Χιλιάδες επιχειρήσεις στο κέντρο και τις υπόλοιπες γειτονιές της Αθήνας έβαλαν ή θα βάλουν «λουκέτο» λόγω της πολλαπλής κρίσης που ζούμε, όμως πολλές άλλες, εμπορικά καταστήματα, βιβλιοπωλεία, εστιατόρια και μπαρ άνοιξαν αρχίζοντας ένα παράτολμο ταξίδι παρά τις οικονομικές δυσχέρειες.
Η διαφορά με το παρακάτω εγχείρημα είναι ότι πολλά «παιδιά» της περιόδου των μνημονίων και της λιτότητας έχουν φιλοξενηθεί στις σελίδες του. Ο λόγος για ένα μηνιαίο περιοδικό που στην έντυπη έκδοση του δεν έχει αρίθμηση σελίδων, που στην διαδικτυακή επιλέγει να μην βομβαρδίζει με αναρτήσεις τους αναγνώστες του. Αλλά δεν είναι μόνον αυτοί οι λόγοι για τους οποίους διαφέρει από άλλα free press.
Ξεκίνησε ως «Η Πατησίων ζει», στα μισά του δρόμου έγινε «Η Πόλη ζει» και πλέον γιορτάζει με ένα επετειακό τεύχος-απολογισμό τα εκατό προηγούμενα και τα δέκα χρόνια ζωής του. Μιλώντας μας για την πορεία του εντύπου ο εκδότης του, Χρύσανθος Ξάνθης, κάνει λόγο για ένα ψηφιδωτό από πρόσωπα, γεγονότα, κείμενα, θέματα, αποτυχίες και επιτυχίες. «Όταν το ξεκινούσαμε, δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε το τόσο μακρινό μέλλον. Αισθάνομαι πιο πλούσιος ως άνθρωπος, λίγο πιο γήινος και με λιγότερες ιδεοληψίες. Και ξέρετε, δεν είναι λίγο όταν ξεκινάς για τη δουλειά σου να μη βαρυγκωμάς και να μη λες “πού πάω τώρα;”» τονίζει.
Τι αλλαγές έχει δει την τελευταία δεκαετία στης πόλης τον εμπορικό κόσμο, που αποτελεί αποδέκτη και ταυτόχρονα συνοδοιπόρο του περιοδικού; «Τώρα τα πράγματα είναι κάπως καλύτερα σε σχέση με όταν ξεκινούσαμε, δηλαδή στα τέλη του 2012, καταμεσής της κρίσης. Υπάρχουν πολλά προβλήματα μιας και οι μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις είναι αυτές που δοκιμάζονται όλο και περισσότερο. Όμως θέλω να σας πω πως, μέσα από την εμπειρία των δέκα ετών, εκτιμώ πιο πολύ πλέον την εμπορική πράξη. Πιστεύω, και το έχω δει καθαρά αυτό, πως είναι δυνατόν να παραχθεί πολιτισμός μέσα από μία δίκαιη εμπορική πράξη, ειλικρινή και αμφίδρομη. Χαίρομαι που έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη εκατοντάδων ανθρώπων και επιχειρήσεων».
Στο «ΗΠΖ» προβάλλονται σταθερά καλλιτεχνικά δρώμενα κι εκδηλώσεις της πόλης, πρόσωπα και εκφάνσεις του χώρου του Πολιτισμού, αλλά όχι άκριτα ή με αμφιλεγόμενα κριτήρια. Η συντάκτρια του περιοδικού, Ηλέκτρα Τζώρτσου, μας λέει πως «αν “Η Πόλη ζει” -πόσω μάλλον “Η Πατησίων ζει”- λάμβανε υπόψιν της τα “πρέπει”, τις μοντερνιές και τις τάσεις, δε θα ήταν το έντυπο που είναι, αλλά ούτε και θα εκτιμόταν από τον κόσμο τόσα χρόνια, που το εμπιστεύεται, το ψάχνει, επειδή ακριβώς προτείνει κάτι διαφορετικό. Τι νόημα θα είχε να ήμασταν ένα ακόμα free press που ανακυκλώνει τα ίδια και τα ίδια, που βρίσκει θέματα από το σωρό, που είναι λες και διαβάζεις τις διαφημιστικές γιγαντοαφίσες στο δρόμο, ή ακόμα χειρότερα που θα του υπαγόρευαν τα θέματα με τα οποία θα ασχοληθεί κάθε μήνα; Και όταν λέω “υπαγόρευαν”, δεν εννοώ μόνο τα πρόσωπα που υποδεικνύουν και καθορίζουν με τι πρέπει να ασχοληθεί ένα έντυπο, αλλά και τις υπαγορεύσεις που γίνονται από τις εκάστοτε μόδες και τις κατασκευασμένες κοινωνικές απαιτήσεις. Εμάς δε μας ενδιαφέρει να είμαστε στυλάτοι και ιν, μας ενδιαφέρει η ουσία των πραγμάτων, η πραγματική πραγματικότητα –γιατί ναι, υπάρχει και μη πραγματική–, το σκάψιμο της ασφάλτου για την ανάδυση διαμαντιών, που ξέρουμε ότι υπήρχαν και υπάρχουν και τις περισσότερες φορές λειτουργούν υπόγεια». «Π.χ. το να βάψεις μπλε τριάντα πρόβατα και να τα αμολήσεις σε μια πλαγιά (κι όμως έχει γίνει αυτό και μάλιστα με επιδοτήσεις!) ή να βγάλεις το κρεβάτι σου στο Σύνταγμα για να κοιμηθείς εκεί ένα βράδυ, είναι δράσεις που δεν πρόκειται να τις προβάλλουμε και προσωπικά δεν τις θεωρώ και Τέχνη» συμπληρώνει ο Χρύσανθος.
Το περιοδικό δεν κλείνει τα μάτια σε κοινωνικοπολιτικά γεγονότα, αφού επιχειρεί σταθερά μιαν αφήγηση της αστικής εμπειρίας και των μεταμορφώσεων της. Η Άντα Κουγιά, επίσης συντάκτρια του εντύπου, μας εξηγεί πως «αν θέλεις να έχεις στον τίτλο σου τη λέξη “Πόλη”, θα πρέπει να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές ώστε να περιλαμβάνεις στα θέματά σου ό,τι έχει να κάνει με αυτήν. Τα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα φυσικά και είναι μέρος της πόλης, αφού επηρεάζουν την ίδια τη λειτουργία της, τους ανθρώπους της, την καθημερινότητά τους, ακόμη και τον τρόπο που ίδιοι τη βλέπουν ανά περιόδους. Η πολιτική και τα κοινωνικά ζητήματα είναι μέρος του πολιτισμού και δείγματα αυτού. Για εμάς, αν το καλοσκεφτούμε, όλα είναι θέμα πολιτισμού. Οφείλεις να αναδεικνύεις την εμπορική αξία της οδού Αθηνάς για παράδειγμα, αλλά δεν μπορείς να αποσιωπάς το γεγονός ότι στα στενά γύρω της μπορεί έρθεις αντιμέτωπος με εικόνες σκοτεινές. Και ναι, παρουσιάζουμε και τις πιο ανάλαφρες πλευρές και τα πιο “χαρούμενα” θέματα, αλλά δε ζούμε σε ροζ σύννεφο. Υπάρχουν και οι σκληρές πτυχές της πόλης με τις οποίες πρέπει να ερχόμαστε αντιμέτωποι» προσθέτει.
Όσο για το ρήμα, το οποίο επιμένει στον τίτλο, το οποίο δύσκολα χρησιμοποιεί σήμερα όποιος άνθρωπος έχει δει τον βίο του να γίνεται αβίωτο, η Ηλέκτρα σημειώνει τα εξής: «Δε θα τους το χαρίσουμε αυτό το ρήμα. Ίσα ίσα θα έλεγα εγώ, ότι είναι οι καιροί που πρέπει να φωνάζουμε ότι ζούμε ακόμη, ότι δεν έχουμε παραδοθεί, ότι συνεχίζουμε να γελάμε με την ψυχή μας – και να κλαίμε βεβαίως. Και γενικά, αν το καλοσκεφτείς, παρά τις δυσκολίες, όλα συνεχίζουν, όλα προχωράνε… Αν αυτό δεν είναι ζωή, τότε τι είναι; Και επίσης, ας μην ξεχνάμε, ότι και ο θάνατος μέσα στη ζωή είναι».
Δέκα χρόνια, λοιπόν, στους δρόμους της πόλης ζει η ΗΠΖ. Συζητώντας για τις αντιθέσεις τους η Άντα σχολιάζει πως η Αθήνα χτίστηκε πάνω σε αντιθέσεις: «Η ιστορία της είναι τόσο μεγάλη που συναντάς διαφορετικές ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς ακόμη και στις ίδιες γειτονιές∙ αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, τουρκοκρατία, μικρασιατική καταστροφή και πάει λέγοντας. Η ίδια η ιστορία έχει δημιουργήσει στην εικόνα της πόλης αντιθέσεις. Υπάρχουν όμως και οι αντιθέσεις εντός της∙ κι αυτό γιατί και οι άνθρωποι διαμορφώνουν την πόλη όπως η πόλη διαμορφώνει εκείνους. Είναι ένα δούναι και λαβείν. Για εμάς, αυτές οι αντιθέσεις κάνουν την Αθήνα (και δεν εννοούμε μόνο το κέντρο) μια πόλη αληθινή και εκεί ακριβώς έγκειται η ομορφιά της. Δεν είναι πουθενά πασπαλισμένη με χρυσόσκονη. Είναι αυθεντική και δεν μπορεί να κρύψει τίποτα».
► Μπορείτε να βρείτε την έντυπη έκδοση του «ΗΠΖ» την τελευταία Πέμπτη κάθε μήνα σε μουσεία, θέατρα, σινεμά, βιβλιοπωλεία, χώρους εστίασης, υπηρεσιών και καταστήματα (αναλυτικά ο χάρτης των σημείων διανομής εδώ) και την διαδικτυακή στην ηλεκτρονική διεύθυνση ipolizei.gr
πηγή: https://www.efsyn.gr/tehnes/media/372274_i-poli-zei-giortase-deka-hronia-stoys-dromoys-tis-athinas
