Ναι, συμφωνώ, ζήτω της! Και τι κείμενο να γράψω τώρα πάνω σε αυτήν τη φράση;
Γιατί, εκεί που περιπατούσα στο κέντρο της Αθήνας, κάτω από τις φυλλωσιές του πάρκου του Ωδείου Αθηνών και μέχρι τη χωμάτινη αλάνα, πλάι στην Οδό Ρηγίλλης, μου ‘ρθε στον νου ο Αριστοτέλης και η Λογική του.
Οπότε και αναρωτήθηκα: Τι ακριβώς εννοούμε, λέγοντας «πραγματική ζωή»;
Ζωή δεν είναι εκείνο που, όπως λένε οι επιστήμονες, γεννιέται μέσα στην ύλη, άμα υπάρχει το στοιχείο του άνθρακα; Ή μήπως είναι εκείνη των Ινδουιστών, που θεωρούν ότι όλα όσα ζούμε είναι μια ψευδαίσθηση, ένα όνειρο, maya το ονομάζουν στην πανάρχαια γλώσσα των σανσκριτικών.
Μήπως γίνεται η ζωή πραγματική όταν συγκεντρωνόμαστε συνειδητά στο εδώ και τώρα των πέντε αισθήσεών μας; Αφού είναι αυτά τα πέντε αισθητήρια όργανα που μας δείχνουν και συνεχώς μας υπενθυμίζουν ότι ζούμε. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που θεωρούν πραγματική τη ζωή στο Αλλού και Άλλοτε της απέραντης αιωνιότητας, ανάμεσα στα παραδείσια ουρί, τα πιλάφια και τα ρυάκια με το μέλι και το γάλα. Και οι ζωές των βομβαρδισμένων, των βιασμένων, των προσφύγων, των φυλακισμένων, των αρρώστων, των ανήμπορων; Πραγματικές ζωές δεν είναι; Να ζητωκραυγάσω και γι’ αυτές;
Μεταφορικά το λέμε το «πραγματική», είναι η αυτονόητη απάντηση. Και μάλλον έχει να κάνει με το πόσο ο καθένας μας «ζει τη ζωή του». Πάει μαζί και με τη γνωστή γκρίνια της εποχής, για το πώς «μας κατάντησαν» το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα, που αντικατέστησαν, λέει, την πραγματική επαφή των ανθρώπων με την ψηφιακή. Δεν ξέρω… Ομολογώ ότι χαίρομαι και συγκινούμαι που μπορώ την κάθε στιγμή να επικοινωνώ με όποιον φίλο ή συγγενή θέλω, όπου κι αν βρίσκεται στον κόσμο.
Οι πιο πολλοί, ωστόσο, με το «πραγματική ζωή» εννοούν μια ζωή ελεύθερη, πλούσια σε εμπειρίες, σε έρωτα, σε τέχνη, σε υλικά αγαθά, σε ταξίδια, σε ό,τι επιθυμεί ο καθένας τέλος πάντων. Εδώ χρησιμοποιείται τελευταία και η –αισθητικά απεχθής σε μένα– λέξη «ζωάρα». Έλειπε απ’ τη γλώσσα μας αυτή η νεοελληνική, υπερθετική λεξάρα. Μήπως γεννήθηκε για να περιγράψει την πραγματική ζωή μας, των νεοελλήνων;
Ας το πιάσω απ’ την αρχή… Απ΄ ό,τι βλέπω κοιτώντας έτσι απλά γύρω γύρω, η Ζωή με κεφαλαίο είναι ένα ακόμα πράγμα που
της/του αρέσει να επεκτείνεται, να επεκτείνεται, να αυξάνει και να πληθύνεται, να μεταλλάσσεται, να μασκαρεύεται και όλα να τα κατακτά. Είναι πραγματικό όλο αυτό; Τι να πω, δεν ξέρω…
Έχει όμως ενδιαφέρον εκείνη η συχνή αντίδρασή μας, των ανθρώπων, άμα μας συμβαίνει μια μεγάλη ευτυχία, να τσιμπιόμαστε για να βεβαιωθούμε ότι είμαστε ξύπνιοι, ότι είμαστε ζωντανοί και ότι η ευτυχία που μας βρήκε είναι πράγματι πραγματική.
Το σκέφτομαι, το ξανασκέφτομαι, το αναλύω και… νάτος και ο κύριος Καρτέσιος, εμφανίζεται ξαφνικά να μου επιβεβαιώσει ότι, ναι Κρίστη, αφού σκέφτεσαι, άρα υπάρχεις, άρα ζεις πραγματικά! Και μού ‘ρχεται στο νου ένας παμπάλαιος στίχος μου από ακυκλοφόρητο τραγούδι μας που έλεγε: «Της φαντασίας κάποιου νου όντα χαμένα / σκεπτόμαστε και ο θεός γελά».
Ε λοιπόν, ναι! Αν υπάρχει κάποιος που σκάει στα γέλια με τις σκέψεις μας και με τα φιλοσοφικά μας ερωτήματα, τότε σημαίνει ότι η ζωή μας είναι πραγματική και έχει ίσως και ένα νόημα, έναν σκοπό.
Φίλοι μου, θα το υπερηφανευτώ! Βρήκα το Νόημα της Ζωής! Και δεν είναι άλλο, από το Γέλιο. Ένα τρανταχτό, ξεκαρδιστικό, κελαριστό και χαρούμενο μέσα στον Πραγματικό Σουρεαλισμό του, τεράστιο Γέλιο. Ζήτω του!
