Έχω πρόβλημα μεγάλο, δεν μου φτάνει ο χρόνος, θέλω κι άλλον. Και δεν είμαι η μόνη. Τα θέλουμε όλα συνέχεια. Συνηθίσαμε στο ίντερνετ και προσπαθούμε να κάνουμε την πραγματική ζωή να έχει την ίδια ταχύτητα. Δεν γίνεται. Ακόμα κι αν το μυαλό τρέχει με χίλια, το σώμα έχει τους δικούς του ρυθμούς.
Θέλω να κάνω πολλά. Είμαι από αυτούς. Θέλω να γράφω, να ταξιδεύω, να σπουδάσω κι άλλο, να φτιάξω πράγματα με τα χέρια μου, να παίξω θέατρο, να δω θέατρο, να φτιάξω επιτέλους την αυλή μου, να ανέβω βουνά, να είμαι σε δουλειές που μου αρέσουν, να έχω χρόνο για ανθρώπους και μαζώξεις με τσίπουρα, να περάσω χρόνο με τα ζώα μου και με άλλα ζώα και, ιδανικά, να έχω και λίγο χρόνο να κάθομαι και να κοιτάω το βουνό απ’ το νέο μου μπαλκόνι χωρίς να κάνω τίποτα (δεν χορταίνεται αυτή η θέα κι ας μου λείπει και λίγο το πρώτο μου μπαλκόνι στην Αθήνα που έβλεπε ντουγρού Λυκαβηττό).
Όσο μεγαλώνουμε, υποτίθεται ότι δεν μπορούμε να είμαστε «άιντε γιούρια, πάμε να δοκιμάσουμε κι αυτό κι εκείνο και τ’ άλλο κι ας χάσουμε λίγο χρόνο. Γιατί δεν έχουμε τόσο χρόνο πια. Υποτίθεται ότι όσο μεγαλώνουμε πρέπει να αποκτούμε προτεραιότητες. Να ξέρουμε τι θέλουμε. Να διαλέγουμε. Να αφήνουμε κάποια πράγματα πίσω. Να θυμόμαστε να ξεκουραζόμαστε. Μια χαρά ακούγεται θεωρητικά. Αλλά πώς γίνεται όταν υπάρχει…δίψα;
Κάποιες φορές ζηλεύω τους ανθρώπους που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν να κάνουν. Έχουν έναν στόχο, ένα πρόγραμμα, μια κατεύθυνση και προχωράνε. Εγώ μπορώ να ενθουσιαστώ με πέντε διαφορετικές πιθανότητες ζωής μέσα σε μία εβδομάδα. Και τις θέλω όλες. Έρχεται βέβαια η πραγματική ζωή και μου δίνει άλλοτε μια φάπα, άλλοτε μια αποτυχία, άλλοτε μια κρίση πανικού και μου θυμίζει ότι η μέρα έχει 24 ώρες και καλό θα ήταν οι 8 να είναι ύπνος. Κακός σχεδιασμός, κατά τη γνώμη μου. Αλλά έτσι είναι.
Προσπαθώ να ηρεμήσω τον εαυτό μου. Να του πω ότι το ζητούμενο δεν είναι να προλάβω να κάνω τα πάντα, αλλά να μείνω έτσι…διψασμένη και ορεξάτη. Του λέω «δεν πειράζει, ας αφήσουμε και κάτι για αργότερα, δεν πειράζει σου λέω.» Του λέω «δε χρειάζεται κάθε επιθυμία να γίνει αμέσως σχέδιο δράσης.» Αλλά προς το παρόν δεν ακούει τίποτα.
Μας περισσεύει η αγωνία να αξιοποιήσουμε τον χρόνο σωστά. Και ποιος είπε ότι πρέπει να τον αξιοποιήσουμε όλον; Ίσως και να μη χρειάζεται. Ίσως η πιο μεγάλη απελευθέρωση να έρθει όταν ακριβώς αποδεχτούμε ότι ποτέ κανείς στην ιστορία του κόσμου δεν πρόλαβε να κάνει όλα όσα θα ήθελε. Εκτός κι αν ήταν κάποιου είδους θεός ή τέρας ή μοναχός καλόγερος ζεν που ήθελε μόνο τη νιρβάνα.
Δεν πειράζει, παιδί μου. Κι έτσι καλά είναι.
