Η Νίκη Σερέτη για τη «Λήθη», τις ρίζες, το σώμα

Μιλάμε με την ηθοποιό Νίκη Σερέτη, λίγες μέρες πριν παρακολουθήσουμε την παράσταση «Λήθη» στο BIOS, σε σύλληψη, σκηνοθεσία και χορογραφία της Εύας Σταυρογιάννη. Τη ρωτάμε για τη σχέση της με τη σωματική έκφραση, αλλά και για το πώς οι ρίζες της και οι συνεργασίες της την έχουν διαμορφώσει μέχρι σήμερα. Οι απαντήσεις της είναι αφοπλιστικές και…καθάριες. Απολαύστε την!

Μίλησέ μας λίγο για την παράσταση «Λήθη» στο BIOS και τον ρόλο που ερμηνεύεις. Τι σου άρεσε και τι σε δυσκόλεψε σ’ αυτήν τη δουλειά;

Η Λήθη είναι ένας άχρονος τόπος. Ένα πέρασμα. Μιλάει για την αβεβαιότητα και την αγωνία του ανθρώπου που βρίσκεται αντιμέτωπος με τη μνήμη, τη λήθη και το τραύμα. Είναι υπαρξιακή, πολιτική και κοινωνική. Τι σημαίνει να χάνεσαι μέσα στα στρώματα της μνήμης σου και να αναζητάς τον εαυτό σου εκεί που όλα έχουν ήδη σβηστεί; Δεν είναι ιστορία, είναι κατάσταση, είναι δόνηση, είναι κυρίως αίσθηση. Ο ρόλος που ερμηνεύω, βρίσκεται ακριβώς πάνω σ’ αυτήn την οριακή γραμμή: ανάμεσα στο προσωπικό σώμα και στον απρόσωπο χαμό του. Ανάμεσα στην στιγμή που θυμάμαι και την στιγμή που τα αφήνω όλα στο Σώμα.

Το πιο όμορφο κομμάτι της διαδικασίας ήταν η ελευθερία. Το ότι έπρεπε να αφήσω πίσω οτιδήποτε εγκεφαλικό και να κινηθώ πιο σωματικά, πιο ποιητικά, πιο ασυνείδητα.

Το πιο δύσκολο ήταν η απαίτηση να είμαι παρούσα, ζωντανή, εκτεθειμένη, χωρίς να κρατιέμαι από βεβαιότητες. Να αφεθώ στο Σώμα μου και να επιτρέψω να μου αποκαλυφθεί πώς νοηματοδοτεί τον κόσμο ο ανατρεπτικά σπαρακτικός λόγος του Δημητριάδη. Και να ανακαλύψω εντέλει πόσο μικρή απόσταση με χώριζε από όλο αυτό που περιγράφει. Με περιέγραφε πλήρως.

Έχετε περιγράψει τη «Λήθη» ως μια «χοροθεατρική εμπειρία». Ποιες ήταν οι ιδιαίτερες απαιτήσεις κινησιολογικά;

Η συγκεκριμένη χοροθεατρική εμπειρία μου πρόσφερε μεγάλη χαρά και ελευθερία. Δεν είχε μετρήματα παρόλο που το θέμα της ακρίβειας παίζει μεγάλο ρόλο στην παράσταση που έχει δημιουργήσει η σκηνοθέτης μας Εύα Σταυρογιάννη. Η Εύα έχει ένα τόσο διαφορετικό βλέμμα στα πράγματα που κινητοποίησε αμέσως τον αυθορμητισμό μου και την αδιαφορία στην τελειότητα. Την εμπιστεύτηκα και μπήκα στην φορά της. Μαζί ψάξαμε το σώμα που έχει βάρος, την μεγάλη εικόνα του, το από πάντα και από παντού.

Ποια είναι η δική σου σχέση με τον χορό και το σώμα;

Λατρεύω το χορό αλλά οι ανασφάλειες μου με έκαναν να νιώθω ανεπαρκής ώστε να το τολμήσω πιο στοχευμένα. Είχα παρακολουθήσει μαθήματα χορού στο παρελθόν αλλά στο τέλος τα παρατούσα γιατί ένιωθα ότι δεν τα καταφέρνω. Από το καλοκαίρι που μας πέρασε είχε αρχίσει πάλι να μου δημιουργείται η επιθυμία να ξανασχοληθώ. Κάπου εκεί ήρθε και η πρόταση της Λήθης που με ιντριγκάρε πάρα πολύ το γεγονός ότι πρόκειται για σωματική εμπειρία. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι οφείλεις να ψάχνεις και να δοκιμάζεις ό,τι ποθεί η ψυχή σου με πρώτο και κυρίαρχο συστατικό τον κατάλληλο άνθρωπο που θα σου ταιριάξει και που θα μπορέσει να ξεκλειδώσει τις απεριόριστες δυνατότητες και δυναμικές σου.

Στην συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου και μέσα από το βίωμα αυτής της παράστασης νιώθω ότι έχω ένα σώμα πολύ πιο ενεργό, γειωμένο και πιο μυημένο ώστε να του απευθύνομαι στα ίσια!

Τι κρατάς από τους συνεργάτες, από τις πρόβες, από την εμπειρία αυτή;

Πάντα οι πρόβες αποτελούν το πιο αγαπημένο μου κομμάτι. Αν με ρωτάς, θα ήθελα ακόμα να είμαι σε αυτήν την διαδικασία της αναζήτησης, παρόλο που αυτό δεν τελειώνει ποτέ.

Μέσω του σώματος ανακάλυψα μια καινούργια γλώσσα και οξύνθηκε η φαντασία μου! Οι πρόβες μού ξαναδώρισαν την απορία για την γέννα της δημιουργίας, ο ποιητικός λόγος του Δημητριάδη ενδυνάμωσε τον αέρα που περνάει από τα σωθικά μου. Κυρίως όμως κρατώ το αρχέγονο σύμπαν που δημιούργησε η σκηνοθέτης μας και πως μας προετοίμασε για να εισέλθουμε σ’ αυτό. Απαλά στην ρωγμή και στην κόψη.

Με τους πιστούς συμπαίκτες μου πάνω στην σκηνή Λένα Μποζάκη και Μάγδα Σπίνου έχουμε φτιάξει μια σχέση εμπιστοσύνης, είμαστε μαζί, έχουμε γίνει ένα, έχοντας γίνει το δίχτυ ασφαλείας και αγκαλιάς η μία για την άλλη. Σώμα με σώμα, καρδιά με καρδιά.

Από την τηλεόραση απείχες για πάνω από μια δεκαετία, αλλά το θέατρο με κάποιον τρόπο, αν έχω καταλάβει σωστά, είναι πάντα στη ζωή σου – σταθερά. Επιλέγεις πράγματι το θέατρο ξανά και ξανά και πολύ λιγότερο την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο, ή ήταν συγκυριακό;

Λατρεύω το Θέατρο και τον Κινηματογράφο και τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι κυρίως με αυτά. Η προτελευταία μου δουλειά στην τηλεόραση ήταν «Το αύριο μας ανήκει» του Γιάννη Σκαραγκά στο Μega το 2023. Πρόσφατα προβλήθηκε στην Ερτ1 το επεισόδιο που πρωταγωνίστησα στο «Δίχτυ» του Μανούσου Μανουσάκη σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη. Είμαι πάντα ανοιχτή σε ό,τι αφορά στην Τέχνη μου, αρκεί να πληροί τις προϋποθέσεις και την αισθητική που αναζητώ.

Γεννήθηκες στο Κονγκό αλλά μεγάλωσες στην Ελλάδα. Πώς διαμορφώθηκε η ταυτότητά σου, πώς επηρεάστηκες από αυτήν τη «διπλή» φύση της;

Αυτή η δυαδικότητα, αυτή η διπλή πατρίδα, δεν ήταν ποτέ για μένα κάτι που έπρεπε να εξηγήσω. Είναι η φύση μου. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας, κι η Ελλάδα είναι ο τόπος που με διαμόρφωσε. Η γλώσσα μου, οι άνθρωποί μου, οι πρώτες μου μνήμες, η τέχνη που διάλεξα, ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν. Από την άλλη μου ρίζα κουβαλάω κάτι πιο υπόγειο: δύναμη, παλμό, ρυθμό. Έχω το σώμα ως μνήμη και τον ουρανό μιας ηπείρου που σε μαθαίνει ότι η ζωή δεν είναι ποτέ μονόχρωμη. Η ταυτότητά μου διαμορφώθηκε μέσα στη συνύπαρξη. Κι αυτό, για μένα, είναι δύναμη.

Όταν ακούς «Σεπόλια» σκέφτεσαι…

Τα κόκκινα, τα πράσινα, τα μπλε σου τα βραχιόλια… που τραγουδούσε ο Χορν.

Ένιωσες ποτέ outsider στους καλλιτεχνικούς κύκλους λόγω της καταγωγής σου; Ένιωσες πως η διαφορετικότητά σου στάθηκε εμπόδιο απ’ το να σου προσφερθούν κάποιοι ρόλοι;

Εσείς; Έχετε νιώσει ποτέ outsider στους δημοσιογραφικούς κύκλους; Όλοι διαφορετικοί είμαστε και αυτή είναι η δύναμη μας. Αλίμονο αν δεν ήμασταν.

Μακριά από μένα η θυματοποίηση. Τις απορρίψεις δεν τις βλέπω σαν εμπόδιο αλλά ως μέρος του σχεδίου της ψυχής μου. «Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί». Οι ρόλοι που είναι για μένα, με ψάχνουν και με βρίσκουν. Οι άλλοι απλώς δεν ήταν για μένα.

Τι σημαίνει σήμερα για εσένα ο ρόλος της Δεβόρας στη σειρά «Εκείνες κι Εγώ», μετά από τόσα χρόνια;

Έχω απαντήσει πολλές φορές αυτή την ερώτηση. Σε ένα άλλο σύμπαν θα ήθελα να μου απαντήσει η Δεβόρα τι σημαίνω εγώ γι’ αυτήν μετά από τόσα χρόνια…

Αν μπορούσες να ξαναερμηνεύσεις έναν από τους ρόλους της πορείας σου για να τον προσεγγίσεις κάπως αλλιώτικα αυτή τη φορά, ποιόν θα διάλεγες;

Αν θέλει ένας ρόλος να τον ξαναπαίξω… ε, ας προσπαθήσει πολύ! Αν είναι να έρθει ας έρθει απρόβλεπτα! Και να έχω ξανά αυτή την απορία του εκ νέου από την αρχή! Μόνο το σώμα να θυμάται!

Μια σωματική και ψυχική κατάβαση, εμπνευσμένη από το έργο ΛΗΘΗ του Δημήτρη Δημητριάδη, που μεταμορφώνεται σε μια χοροθεατρική εμπειρία.