Πολλές φορές φοβάμαι πως είμαι ένα ετοιμόρροπο τραπέζι, χρεωμένο με ανατομική αναπηρία, πως δε στηρίζομαι σε όλα μου τα πόδια… Είμαι σίγουρη, πως αν κοιτάξω στα άκρα μου, θα είναι λειψά.
Παλιά ήμουν αρτιμελής, ή πίστευα πως ήμουν, είχα μάλιστα και περίσσευμα, το κλασικό πτυσσόμενο τραπέζι που άνοιγε και χωρούσε όλο και παραπάνω!
Τώρα πορεύομαι με ό,τι έχω, ίπταμαι – αυτό με παρηγορεί. Η ισορροπία στα ελλιπή μου μέσα, μου προσάπτει μια κάποια ικανοποίηση και έτσι δεν παραπονιέμαι.
Δεν παραπονιέμαι….
Όμως διστάζω στο άλμα, φοβάμαι λέει πως έτσι μισερή, κάτι δεν θα κάνω καλά, ενώ θα μπορούσα και καλύτερα. Η μανία της σωστής εκδοχής, η εύστοχη απάντηση, όλο τον καιρό που έπρεπε απλά να μη δέχομαι ερωτήσεις!
Η φωνή του μπαμπά, η ποδιά στο σχολείο που πρόλαβα, το κολατσιό που αντικαθιστούσε το παιχνίδι που έχανα στο προαύλιο, η υπάκουη μάνα μου που ψαλίδιζε και τις δικές μου ανάσες, στο σύντομο βίο των σκιαγμένων αναπνοών της…
Έτσι τι έμεινε; Και αν δεν έμεινε;
Αν τώρα που πήρα φόρα και έφτασα στην άκρη, που βγήκα λίγο από το κλουβί δεν έχω την ικανότητα να συνεχίσω; Αν ένας παχύρευστος χυλός ιδρυματισμού, ροκανίζει και τα τελευταία μου πόδια;
Αυτή η άτιμη σκέψη με κρατάει πίσω, και όταν με βγάζω έξω περίπατο σαν κατοικίδιο, με επιστρέφω στην εστία μου!
Νομίζω πώς πρέπει να σπάσω όλα τα πόδια του τραπεζιού!
Να μην είμαι τραπέζι πιά, να γίνω κάτι άλλο βρε αδερφέ!
Μια αιώρα ας πούμε καλοκαιριάτικα!
Είναι η μόνη πιθανότητα για να ανασαίνω ως το διάφραγμα,, να ανακαλύψω εκείνα τα «θέλω» της μαμάς όσο έτριβε στο χέρι τους λεκέδες, να της ζητήσω πίσω τις ανάσες μου…
Πολλές φορές, κάλεσα τον Προκρούστη μου να συνδράμει. Μάταιο, με άφησε στο μπόι μου: 1,60 με το ζόρι και οι μοδίστρες του βίου μου χάρηκαν όσο έκοβαν…
Θα γίνω μια αιώρα λοιπόν, ή κούνια δεμένη στο δέντρο, σαν αυτές του σινεμά! Θα χορέψω στη συναυλία δίχως δεύτερη σκέψη, θα περπατήσω γυμνή στο δωμάτιο, θα βάλω στη διαπασών τα τραγούδια που μου αρέσουν σαν κάγκουρας και θα παίρνω και όλο το σεντόνι, δίχως να λαγοκοιμάμαι στην άκρη του κρεβατιού!
Δεν θα τρώω όταν θυμώνω, θα τρώω ό,τι με θυμώνει, θα στείλω στον αγύριστο τους φλώρους που αποθέωσα. Θα αγοράσω το φόρεμα που ζαχαρώνω καιρό και τις πλατφόρμες επίσης τις ψηλές, έτσι για να την σπάσω στον κουφό-Προκρούστη μου!
Και εάν κάτσετε πάνω μου –ως πονηρή κούνια που θα είμαι–, θα σας κουνήσω τόσο δυνατά, που μπορεί και να σας ρίξω…
