Πες μου την πρώτη εικόνα που θυμάσαι, την πρώτη φορά που επισκέφθηκες το νησί.
Ερχόμενος με το αυτοκίνητό μου βρέθηκα κατά λάθος μπροστά από το μαγαζί. Σκοτάδι, στην πραγματικότητα είχα χαθεί. Μια συγκεκριμένη δύναμη με έφερε σε αυτό το σημείο! Τώρα φωνάζω στους οδηγούς που φτάνουν στο ίδιο σημείο που βρέθηκα και εγώ πριν 16 χρόνια, κάντε πίσω, είναι αδιέξοδο, πεζόδρομος! Έτσι έφτασα στον… προορισμό μου! Κατά λάθος; Κατά τύχη; Ήταν το πεπρωμένο μου!
Ποια ήταν η πρώτη φορά που σου πέρασε η ιδέα να δημιουργήσεις έναν τέτοιο ιδιαίτερο χώρο στο νησί;
Την ίδια στιγμή! Λες και με περίμενε αυτός ο χώρος. Γενικότερα όμως, παράλληλα με τη μουσική, το τραγούδι και με όλα αυτά που ασχολούμουν, έλεγα από μέσα μου –σαν μια εσωτερική συζήτηση–, γιατί να μην έχω ένα μαγαζί ωραίο τα καλοκαίρια να παίζω μουσική ή να πουλάω ωραία αντικείμενα; Πάντα με τραβούσε αυτό και πολλοί μου έλεγαν ότι είναι πολύ κοπιαστικό, όπως και είναι, και κοστοβόρο και ψυχοφθόρο, αλλά τελικά δεν τους άκουσα! Το έκανα, μου αρέσει και το ευχαριστιέμαι.
Περιέγραψέ μας μια τυπική μέρα στο νησί.
Ξυπνάω πάρα πολύ νωρίς, να κάνω το ντους μου, να ταΐσω τις γάτες μου, να φτιάξω τον χώρο μου. Μετά έχει τηλέφωνα, παραγγελίες, πολλές καλημέρες με τον κόσμο, να είναι έτοιμο το μαγαζί για τους φίλους, τους πελάτες, τους περαστικούς. Το μεσημέρι ελάχιστος χρόνος, πότε για θάλασσα, πότε για ύπνο, ελαφρύ φαγητό. Και μετά, όπως το αποκαλώ εγώ σε εισαγωγικά, απογευματινή/βραδινή παράσταση. Που σημαίνει παίζω πιάνο και τραγουδώ με φόντο το δειλινό που είναι μαγευτικά. Παράλληλα, πουλάω αντικείμενα/δώρα, δηλαδή όλα αυτά τα όμορφα που συλλέγω απ’ τα ταξίδια μου. Το βράδυ εννοείται μαζεύονται οι φίλοι, τους κερνάω ρακές, ένα ποτήρι κρασί, τραγουδάμε μαζί γαλλικά, αγγλικά, ισπανικά, ιταλικά, δικά μου τραγούδια αλλά και τραγούδια από αγαπημένους Έλληνες συνθέτες, όπως τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα, του Γιάννη του Σπανού, του Γιώργου Χατζηνάσιου και πόσων άλλων υπέροχων δημιουργών!… Τελειώνω πάρα πολύ αργά και αποσύρομαι για να ξεκουραστώ έστω λίγες ώρες. Αυτό είναι το πρόγραμμα. Όμως έχω την τύχη τέλη Μαΐου και τέλη Σεπτεμβρίου που είναι πιο λάσκα τα πράγματα, να πηγαίνω περισσότερο στη θάλασσα, να αποφορτίζομαι, να ηρεμώ, να χαίρομαι τον ήλιο, τη θάλασσα και την ηρεμία του νησιού.
Θέλω να μου πεις τρία αγαπημένα σου μέρη στο νησί.
Πάνω στην Παναγιά Φολεγάνδρου, που ανεβαίνω Δεκαπενταύγουστο να αφήσω τη λαμπάδα μου και να προσευχηθώ. Εκεί το σημείο έχει τρομερή θέα αλλά και πολλή ενέργεια, για να ηρεμήσει κάποιος, να προσευχηθεί, να γεμίσει τις μπαταρίες του. Σίγουρα μια βόλτα βράδυ αργά στο Κάστρο που είναι πολύ γραφικό. Η γωνιά μου επίσης κάποια μεσημέρια είναι στην Αγκάλη· εκεί είτε κολυμπώ, είτε ανεβαίνω πάνω για ελαφρύ φαγητό και εκεί πια νιώθω λίγο διακοπές.
Για πες μου, η σχέση σου με τους ντόπιους ποια είναι;
Εδώ και 16 χρόνια, νομίζω με τους περισσότερους έχω χτίσει σχέσεις γνωριμίας, φιλίας, αλληλοϋποστήριξης και αλληλοσεβασμού. Από τη μεριά μου, ερχόμενος εδώ έκανα πολλές συναυλίες, μέσα στο Κάστρο, στο Καραβοστάσι και στην Πούντα αλλά και σε διάφορα μέρη και χώρους. Για το νηπιαγωγείο, για το δημοτικό, για τα παιδιά του γυμνασίου και του λυκείου. Αισθάνομαι πως εδώ μεγαλώσαμε μια γενιά.
Είσαι 16 χρόνια, ε; Είναι πολλά.
Ε ναι, 16 χρόνια… Όταν τα παιδιά αυτά ήταν 4-5 χρονών και τώρα είναι μεγάλα παιδιά, άλλα έχουν κάνει σχέσεις, άλλα έχουν επιχειρήσεις, άλλα σπουδάζουν, άλλα έχουν κάνει παιδάκια, είναι συγκινητικό… να περνούν ακόμα και μεγαλύτερα παιδιά και να σου λένε «γεια σας κύριε Αντρέα», με αυτό το γνώριμο χρώμα της φωνής.
Αν η Φολέγανδρος ήταν άνθρωπος, πώς θα ήταν, τι χαρακτήρα θα είχε;
Πάρα πολύ ωραία ερώτηση. Αν ήταν άνθρωπος, τους χειμώνες σίγουρα θα ήταν ένας άνθρωπος μοναχικός, ονειροπόλος. Αλλά μπορεί, και για να μην τα ωραιοποιούμε όλα, με τις δυσκολίες που έχουμε, και τώρα μπορεί να σου χαλάω το μαγικό της υπόθεσης, με τις δυσκολίες λοιπόν που υπάρχουν σε δρομολόγια κ.λπ., θα έλεγα ότι θα ήταν ένας άνθρωπος προβληματισμένος και λίγο απομονωμένος ακόμα και στην εποχή μας. Για να μην τα βλέπουμε όλα ότι είναι μόνο όμορφα και ωραία και σε φυσάει το αεράκι και γράφεις βιβλία και ποιήματα πίσω από ένα ποτήρι κρασί.
Τους καλοκαιρινούς μήνες όμως θα ήταν ένα ανέμελο παιδί. Έτσι τη βλέπω τη Φολέγανδρο. Δεν έχει αλλοτριωθεί, ευτυχώς, ακόμα και εύχομαι να μη συμβεί γιατί αν συμβεί θα είναι κρίμα και για το νησί και για όλους μας.
Αφιέρωσε στο νησί ένα τραγούδι από όλα όσα έχεις συνθέσει.
Να σκεφτώ, να σκεφτώ… Για να κάτσω εδώ στα πλήκτρα μου που έπαιζα πρωί πρωί να εμπνευστώ…
Ο Ανδρέας δοκιμάζει κάτι στα πλήκτρα. Αφού περνούν δέκα δευτερόλεπτα ακούγεται να τραγουδάει:
Ούτε τώρα, ούτε αύριο, ούτε ποτέ, δε θα φύγεις μισέ μου εαυτέ*.
Είναι ο μισός μου εαυτός το νησί. Νομίζω κούμπωσε πολύ αυτό το τραγούδι.
Πάρα πολύ ωραίο! Δεν κατάφερα να σε ξαφνιάσω! Αισθάνεσαι γεμάτος;
Πολλοί μου λένε δεν έχεις εξαργυρώσει το μεγαλείο της ψυχής σου, των γνώσεων σου, το ταλέντο σου, το όποιο χάρισμά σου, γλωσσών, επιπέδου, δεν έχει εξαργυρωθεί ακόμα. Εδώ εγώ νιώθω αλλιώς! Έχει αντίκρισμα αυτό που κάνω και βέβαια αυτά που έκανα! Και μου αρέσει! Σου μεταφέρω μια απλή στιγμή. Ένας Ιταλός που θα σου πει «Buongiorno, va bene», και βλέπεις ποιος είναι, τον καταλαβαίνεις από την κορυφή ως τα νύχια. Η όποια κούραση εξαργυρώνεται, πώς δεν εξαργυρώνεται;
Υπάρχει μια φιλοσοφία στη ζωή σου. Μπορείς να τη συνοψίσεις;
Δεν θέλει και πολλά μεγαλώνοντας. Εγώ μεγαλώνοντας θέλω πολύ λιγότερα τελικά γιατί τα έχω χορτάσει όλα, τα ακριβά ρούχα, τα ταξίδια, τα αυτοκίνητα, τα αγόρασα με τον κόπο μου, με τις δυνάμεις μου, δεν μου χαρίστηκε τίποτα. Τώρα μου αρέσει πιο απλά, όσο περνάει ο καιρός, πιο απλά… και στο φαγητό και στην εικόνα μου, βεβαίως πάντα «αριστοκρατικά», μποέμικα, περιποιημένα αλλά πάντα με μία απλότητα. Καταλαβαίνεις τι εννοώ;
Καταλαβαίνω πολύ καλά τι λες. Λοιπόν, σου λείπει η Αθήνα;
Από την Αθήνα μου λείπει ένα καλοκαιρινό σινεμά, από τα παλιά, τα καλοκαιρινά, Θυμάμαι ένα στο Φάληρο, ελπίζω να υπάρχει ακόμα, ένα παραλιακό. Πάρα πολύ μου λείπει αυτό. Μ’ αρέσει η Αθήνα το καλοκαίρι, παρόλο που βράζει και σίγουρα μου λείπουν οι δικοί μου και πλέον ανυπομονώ, μετράω τώρα μέρες, γιατί έχω γίνει θείος πάλι, από την ανιψιά μου που έχουμε ένα μπέμπη δύο μηνών. Ε πώς να μην μου λείπει η οικογένειά μου και ο μικρούλης; Επίσης το σπίτι μου αρκετά γιατί μου αρέσει ο χώρος μου, οι παρέες μου και το μαγαζάκι μου στην Ακρόπολη, το οποίο είναι «καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω». Περιμένω πώς και πώς να γυρίσω να το ανοίξω, να έρθει ο κόσμος, να περάσετε όλοι οι φίλοι μου και να αρχίσω να διανύω τη δεύτερη του σεζόν, ελπίζοντας ότι όλα θα πάνε καλά.
Πολύ ωραία! Πότε θα είσαι κοντά μας πια;
Θα είμαι κοντά σας αρχές Οκτώβρη. Στην Ακρόπολη στον νέο μου χώρο – και γενικότερα και για μουσικές βραδιές και για εμφανίσεις, έχω τραγούδια που ετοιμάζω με διάφορους και πρέπει να τα υλοποιήσουμε. Όλα αυτά είναι πολλά. Με περιμένουν αρκετά πράγματα και δημιουργικά αυτόν τον χειμώνα, δόξα τω Θεώ.
Αντρέα σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Κάθε συζήτηση μαζί σου μου χαρίζει ένα χαμόγελο.
Ευχαριστώ κι εγώ. Αμοιβαίο. Και θα βρεθούμε!
*Μη φύγεις απόψε, στίχοι-μουσική του Ανδρέα Μπονάτσου, πρώτη εκτέλεση Άντζυ Σαμίου
