Έβγαλε ήλιο και θέλω να βγω έξω να ζήσω. Να βιώσω αυτή την όμορφη πλευρά της ζωής που η συννεφιά, σε ουρανό και μη, είχε σβήσει από τη μνήμη μου.
Κάνω βήματα κάτω από τον ήλιο και μέσα στην καλοκαιρινή δροσιά τα βράδια. Περπατώ σαν να είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ τα πόδια μου. Όλα μοιάζουν καινούργια, αλλά ίσως είμαι εγώ που άλλαξα.
Κι αυτό με έκανε να σκεφτώ. Στο επίκεντρο του στοχασμού, ο άνθρωπος και η φύση του. Κάντε μια σκέψη μαζί μου, αν θέλετε.
Οι άνθρωποι είμαστε τόσο περίπλοκοι, που πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τι σημαίνει αυτό; Μοιάζει γνώριμη αίσθηση, αλλά δύσκολα την εξηγούμε. Θα κάνω όμως μια προσπάθεια.
Η ζωή είναι. Δεν έχει συνέχεια. Απλά είναι. Συχνά ξεχνιόμαστε και προσπαθούμε να τη βάλουμε σε πλαίσια, ή την βλέπουμε σαν φταίχτη. Νομίζουμε ότι βαδίζουμε αντίκρυ της και όχι μέσα της. Μα δεν μας προσπερνά· εμείς απλώς κοιτάμε αλλού.
Οι αλλαγές συμβαίνουν — δίπλα μας, μέσα μας. Και εμείς δεν είμαστε όπως κάποτε. Όπως 5 χρόνια πριν, 1 χρόνο πριν, 1 μήνα ή ακόμα και μια βδομάδα ή μια μέρα πριν. Έτσι είναι οι αλλαγές: αθόρυβες και πολύ συχνά αόρατες, μέχρι να μας χτυπήσουν απαλά στον ώμο και να μας πουν “κοίτα πόσο δρόμο έκανες”.
Σήμερα δοκίμασα κάτι που κάποτε με έκανε χαρούμενη. Πριν πέντε χρόνια, γέμιζε ζωή, παιχνίδι, ενθουσιασμό και πάθος τις μέρες μου. Τώρα, μετά από πέντε χρόνια που έμοιαζαν σαν να ήμουν κλεισμένη σε μια σπηλιά — με μόνη αποστολή να παλέψω για να βγω — το ίδιο πράγμα δεν με συγκίνησε όπως τότε. Η πάλη με άλλαξε. Βγήκα ξανά στο φως του ήλιου και εκείνα που κάποτε με γέμιζαν, δεν έχουν πια το ίδιο αντίκρισμα.
Δεν έχει πολύ ενδιαφέρον αυτό;
Πρέπει να βρω νέους τρόπους να διατηρώ το χαμόγελό μου από εδώ και πέρα. Ίσως να είναι καλύτερα όμως έτσι. Ίσως αυτοί να ανοίξουν δρόμους που οδηγούν σε πιο όμορφες κορυφές. Ίσως να μοιάσουν με χάρτη που δείχνει μια θέα και όχι μια σπηλιά. Γιατί σε εκείνη τη σπηλιά έμαθα κάτι βασικό: να ακούω τη φωνή του εαυτού μου και να μην χάνομαι στη βαβούρα των «θέλω» των άλλων.
Ίσως λοιπόν – σκέφτομαι – είναι μια καλή ευκαιρία, τώρα που έχουμε παρέα μας τον ήλιο και το γλυκό φεγγάρι, να παίξουμε ένα παιχνίδι κρυμμένου θησαυρού. Να ξαναγίνουμε εξερευνητές. Να ανακαλύψουμε νέους τρόπους ή να δώσουμε νέα πνοή σε παλιούς — ώστε να φέρουμε το χαμόγελο πίσω στα χείλη μας.
Έχει μια γοητεία αυτό, δεν νομίζετε; Μια αίγλη. Να βρίσκεις ξανά πάθος στη ζωή. Να νιώθεις την ανάγκη να ζήσεις. Να ψάχνεις μονοπάτια που οδηγούν σε ξέφωτα — όχι σε αδιέξοδα.
Προσωπικά; Θέλω να κοιτάω το γαλήνιο ήλιο που δύει και να νιώθω μέσα μου την ανατολή. Εσείς;
