Σήμερα γράφω θυμωμένη. Θυμωμένη, αλλά -ελπίζω- διαυγής. Θυμωμένη που η μνήμη μας σ’ αυτήν τη χώρα πάσχει. Ελπίζοντας, όμως, ότι ειδικά σήμερα, σ’ αυτήν την θλιβερή «επέτειο», όλοι θυμόμαστε όσα συνέβησαν το βράδυ της πολύνεκρης 28ης Φεβρουαρίου του 2023, αλλά κι όσα ακολούθησαν.
Ζούμε ακόμα εδώ, σ’ αυτήν τη χώρα που νοσεί από ένα διάχυτο «Πάμε κι όπου βγει» και δικαιούμαστε να είμαστε θυμωμένοι, να θυμόμαστε και να παίρνουμε τις πένες μας, τις φωνές μας, όλα τα όπλα μας και να τα χρησιμοποιούμε. Να μην τα ξοδεύουμε άσκοπα. Να τα δείχνουμε σε αυτούς που έφταιξαν, σε αυτούς που βάζουν πλάτες στην κρατική αμέλεια και σε όποιον στέκεται εμπόδιο στο να αποδοθεί δικαιοσύνη. Όχι για εμάς, που ακούμε -τυχεροί, τόσο τυχεροί- από τα σπίτια μας τις δηλώσεις του πρωθυπουργού από την πρώτη κιόλας μέρα μετά το έγκλημα (είπε, θυμάμαι, πως θα χυθεί άπλετο φως, είπε πως δε θα κρυφτεί κανείς, είπε ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη), αλλά για τους συγγενείς των θυμάτων. Για όσους έμειναν πίσω να εύχονται τα παιδιά τους να είναι καλά κι όχι τραυματισμένα, τραυματισμένα κι όχι αγνοούμενα, αγνοούμενα κι όχι νεκρά. Κι ύστερα να περιμένουν μια ταυτοποίηση.
Η λέξη δικαιοσύνη αποκτά άλλο νόημα τέτοιες μέρες, βαραίνει περισσότερο από πάνω μας. Δεν ακούγεται βαρύγδουπη, ακούγεται και είναι αναγκαία. Αλλά πού ακριβώς είναι η δικαιοσύνη σ’ ένα κράτος που όχι μόνο δεν καταφέρνει να φέρει εις πέρας -επί 9 χρόνια στη συγκεκριμένη περίπτωση- έργα που άπτονται άμεσα της δημόσιας ασφάλειας, αλλά δρα και με ασέβεια προς τους νεκρούς του κι όσους έμειναν πίσω να πενθούν; Πού ακριβώς κρύβεται αυτή η δικαιοσύνη σ’ ένα κράτος που δεν αμελεί να παρακολουθεί και να ελέγχει όλες μας τις κινήσεις, αλλά αφήνει στην τύχη τους ολόκληρες βασικές υποδομές, που χρησιμοποιούνται καθημερινά από χιλιάδες πολίτες; Πού ακριβώς είναι η δικαιοσύνη όταν κανείς δεν παίρνει ευθύνη, όταν πολιτικοί σε θέσεις άμεσα συνδεδεμένες με το δυστύχημα (π.χ. υπουργοί μεταφορών όπως ο Κώστας Καραμανλής ή ο Χρήστος Σπίρτζης) προστατεύονται από την ασυλία τους και επιπλέον προσβάλλουν συνεχώς τη νοημοσύνη μας, μιλώντας για «ανθρώπινα λάθη» και για «την κακιά την ώρα»;
Εμείς θυμόμαστε. Θυμόμαστε την υποστελέχωση και την κακή συντήρηση των σιδηροδρομικών γραμμών, για τις οποίες είχαν γίνει επανειλημμένα έγγραφες καταγγελίες από τους εργαζομένους, απεργίες, κινητοποιήσεις, αλλά δεν εισακούστηκαν ποτέ. Θυμόμαστε τις δηλώσεις στελεχών και υπευθύνων της ΕΡΓΟΣΕ, την αδιαφορία διευθυντών και συμβούλων της Hellenic Train, την ασέβεια της απομάκρυνσης της τέφρας των νεκρών, χωρίς καμία άδεια. Την προσπάθεια συγκάλυψης.
Θυμόμαστε την περιβόητη σύμβαση “717”, με προϋπολογισμό 41 εκατ. ευρώ για αυτοματοποιημένα συστήματα σηματοδότησης (φωτεινή σηματοδότηση – τηλεδιοίκηση – σύστημα ETCS) στον άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης-Προμαχώνα που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, με αποτέλεσμα για χρόνια κάθε ταξίδι μας στη βασική σιδηροδρομική γραμμή της χώρας να είναι σκέτη νάρκη -αλλά χωρίς να έχουμε καμία επίγνωση του ναρκοπεδίου. Την αλλοίωση του τόπου του δυστυχήματος, όπου αφού μετακινήθηκαν συντρίμμια της αμαξοστοιχίας, πριν ακόμα διενεργηθεί έρευνα και δειγματοληψία υλικών, το σημείο καλύφτηκε με χαλίκι και άσφαλτο. Την απίστευτη καθυστέρηση στις διαδικασίες για να μελετηθούν τα βίντεο από τις κάμερες ασφαλείας του Σιδηροδρομικού σταθμού της Θεσσαλονίκης (τα βίντεο θα ήταν χρήσιμα ώστε να διαπιστωθεί το περιεχόμενο των φορτίων της εμπορικής αμαξοστοιχίας 63503, η οποία συγκρούστηκε μετωπικά με το Intercity 62, στην κάθοδό της από την Θεσσαλονίκη προς τη Λάρισα. Τα σχετικά βίντεο, σβήστηκαν, αφού οι σκληροί δίσκοι διαγράφουν το υλικό μετά από ένα διάστημα και τίποτα δεν έγινε στην ώρα του, για άλλη μια φορά).
Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της απόλυτης παρακολούθησής μας από την GAFA, (Google, Apple, Facebook, Amazon) δεν νοείται να μιλάμε για χειροκίνητα συστήματα ασφαλείας. Στην τόσο εξελιγμένη τεχνολογικά εποχή μας, δεν νοείται να μην μπορούν να ελεγχθούν εύφλεκτα υλικά που βρέθηκαν στο σημείο της σύγκρουσης των δυο τραίνων και φαίνεται να προκάλεσαν την μεγάλη έκρηξη, λόγω γραφειοκρατίας (αν θέλουμε να είμαστε καλοπροαίρετοι και να μην βάλουμε τον δόλο, τα οικονομικά οφέλη μερικών, που μπορεί να κρύβονται πίσω από τη συγκάλυψη του περιεχομένου του φορτίου της αμαξοστοιχίας 63503).
Οι λέξεις που επιλέγουμε έχουν δύναμη κι έχουν σημασία. «Δυστυχήματα», λοιπόν δε χωράνε. Ας μιλάμε για κρατικά εγκλήματα. Ας τα θυμόμαστε. Η μέρα αυτή είναι μέρα θυμού, μνήμης κι επαγρύπνησης. Σαν σήμερα χάθηκαν 57 άνθρωποι στα ήδη από χρόνια κατακόκκινα Τέμπη. Κι εμείς που μείναμε πίσω; Συντρίμμια είμαστε. Συντρίμμια που προχωράνε. Αλλά είναι ανάγκη να μιλάμε και να θυμόμαστε. Είναι ανάγκη να πιέζουμε με λόγια και με πράξεις. Είναι ανάγκη να προστατεύσουμε την προσωπική και τη συλλογική μας ζωή, τις περίπλοκες, τις όμορφες ζωές μας, γιατί αν μάθαμε κάτι τον τελευταίο χρόνο, είναι πως σε αυτήν τη χώρα, όλα και όλοι επιβιώνουν ή λειτουργούν από τύχη. Θα μας σκοτώσουν και θα μας κεράσουν κι ένα «market pass».
Το νου μας. Τις φωνές μας. Τα μάτια μας δεκατέσσερα.
