Έλα τώρα, ταυρομάχος και ταύρος, το ίδιο ζητούμενο έχουν… Αυτή τη σύγκρουση, το θυμό πάνω στο κόκκινο πανί, το ρίσκο να χτυπήσεις και να χτυπηθείς.
Γιατί αρένα είναι όλα, οι σχέσεις, οι μισές αλήθειες, τα σώματα σε σεντόνια πλυμένα στο κλίβανο. Το καλσόν –με τον ελαστικό καβάλο για σύσφιξη και τη ρίγα στη γάμπα για θηλυκότητα–, το άρωμα στο ντεκολτέ, το παραμύθι που αλείφεις μουστάρδα κέτσαπ και το τρως αμάσητο. Αρένα είναι! Όταν ψάχνεις μια στιγμή μέσα στη μέρα, αυτήν που θα πεις πήρα δυο τρεις ανάσες, και τρέχεις να αποταμιεύσεις «τη μία» τουλάχιστον για ώρα ανάγκης… Και τον σπας τον κουμπαρά, πάντα τον σπας για μια δεκάρα, και υστέρα διαπιστώνεις πως «καλύτερα δε γίνεται» και βάζεις ένα πλυντήριο έτσι να γουστάρεις! Και αν είναι αργά να αλλάξουμε; Και αν δεν έχει παρακάτω το καλύτερο; Και αν ό,τι ήταν να δούμε το είδαμε; Αν είμαστε μεγάλοι, βρε αδερφέ; Γέρικα σκυλιά για να μάθουμε νέα κόλπα; Αν είμαστε «το σύνολο των επιλογών μας», που λύσσαξαν να λένε; Το μάτσο από φόβους και συμβιβασμούς καλοθρεμμένους, που τους συνηθίσαμε και αυτοί μας ζητάνε οδοντογλυφίδα για να μας βγάλουν από τον κυνόδοντά τους; Έλα τώρα… Ο ταύρος ξέρει ότι έχει τη δύναμη να σπάσει τον φράχτη του, χατίρι κάνει στον κλαρινογαμπρό ταυρομάχο, εθελοντικά πέφτει στα χώματα! Και ο ταυρομάχος όμως, αν δε φορέσει την πλουμιστή στολή του και δεν σταθεί απέναντι στο θηρίο, θα πεθάνει δειλός πριν τολμήσει να ακούσει έστω ένα χειροκρότημα. Αν αναρωτηθείτε μέσα στην αρένα τι ρόλο παίζουμε; Νομίζω πως αν το καλοσκεφτείτε σίγουρα έχουμε ντουμπλάρει και τους δυο. Αν όμως είστε από αυτούς που αποφύγατε τις αρένες και ως κομπάρσοι χορτάσατε με «άρτο και θεάματα» –με επευφημία ή γιουχαΐσματα– τότε λυπάμαι… χωρίς το κόκκινο πανί μόνο μπουγάδες θα απλώνετε –με άρωμα λεβάντας και πρόπλυση– προαιρετικά.
