η πράξη λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια του, ο πατέρας αντιλαμβάνεται την παρουσία του γιου στον χώρο και αποφασίζει να τον αιχμαλωτίσει κλείνοντάς τον μέσα στο ψυγείο του κρεοπωλείου του.
Κρύο. Ησυχία. Αυτό τώρα που τρέμουν τα πόδια μου είναι φυσιολογικό; Δεν είμαι μόνη μου, νομίζω. Κάποιος με παρακολουθεί. Κάποιος με τραβάει ξαφνικά απ’ το παντελόνι μου. Πέφτω κάτω και με σέρνουν προς τα πίσω. Πώς βρέθηκα πίσω από αυτήν την τζαμαρία, την γεμάτη αίματα; Fuck. Δεύτε τελευταίον ασπασμό.
Η φρικιαστική ιστορία του 1981 επαναλαμβάνεται σήμερα, 38 χρόνια μετά. Είναι ο Thomas. Μεγάλωσε. Προφανώς έγινε serial killer. Δεν σκοπεύει να δείξει κανένα έλεος, καμία μεταμέλεια, καμία ενοχή. Είχα δεν είχα έπεσα θύμα του. Ο Thomas χρησιμοποιεί τα μέλη των θυμάτων του για να δημιουργήσει ξανά το ομοίωμα της μητέρας του. Ψάχνω στα σκοτεινά, ψηλαφιστά, ένα μαχαίρι, ένα πριόνι, κάτι να απελευθερωθώ. Πρέπει να αποδράσω άμεσα -έχω και μια γάτα σπίτι να με περιμένει. Βαθμός δυσκολίας 7/10. Αδρεναλίνη 9/10. Ατμόσφαιρα 10/10.
Κιά-λλο, κιά-λλο
Κυκλοφορώ στους διαδρόμους ευτυχώς αρτιμελής. Νεκροκεφαλές και creepy κούκλες με παρακολουθούν όπου κι αν πάω. Σκοτάδια. Καπνοί βγαίνουν από μία πόρτα που δεν έχω ανοίξει ακόμα. Η περιέργεια τη σκότωσε τη γάτα, λένε, αλλά δεν κρατιέμαι να μην μπω στο δωμάτιο. Δεν βλέπω τίποτα, δεν καταλαβαίνω τι λέει αυτή η φωνή που ακούγεται, νιώθω σαν να μου έριξαν παγωμένο νερό στον αυχένα μου. Τι ήθελα να ανοίξω αυτήν την πόρτα; Καπνοί και πνίγομαι, καπνοί και τρόμος -εδώ θα αφήσω τα κοκαλάκια μου, τελικά.
New Jersey, “The Creepy Store”, 1984. Το ερμητικά κλειστό μαγαζάκι των Devils του John και της Martha, που άλλοτε έσφυζε από ζωή, πλέκει εδώ και χρόνια -πάντα παραμονή του Halloween- ένα πέπλο μυστηρίου πάνω από τη ζωή της τοπικής κοινωνίας. Είναι πράγματι στοιχειωμένο; Βαθμός δυσκολίας 8/10. Αδρεναλίνη 7/10. Ατμόσφαιρα 10/10.
Είμαι ή δεν είμαι η πρωταγωνίστρια;
Εδώ δεν έρχεσαι για να παρακολουθήσεις κάτι, εδώ ζεις. Δεν είσαι θεατής, είσαι πρωταγωνιστής. Βγαίνω από την εμπειρία γεμάτη και ευγνώμων που ξαναβλέπω το φως του ήλιου. Εννοείται θα το προτείνω ανεπιφύλακτα στη Gen Z (και σε όποιον άλλο περιπετειώδη άνθρωπο ζητήσει τη γνώμη μου). Είναι μια αλλιώτικη εμπειρία, κάτι εντελώς διαδραστικό και διαφορετικό, για γενέθλια, για reunion παλιών συμμαθητών, για πάρτυ, για πρόταση γάμου (αυτό πολύ θα ήθελα να το δω), για όλα είναι. Εσείς, ψήνεστε να το ζήσετε ή είστε τίποτα βαρετοί;
