Σήμερα μιλάμε με και για το Red Jasper Cabaret Theatre. Όταν βρίσκεσαι σε ένα χώρο με σαφή ταυτότητα και χαρακτήρα, το ξέρεις με το που περνάς το κατώφλι. Έτσι κι εγώ, με το που μπήκα από την είσοδο της οδού Κεφαλληνίας, (στο νούμερο 18) και είδα τους μεγάλους βελούδινους καναπέδες και την dark –μυστηριακή σχεδόν– ατμόσφαιρα, ήξερα πως εδώ μέσα σίγουρα «μαγειρεύονται» πολύ ιδιαίτερες δουλειές.
Σήμερα συζητάμε με τη Χριστίνα Χατζηνικολάου, ιδιοκτήτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια του χώρου, αλλά και με 3 καλλιτέχνες-performers που ξεχώρισαν στα ετήσια Φεστιβάλ Σύγχρονου Καλλιτεχνικού Καμπαρέ, αποσπώντας τα πρώτα βραβεία τις χρονιές 2022, 2023 & 2024. Εδώ συνήθως μπορούμε να δούμε μουσικοθεατρικές παραστάσεις, lives, cabaret shows και performances. Το Red Jasper είναι ένα σύγχρονο cabaret theatre. Πάμε να το γνωρίσουμε λίγο καλύτερα.
Χριστίνα Χατζηνικολάου, ιδιοκτήτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια.
Πώς ξεκίνησε το Red Jasper Cabaret Theatre;
Το Red Jasper γεννήθηκε από την επιθυμία να δημιουργηθεί ένας θεατρικός χώρος που να προωθεί τη συνύπαρξη των παραστατικών τεχνών, να είναι συμπεριληπτικός και να δίνει χώρο σε καλλιτέχνες που θέλουν να πειραματιστούν πάνω σε νέες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης.
Γιατί Cabaret;
Γιατί ένα cabaret αποπνέει ελευθερία και πάθος για ζωή. Γιατί εκεί συνυπάρχουν η μουσική, ο χορός, το θέατρο, το stand up, το drag show, το circus, το performance. Γιατί το cabaret τιμά τη διαφορετικότητα και δεν φοβάται να πειραματιστεί, δεν ακολουθεί την πολιτική ορθότητα, αγαπάει το τώρα, το απρόοπτο και τη διάδραση με το κοινό. Γιατί στη χώρα μας λείπουν τέτοιες σκηνές.
Πώς επιλέγονται οι παραστάσεις που φιλοξενείτε στο χώρο σας; Πώς επιλέγετε θεματολογίες και παραστάσεις που να εκφράζουν την ταυτότητα του χώρου;
Οι παραστάσεις και οι εκδηλώσεις που παρουσιάζονται στο Red Jasper μάς βρίσκουν και τις βρίσκουμε. Η ταυτότητα και η ενέργεια ενός χώρου ελκύουν τα κατάλληλα project και τους ανθρώπους. Μέσα στα 4 χρόνια που λειτουργεί έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο συνεργατών που ταιριάζουμε αισθητικά, καλλιτεχνικά και μοιραζόμαστε κοινές αξίες και στόχους. Και αυτό το δίκτυο συνεργατών όλο και μεγαλώνει γιατί δημιουργούνται σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλοσεβασμού. Σίγουρα δεν θα ανεβάσουμε κλασικό θέατρο, υπάρχουν τόσα άλλα θέατρα που το κάνουν αυτό με μεγάλη επιτυχία. Το Red Jasper είναι μια underground καλλιτεχνική σκηνή που ευνοεί τον πειραματισμό και τη συμπεριληπτικότητα, είναι επίσης ένας φεμινιστικός χώρος, στηρίζει όλες τις θηλυκότητες, κάτι που χρειαζόμαστε τόσο πολύ στις μέρες μας.
Πώς προέκυψε η ιδέα του Φεστιβάλ Σύγχρονου Καλλιτεχνικού Καμπαρέ και ποιος ήταν ο στόχος σας;
Το Φεστιβάλ μας ήταν το ιδανικό μέσο για να αποκτήσουμε συνοδοιπόρους στην προσπάθεια δημιουργίας στη χώρα μας μιας σύγχρονης καμπαρέ καλλιτεχνικής σκηνής. Γνωρίζαμε ότι υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις καλλιτεχνών που αγαπάνε το είδος και δουλεύουν πάνω σε αυτό, αλλά ποτέ ως σήμερα δεν υπήρξε μία εστιασμένη και ομαδική προσπάθεια να ανθίσει αυτή η σκηνή. Στόχος είναι να διερευνήσουμε τι σημαίνει σήμερα καλλιτεχνικό καμπαρέ και τι καινούργιο μπορεί να προσφέρει στο πεδίο των παραστατικών τεχνών. Μας ενδιαφέρει να αναπτυχθούν νέες αισθητικές φόρμες που να συμβαδίζουν και να εκφράζουν τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας μας, και αντιλαμβανόμαστε ότι το κοινό αναζητά νέους τρόπους διασκέδασης, ποιοτικής ψυχαγωγίας. Είναι σημαντικό να δίνεται χώρος σε νέες/ους καλλιτέχνες που κάνουν κάτι διαφορετικό να μοιράζονται τη δουλειά τους με τον κόσμο, να εμπνέονται και να προωθούνται.
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία στη διαχείριση ενός θεατρικού χώρου στην Ελλάδα του 2024;
Η λειτουργία μιας θεατρικής σκηνής στη χώρα μας, και ιδιαίτερα όταν είναι μικρή σκηνή, ισοδυναμεί σχεδόν με μία τρέλα. Πρώτα απ’ όλα, η στήριξη από το κράτος είναι μηδαμινή σε οικονομικό επίπεδο. Τα περισσότερα θέατρα στηρίζονται σε κρατικές επιχορηγήσεις που δεν αρκούν ούτε για τα μισά έξοδα μιας παραγωγής. Οι επιχορηγήσεις φυσικά δίνονται σε λίγους και με «θολά» κριτήρια επιλογής. Αν μια θεατρική σκηνή δεν έχει νομική μορφή αστικού μη κερδοσκοπικού οργανισμού δεν δικαιούται καν επιχορήγηση. Αυτή η συνθήκη σε συνδυασμό με τη θεσμική απαξίωση του επαγγέλματος του ηθοποιού και γενικά των καλλιτεχνών, δημιουργεί μια απογοητευτική πραγματικότητα για όσα άτομα εργάζονται σε αυτό το πεδίο. Δυστυχώς, πρέπει να βρίσκουμε μόνοι μας κίνητρα και πηγές για να συνεχίζουμε, να εξελισσόμαστε, να δημιουργούμε. Δεν γίνεται η ίδια η Υπουργός Πολιτισμού με τη στάση της να απαξιώνει τα θέατρα και τους ηθοποιούς και να έχει μία σχεδόν εχθρική στάση απέναντί τους. Σε ποιο σοβαρό κράτος συμβαίνει αυτό; Ιδιαίτερα οι μικρές θεατρικές σκηνές αγωνίζονται καθημερινά για να επιβιώσουν. Και είναι τόσο κρίμα, γιατί κυρίως μέσα από αυτές ξεκινάνε όλα τα νέα καλλιτεχνικά ρεύματα, εκεί γεννιούνται οι ιδέες, εκεί δημιουργούνται «μικρά θαύματα» από καλλιτέχνες που ρισκάρουν και καινοτομούν. Όταν διαχειρίζεσαι μια εναλλακτική, πειραματική σκηνή στην Ελλάδα, πρέπει κυριολεκτικά να φτύσεις αίμα για να επιβιώσεις, ιδιαίτερα όταν δεν θέλεις να κάνεις καλλιτεχνικούς συμβιβασμούς και να λειτουργείς με γνώμονα μόνο του τι είναι εμπορικό. Θέλει γερό στομάχι, επιμονή στο όραμα σου και πολλή τύχη.
Τι βλέπουμε και τι θα δούμε τη φετινή σεζόν;
Η σεζόν μας ξεκίνησε πολύ δυναμικά από τον Οκτώβριο, και τώρα ολοκληρώνεται ο φθινοπωρινός κύκλος παραστάσεων. Παρουσιάστηκαν οι παραστάσεις που διακρίθηκαν στο περσινό Φεστιβάλ Σύγχρονου Καλλιτεχνικού Καμπαρέ και η ανταπόκριση του κοινού ήταν θερμή. Έγιναν συνεργασίες με νέους καλλιτέχνες και ομάδες, ανέβηκαν πρωτότυπα και πειραματικά performances, ζήσαμε cabaret βραδιές με χορό και μουσική, δυναμικά lives, και θεματικά πάρτι. Από τον Ιανουάριο ξεκινάει το νέο πρόγραμμα του Red Jasper και ανυπομονούμε για τις νέες παραστάσεις που έρχονται, όπως της ομάδας «Στενός Κορσές» που ασχολείται χρόνια με το είδος του cabaret theatre και της πρώτης αμιγώς θεατρικής παράστασης της stand up κωμικού Χριστίνας Βούλγαρη, στην οποία πρωταγωνιστεί η drag queen Marianah Grindr. Θα χαρούμε να έρθουν σε επαφή μαζί μας κι άλλες ομάδες και καλλιτέχνες που θεωρούν ότι το Red Jasper μπορεί να φιλοξενήσει και να αναδείξει τη δουλειά τους.
Μαρίνα Μαυρογένη, νικήτρια 2022
Κωνσταντίνα-Μαρία Σπυροπούλου, νικήτρια 2023
Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος, νικητής 2024
Ποιο ήταν το έναυσμα για να δημιουργήσετε αυτήν την παράσταση και πώς συνδέεται με τη δική σας καλλιτεχνική ταυτότητα;
Μαρίνα Μαυρογένη – «I am leaving…» : Η περιπέτεια ξεκίνησε όταν ήρθα σε επαφή με την τέχνη του θεατρικού clown. Μέσω μιας σπουδής που πραγματοποίησα με τους δασκάλους μου, Gozde Atalay και Παναγιώτη Κόκκορη, ανακάλυψα έναν καινούργιο κόσμο γεμάτο αλήθεια. Εκείνη την περίοδο, γεννήθηκε ο χαρακτήρας Ζο. Μπαίνοντας σε βάθος στη ζωή του, ανακάλυψα την ιστορία του, η οποία αργότερα ανέβηκε στη σκηνή. Με τη σκηνοθεσία της Gozde Atalay, την επιμέλεια της Στέλλας Κασούμπη στη σκηνοθεσία και την τεχνική που χρειάζεται το σώμα ενός ερμηνευτή προκειμένου να ανέβει επάνω στη σκηνή, και τη βοήθεια της πρωτότυπης μουσικής του Βαγγέλη Ξυπόλητου, δημιουργήσαμε το έργο με τίτλο «I am leaving…» by Zo. Πιστεύω ότι η τέχνη είναι μία, και με αυτή τη σκέψη στο μυαλό μου, αισθάνομαι ότι η συγκεκριμένη παράσταση με καλύπτει πλήρως.
Κωνσταντίνα-Μαρία Σπυροπούλου – «ΡΙΖΕΣ ή πώς να στολίσεις τη στάμνα σου με γκλίτερ»: Αρχικά θα ήθελα να πω πως σίγουρα δεν υπήρχε μόνο ένα έναυσμα για την δημιουργία της παράστασης «ΡΙΖΕΣ ή πώς να στολίσεις τη στάμνα σου με γκλίτερ». Τα εναύσματα ήταν πολλά και με διάφορα βήματα για να υπάρξει αποτέλεσμα. Ένας φίλος μου, μου είχε στείλει το κάλεσμα του 2ου Φεστιβάλ Σύγχρονου Καλλιτεχνικού Καμπαρέ και έτσι μου μπήκε η ιδέα να καταθέσω μια τελείως διαφορετική πρόταση από αυτήν που έστειλα και εν τέλει από αυτή την ιδέα που εξελίχθηκε και θα εξελίσσεται. Η αρχική ιδέα ήταν να δημιουργήσω μια drag performance πάνω στην εξέλιξή μου ως drag καλλιτέχνιδα. Την περίοδο που ήταν να στείλω την αίτηση τύχαινε να βρίσκομαι στα Τρίκαλα, την πόλη ανατροφής και καταγωγής μου και εμπνεύστηκα αρκετά από συζητήσεις που ξεκινούσαν με ερωτήσεις όπως «Από ποιο χωριό είσαι;» και ανάλογα με το χωριό δινόταν μια ταυτότητα τύπου «Α, είσαι από το Γαρδίκι άρα είσαι Βλάχα ή είσαι από το Μισντάνι άρα είσαι Καραγκούνα» κι έτσι σκέφτηκα πως θέλω να μιλήσω και για τα βιώματα που σχετίζονται με την ταυτότητα καταγωγής μου, αλλά και με τις ταυτότητες άλλων ατόμων και φυσικά για το προσωπικό και συλλογικό τραύμα του ετεροπροσδιορισμού. Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιδέα η οποία εξελισσόταν συνεχώς και ακόμα αλλάζει. Τις προάλλες σκεφτόμουν πώς γίνεται να μην αναφέρω κάπου στην παράσταση τη γιαγιά μου τη Βάγια, η οποία με ενέπνευσε σε πολλά επίπεδα; Όποτε όταν με το καλό ξανακάνω την παράσταση, θα αναφέρω και αυτήν. Όσον αφορά τη σύνδεση με την καλλιτεχνική μου ταυτότητα, θα αναφέρω πως πλέον κάποια άτομα με αποκαλούν απλά «Στάμνα» και δεν ξέρουν το πραγματικό μου όνομα. Η παράσταση και εγώ νιώθω πως ίσως είμαστε το ίδιο άτομο κάπως, μιας και όσα άτομα ακούγονται στην παράσταση είναι άτομα τα οποία έχω συναναστραφεί και συνεχίσει να συναναστρέφομαι. Έχω χρησιμοποιήσει πολλές από τις γνώσεις και δεξιότητες που έχω αλλά σίγουρα καλλιέργησα και άλλες μέσα από αυτή. Όποτε πριν την παράσταση με συνδέει ο τόπος, ο ετεροκαθορισμός, η drag persona μου Destiny Poulos, που είναι μια clown, ξετσίπωτη (χωρίς μαντίλι στα μαλλιά) Καραγκούνα και μετά την παράσταση συνδέομαι με όλα αυτά τα άτομα που άγγιξα ψυχικά, με την αγάπη του κόσμου και με το καινούργιο μου παρατσούκλι.
Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος – «Πυρ, γυνή και μπάχαλα»: Θεωρώ πως το κυριότερο έναυσμα για τη δημιουργία μιας τέτοιας performance συνιστά η ανάγκη μου για μοίρασμα. Μοίρασμα των όσων με αφορούν και με δυσκολεύουν να κοιμηθώ τα βράδια. Μοίρασμα κοινών βιωμάτων με σκοπό να συνειδητοποιήσουμε (τόσο εγώ όσο και οι άνθρωποι που είδαν την παράσταση) πως δεν είμαστε εμείς ο ελέφαντας στο δωμάτιο. Κάτι πάει στραβά με το δωμάτιο (και κατ’ επέκταση με τον κόσμο που μας περιβάλει, γιατί έπεσε πολλή αλληγορία). Η καλλιτεχνική ταυτότητα που με αφορά να καλλιεργήσω με τα χρόνια συνδέεται άρρηκτα με αυτού του είδους τη δημιουργία. Τη δημιουργία που ασχολείται με την πραγματικότητα και επιχειρεί (μακροπρόθεσμα βέβαια) να κλονίσει κάποιες από τις βεβαιότητες του κοινού και να τους εντάξει σε ένα πλαίσιο συζήτησης και γόνιμης αμφισβήτησης των όσων μας περιβάλλουν.
Πειραματίζεστε και με την performance και τις πιο «ανοιχτές» και αυτοσχεδιαστικές μορφές θεατρικής έκφρασης. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η ελευθερία, αυτές οι πιο χαλαρές δομές;
Μαρίνα Μαυρογένη: Ως ερμηνευτές, έχουμε μία μόνο πρόθεση: να συνδεθούμε με το «μέσα» μας, να βιώσουμε το «παρόν» και να είμαστε γνήσιοι και αυθεντικοί. Στον αυτοσχεδιασμό δεν υπάρχει λάθος ή σωστό. Σε κάθε στιγμή είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε, γιατί ζούμε στο Τώρα και εκπαιδευόμαστε να είμαστε αυθεντικοί. Αυτό, για μένα, είναι μία από τις πολλές μορφές που αποκτά η ελευθερία στις παραστατικές τέχνες, και κυρίως στην τέχνη του αυτοσχεδιασμού.
Κωνσταντίνα-Μαρία Σπυροπούλου: Για μένα το drag έχει δομή, αλλά δεν έχει όρια στο πού μπορεί να φτάσεις και τι μπορεί να υλοποιήσεις μέσω της φαντασίας σου. Σημαίνει βάζω μέσα όλες τις ιδέες και προσπαθώ να βρω συνδέσεις. Επίσης το γεγονός ότι δουλεύω μόνη επί σκηνής μου δίνει τη δυνατότητα να κάνω λάθη και να τα σώζω χωρίς το κοινό να καταλαβαίνει εάν αυτό ήταν προσχεδιασμένο ή όχι. Η performance έχει δομή που όμως μπορεί να αλλάζει συνεχώς, ανάλογα και με το υλικό που μου δίνει το κοινό μιας και κάνω και stand up στην παράσταση. Όποτε νιώθω πολύ όμορφα να έχω τη δυνατότητα να προσαρμόζομαι ανάλογα με εμένα και το κοινό μου, μιας και όλα μπορεί να είναι performance ακόμα και στη ζωή εκτός θεάτρου.
Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος: Η παράσταση βασίζεται σε διάφορες μορφές τέχνης (θέατρο, drag, χορό) αλλά δεν έχει μια ορισμένη ταυτότητα, συνδυάζει –ή τουλάχιστον επιχειρεί να το κάνει– στοιχεία από τις παραπάνω τέχνες. Για εμένα αυτή η τόσο ελεύθερη και ανοιχτή συνθήκη έχει πρακτικά θετικό και αρνητικό πρόσημο. Αφενός, το ότι μου δίνεται μια σκηνή πάνω στην οποία εγώ δύναμαι να πειραματιστώ, να δοκιμάσω, να έρθω σε επαφή με το τι μου βγαίνει οργανικά να φτιάξω, αναμφισβήτητα δημιουργεί ένα ευρύ πλαίσιο πειραματισμού που καλλιτεχνικά μπορεί να καταστεί εξαιρετικά αποδοτικό. Από την άλλη βέβαια, είμαι ένας άνθρωπος που αποδίδω πολύ καλύτερα όταν υπάρχει έστω και ένας περιορισμός. Συνήθως δηλαδή όταν δεν υπάρχει ούτε ένας κανόνας, χαώνομαι και δεν αποδίδω όπως ενδεχομένως θα μπορούσα. Γι’ αυτό προσπάθησα στη διαδικασία δημιουργίας και στησίματος αυτής της τόσο καινούργιας καλλιτεχνικής φόρμας, να χρησιμοποιήσω εργαλεία τα οποία γνωρίζω –μέσω των σπουδών μου στο θέατρο– ότι καθίστανται λειτουργικά και πως θα με πάνε κάπου. Έθεσα λοιπόν αυτόν τον «περιορισμό» στον εαυτό μου, να ακολουθήσω κάποιες φόρμες που είναι λειτουργικές, γιατί αλλιώς… ακόμα θα δημιουργούσα.
Ποιες δυσκολίες και ποιες χαρές έχει το να σκηνοθετείτε τον εαυτό σας;
Μαρίνα Μαυρογένη: Νομίζω ότι είναι ακατόρθωτο να σκηνοθετείς τον εαυτό σου, αν και πρέπει να ομολογήσω ότι δεν το έχω δοκιμάσει. Στη συγκεκριμένη παράσταση, τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Gozde Atalay με βοηθό σκηνοθέτη τη Στέλλα Κασούμπη.
Κωνσταντίνα-Μαρία Σπυροπούλου: Γενικά δεν είναι καθόλου εύκολο να αυτοκαθρεπτίζεσαι, αλλά έχει πολύ ομορφιά μέσα του. Οι χαρές είναι ότι περνάνε όλα από το χέρι σου, δεν μπορεί κάποιο άτομο να σου πει αυτό δεν θα το κανείς εκτός εάν αυτό το άτομο είσαι εσύ το ίδιο. Ενισχύει την αυτοπαρατήρηση και το να είσαι μόνιμα στη στιγμή, τουλάχιστον έτσι λειτούργησε για μένα, αλλά και να θυμάμαι καλύτερα τις κινήσεις μου. Επίσης, την παράσταση την έχω σε βίντεο όποτε μπορώ να με παρατηρώ και ως εξωτερική παρατηρήτρια το οποίο το κάνω πριν ξεκινήσει κάποια σεζόν για να θυμηθώ καλύτερα τις κινήσεις και τα λόγια μου, μιας και η παράσταση δεν είναι γραμμένη πουθενά με λέξεις (ΣΟΚ). Όμως με βοήθησε παρά πολύ το κοινό σε αυτή την προσπάθεια. Ζητούσα πάντα ανατροφοδότηση μετά τις παραστάσεις και εάν κάτι μου άρεσε το προσέθετα. Όποτε δεν ήταν ακριβώς αυτοσκηνοθεσία, μιας και εάν άκουγα μια άποψη που με ενδιέφερε, με σκηνοθετούσα διαφορετικά και γι’ αυτό ευχαριστώ πραγματικά όλα τα άτομα που ήρθαν στην παράσταση.
Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος: Δεν είμαι σίγουρος πως μπορώ να ορίσω συγκεκριμένες ευκολίες και δυσκολίες. Είναι κάτι που δεν είχα μπει στη διαδικασία να σκεφτώ νωρίτερα. Σκέφτομαι βέβαια πως η κυριότερη δυσκολία του εγχειρήματος «σκηνοθετώ τον εαυτό μου» σχετίζεται με το ότι θα χρειαστεί μέσω αυτής της διαδικασίας –της τόσο προσωπικής που σε εμπλέκει ατομικά σε έναν τεράστιο βαθμό– να δημιουργήσεις κάτι που να είναι συνολικό και που να αφορά και άλλους ανθρώπους εκτός από εσένα. Το προσωπικό δηλαδή στοιχείο να μην αποτελέσει τροχοπέδη για την εξωστρέφεια και το μοίρασμα και να μην δημιουργηθεί ένα αυτοαναφορικό και ματαιόδοξο αποτέλεσμα το οποίο στο τέλος της ημέρας δεν αφορά και κανέναν. Επιπλέον χρειάζεται να σε σκηνοθετήσεις με τέτοιον τρόπο ώστε να καταφέρεις να γεμίσεις εσύ ο ίδιος μια σκηνή. Αυτό ήταν νομίζω και το μεγαλύτερο στοίχημα που είχα θέσει με τον εαυτό μου. Παρόλα αυτά, το ότι είχα στο κεφάλι μου ένα όραμα το οποίο έβγαινε σε στιγμές οργανικά σωματικά και δεν χρειαζόταν να το αποτυπώσω σε λέξεις και μετά σε οδηγίες για να το μεταδώσω σε άλλους ανθρώπους που ενδεχομένως θα σκηνοθετούσα, σίγουρα είναι κάτι που αποτελεί μια ευκολία. Είχα δηλαδή στο κεφάλι μου το αποτέλεσμα και το σώμα μου με οδηγούσε προς αυτό.
Πώς ήταν η εμπειρία του Φεστιβάλ Σύγχρονου Καλλιτεχνικού Καμπαρέ για εσάς; Τι σας μένει αξέχαστο;
Μαρίνα Μαυρογένη: Η εμπειρία αυτή ήταν εξαιρετικά έντονη για πολλούς λόγους. Ένας από τους πιο σημαντικούς είναι η ευκαιρία που προσφέρθηκε κατά τη διάρκεια στην παραγωγή της παράστασης «I am leaving…» by Zo, να ανέβει επάνω στη σκηνή, να δοκιμαστεί σαν παράσταση και να εξελιχθεί. Το θέατρο Red Jasper και η Χριστίνα Χατζηνικολάου στήριξαν το έργο από τις πρώτες του φάσεις, απονέμοντάς του το πρώτο βραβείο καλύτερης παράστασης, τον Μάιο του 2022. Η αφοσίωση, η αγάπη και η φροντίδα της ομάδας του θεάτρου θα μας μείνουν για πάντα αξέχαστες. Το Red Jasper υποστηρίζει τους νέους καλλιτέχνες και την πειραματική δημιουργία.
Κωνσταντίνα-Μαρία Σπυροπούλου: Πέρασα πολύ ωραία στο φεστιβάλ, παρότι έτρεχα αρκετά. Είχα την ευκαιρία να δω πρωτότυπα έργα και να γνωρίσω ωραίους ανθρώπους. Το θέατρο με διευκόλυνε σε ό,τι χρειαζόμουν και το ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο είναι η εαυτή μου να κλαίει ασταμάτητα μετά το τέλος της παράστασης, το πολύ δυνατό χειροκρότημα του κοινού και φυσικά η τελετή απονομής των Όσκαρ μιας και θυμάμαι να ακούω τη δεύτερη την τρίτη θέση και να μην περιμένω να ακούσω το όνομά μου στην πρώτη. Ήταν πολύ έντονη εμπειρία και με το καλό να ανταμώσουμε πάλι στις θεατρικές σκηνές.
Κυριάκος Χριστοδουλόπουλος: Το φεστιβάλ για εμένα αποτέλεσε μια εμπειρία που συζητάω μέχρι και σήμερα και θα συνεχίσω να συζητάω εφόρου ζωής νομίζω. Κάθε στιγμή του θα μου μείνει αξέχαστη. Κατέβηκα με τις φίλες μου από τη Σαλονίκη –οι οποίες με βοήθησαν στον συντονισμό και στην πραγμάτωση της παράστασης–, μας φιλοξένησε η γιαγιά της φίλης μου, κοιμηθήκαμε ελάχιστα μέσα στα ΚΤΕΛ και μετά κοιμηθήκαμε ακόμη πιο ελάχιστα (ελληνικά ώρα μηδέν) στο σπίτι της γιαγιάς. Μετά γενική πρόβα και μετά παράσταση. Και μετά να προλάβουμε το νυχτερινό λεωφορείο γιατί την επόμενη μέρα το πρωί είχαμε μάθημα στη Θεσσαλονίκη, στο Τμήμα Θεάτρου. Ήταν κυριολεκτικά μια τρέλα που οδήγησε σε όλο αυτό που έχει δημιουργηθεί σήμερα. Το Red Jasper και οι άνθρωποί του φυσικά συνέβαλαν αδιανόητα σε όλο αυτό. Προσωπικά δηλαδή στέλνω φιλί και αγκαλιά σε κάθε ατομάκι που ήταν εκεί είτε ως κοινό είτε ως συντελεστής του θεάτρου.
Red Jasper
Κεφαλληνίας 18, Κυψέλη
21 0882 2551
Fb Page: Red Jasper Cabaret Theatre
Instagram: redjaspertheatre
Site: Red Jasper
