Υπάρχουν παραστάσεις που δεν τελειώνουν με το χειροκρότημα. Μένουν εκεί, στην άκρη του βλέμματος, στο στέρνο, σαν ρυθμός που δεν λέει να καταλαγιάσει. Οι «Χορευτικές Αμφικτυονίες» ήταν μια τέτοια εμπειρία: ένα νησιωτικό σύμπαν κίνησης και ψυχής, μια συνάντηση ανθρώπων που ενώνουν τα νησιά του Αιγαίου με τη γλώσσα του σώματος.
Διά χειρός και ψυχής της εμπνεύστριάς τους, της Γεωργίας Ράπτη, πολιτισμολόγου, χορεύτριας και χορογράφου, οι Αμφικτυονίες αντλούν ενέργεια από το χθες και προοιωνίζονται ένα πιο αισιόδοξο αύριο, βασισμένο στην αδελφοσύνη και την μοιρασμένη ομορφιά.
Αμφικτυονία (από το ρήμα ἀμφικτυονέω = συγκατοικώ, συνυπάρχω) στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε ένωση φυλών ή πόλεων που συνδέονταν με κοινή λατρεία και αμοιβαίες υποχρεώσεις-συνήθως γύρω από έναν ιερό χώρο, όπως η Δήλος ή οι Δελφοί. Ήταν δηλαδή ένας σύνδεσμος συνεργασίας με πολιτιστικό, θρησκευτικό και ηθικό χαρακτήρα, όπου τα μέλη-πόλεις συμμετείχαν ισότιμα, αποφάσιζαν συλλογικά και προστάτευαν το κοινό τους ιερό. Σήμερα, η λέξη χρησιμοποιείται μεταφορικά, για να δηλώσει ένα δίκτυο, μια συμμαχία ή ένωση ανθρώπων και φορέων που συνεργάζονται γύρω από έναν κοινό σκοπό – όπως εδώ, στις Χορευτικές Αμφικτυονίες, όπου διαφορετικά νησιά και σχολές χορού «συνδημιουργούν» και ενώνουν δυνάμεις μέσα από την τέχνη.
Τα νησιά σέρνουν τον χορό
Το τρίτο Σαββατόβραδο, λοιπόν, του Οκτώβρη, το Πνευματικό Κέντρο της Τήνου πλημμύρισε μουσική, κίνηση, νιάτα, ομορφιά. Η βραδιά ξεκίνησε δυναμικά, με το Showdance Latin του Πάνου Κορμά από το Μαρούσι. Λαμπερό, τεχνικά στιβαρό, και με μια διάθεση εξωστρέφειας που άνοιξε αμέσως το πεδίο της γιορτής. Ο ίδιος, μαζί με την Ελευθερία Κοντάκη, παρέδωσαν ένα μάθημα ακρίβειας, χιούμορ και πάθους – ένα φλας σε ό,τι πιο ρυθμικό και μεταδοτικό μπορεί να σημαίνει ο έρωτας επί σκηνής.
Από τη Σίφνο, η ομάδα της Μαγδαληνής Χαλικιοπούλου μάς πέρασε στη νοσταλγία και τη μνήμη με το «Let’s play all together». Ένα παιχνίδι ήχων, λέξεων και βιωμάτων· μια ωδή στις ρίζες, στις γιαγιάδες που σιγοτραγουδούν και στις νεότερες γενιές που ανασυνθέτουν τη συλλογική μας ταυτότητα μέσα από το σώμα.
Η Σαντορίνη παρουσίασε ένα μικρό πανόραμα ρυθμών και διαθέσεων. Η Lilian Ghirila με τον Σύγχρονο Χορό της μάς θύμισε τη ρήση της Isadora Duncan πως «ο χορός είναι η ψυχή που παίρνει σώμα». Η Mariam Saghinashvili με το Commercial Hip Hop έφερε την ενέργεια της Νέας Υόρκης στο Αιγαίο: νεανική ορμή, έκρηξη, απελευθέρωση. Και η Tarantella –εκείνος ο ιταλοελληνικός κύκλος ζωής και ιλίγγου– μας παρέσυρε στη χαρά της ίδιας της ύπαρξης.
Στη Νάξο, η Μαργαρίτα Τσίγκου με το «Άρωμα» μάς χάρισε ίσως την πιο ψυχεδελική στιγμή της βραδιάς. Επτά γυναίκες κινήθηκαν σαν μία ψυχή και η παράδοση έγινε ανάσα, ο πόνος έγινε γη. Ήταν μια χορογραφία που μύριζε, πραγματικά, αρμύρα και λεβάντα.
Η Μύκονος έφερε το φως, τον ήχο, την ακαταμάχητη αίσθηση της κοινότητας. Στο «Islanders» της Νικόλ Συριανού, τα σώματα έπλεκαν γέφυρες ανάμεσα στη σιωπή και στην κοινότητα· μια χορογραφία που έμοιαζε με προσευχή για το μαζί. Το «Anoé» της ίδιας, πιο υπόγειο, σχεδόν μυστικιστικό, μίλησε για τη ροή, τη μεταμόρφωση, την αποδοχή του εαυτού.
Η Τήνος μάγεψε και καθήλωσε με δύο τελείως διαφορετικά έργα. Η Γεωργία Ράπτη με το «Σώπα, μη μιλάς» (βασισμένο στο ποίημα του Αζίζ Νεσίν) παρέδωσε μια συγκλονιστική σύνθεση για τη φωνή, το φως και τη σιωπή που γεννά αλήθεια. Το έργο της Ευδοκίας ήταν φόρος τιμής στο ελληνικό ζεϊμπέκικο και στις ψυχές που παλεύουν ενάντια στις κοινωνικές προκαταλήψεις- ένα χορευτικό μανιφέστο αξιοπρέπειας και λεβεντιάς γένους θηλυκού.
Από τη Μήλο, η Φιλιώ Λούβαρη παρουσίασε απόσπασμα από το «Ένας βράχος είναι καλύτερος από έναν θρόνο», μια ποιητική διαδρομή γυναικείας σιωπής και αναζήτησης. Μια πραγματική εξομολόγηση, φωτισμένη από τη μουσική της Μαριέλλας Παπαγεωργίου.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το σώμα θυμόταν. Θυμόταν τα νησιά, τα αλάτια, τους ανέμους, τα βλέμματα, τις Γυναίκες – σε αυτές ήταν αφιερωμένη η βραδιά. Η δύναμη της θηλυκότητας επέβαλε σεβασμό και θαυμασμό. Μάς θύμισε, δε, ότι ο χορός δεν είναι μόνο τεχνική και γνώση, αλλά, βασικά, ένας φανταστικός τρόπος να υπάρχουμε μαζί.
Οι Χορευτικές Αμφικτυονίες απέδειξαν πως όταν ο χορός υπηρετεί την ψυχή, η σκηνή γίνεται ιερός τόπος. Ένας τόπος που τα νησιά ενώνονται, οι άνθρωποι ανασαίνουν κοινά, και το Αιγαίο, αντί για χάρτης, γίνεται ρυθμός. Η θάλασσα ενώνει, ήταν ένα από τα συνθήματα της βραδιάς.
Ανυπομονούμε για του χρόνου! Από τώρα, η Γεωργία Ράπτη, ψυχή των Χορευτικών Αμφικτυονιών (οι οποίες έχουν την υποστήριξη του Δήμου Τήνου), ετοιμάζει νέα θαύματα…
