Η πενθήμερη οκτάωρη εργασία, ειδικά κατά τους θερινούς μήνες, επιτάσσει ειδικό χειρισμό. Η πιο εύκολη και σίγουρη μέθοδος για να μη χάσετε τα λογικά σας όντες εργαζόμενοι Ιούλιο μήνα, είναι να το σκάτε (μόνοι, με παρέα, ή με το ταίρι σας – σαν παντόφλες) από την Παρασκευή το απόγευμα μέχρι την Κυριακή το βραδάκι σε κοντινούς (ή και όχι) προορισμούς. Ένα πλάνο που δε θα σας απογοητεύσει και κυρίως δεν θα σας κουράσει στη μετακίνηση, είναι αυτό του ΠΣΚ στην πανέμορφη, θεατρική Επίδαυρο και τα πέριξ.
Καταρχάς, να λύσουμε ένα ζήτημα πρακτικό, και άρα καθοριστικής σημασίας: το ενδεχόμενο να βρείτε κατάλυμα στην Επίδαυρο τελευταία στιγμή είναι μάλλον χλωμό. Προτίμησε κάποιο από τα νόστιμα, κοντινά χωριά Κορινθίας ή Αργολίδας. Με την παρέα μου πέρσι τέτοια εποχή, ανακαλύψαμε το διαμάντι «Κόρφος», ένα παραθαλάσσιο χωριό που απέχει μόλις 40 λεπτά με το αμάξι από το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Είναι ακόμα παρθένο από gentrification, και εξού οι τιμές παραμένουν σε λογικά επίπεδα. Ξυπνάς το πρωί σε ένα νοικιασμένο ταπεινό δωματιάκι, βλέπεις βαρκούλες, ακούς τις κουβέντες από τα καφενεία να έχουν ανάψει και να ανεβαίνουν προς το δωμάτιό σου, κατεβαίνεις και κάνεις βουτιά σε μια παραλία ήσυχη, που όχι μόνο δεν πληρώνεις την ξαπλώστρα, αλλά ο ταβερνιάρης σε κερνάει και λίγο χταποδάκι για να γνωμοδοτήσεις αν ψήθηκε καλά.
Για τους πιο μάχιμους υπάρχει πάντοτε και η επιλογή του κάμπινγκ – ελεύθερου (με προσοχή, σύνεση και υπευθυνότητα) ή οργανωμένου. Από οργανωμένα οι επιλογές είναι πολλές, θα τις βρείτε με ένα απλό google search, ωστόσο επιμένω να δώσετε μια ευκαιρία στα χωριουδάκια.
Παρασκευή, λοιπόν, φτάνετε όπου έχετε διαλέξει, ακούτε τζιτζικάκια, τρώτε τζατζικάκια και ευλογάτε την τύχη σας που οι corporate ζωές σας διαρκούν πέντε μέρες. Η μεγάλη ιστορία της Επιδαύρου όμως είναι το Σάββατο. Σπεύδετε –και θα με θυμηθείτε– στην παραλία «Παναγία Πολεμάρχα» στην Αρχαία Επίδαυρο. Σας υποδέχεται ένα συγκλονιστικό πευκοδάσος και δύο ονειρεμένες ακρογιαλιές με κρυστάλλινα νερά. Το τοπίο είναι τόσο μαγευτικό που θέλεις δε θέλεις, του παραδίνεσαι με τις ώρες.
Κι αφού απολαύσετε το ωραιότερο μπάνιο της ζωής σας, η γράφουσα σας προτείνει να κάνετε την κίνηση ματ. Εξηγούμαι: Υπάρχει ένα άτυπο τελετουργικό όταν επισκέπτεται κανείς την Επίδαυρο, που έχει τη μορφή τριπτύχου: Θέατρο – Λεωνίδας – Capaki. Αυτό που κάνει ο έξυπνος ταξιδιώτης, για να μπορέσει να έχει την πλήρη εμπειρία, είναι να αλλάξει λίγο τη σειρά ως εξής: Λεωνίδας – Θέατρο – Capaki.
Η ταβέρνα «Λεωνίδας» αποτελεί σημείο κατατεθέν για την περιοχή, μιας και από το 1953 που λειτουργεί, έχει φιλοξενήσει στα τραπέζια του όλους τους θιάσους που έχουν περάσει από το Αρχαίο Θέατρο. Πρόκειται για μια ταβέρνα με τεράστια ιστορία, αλλά και ωραιότατο φαγητό στην εσωτερική της αυλή με τα απλά τραπεζάκια και τις κληματαριές που δημιουργούν όλη τη μέρα σκιά. Ακριβώς, όμως, επειδή όλοι τρέχουν στον Λεωνίδα μετά τις παραστάσεις, δεν θα βρείτε τραπέζι ούτε με αίτηση το βράδυ. Η σοφή κίνηση είναι να προτιμήσετε να φάτε μετά το μπάνιο σας και πριν το Θέατρο.
Όσο για την σαββατιανή παράσταση, το φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ είναι ζωηρό και για όλα τα γούστα (έχει ακόμα και συναυλίες). Σίγουρα θα βρείτε κάτι να σας γυαλίζει και να σας ταιριάζει. Για να σας το κάνω ευκολότερο αφήνω το πρόγραμμα του Φεστιβάλ εδώ.
Μετά την παράσταση ακολουθεί μια εμπειρία-χρονομηχανή: η disco Capaki! Απέχει περίπου 2 χλμ από το Αρχαίο Θέατρο και έχει αύρα ’80s. Η μεγάλη πίστα στο κέντρο έχει γίνει το σκηνικό ξέφρενων βραδιών της αφρόκρεμας του ελληνικού –και όχι μόνο– θεάτρου, παραμένοντας αναλλοίωτη στο χρόνο. Όταν πάτε, μην παραξενευτείτε αν βρεθείτε να χορεύετε με τον ηθοποιό του θιάσου που πριν λίγο χειροκροτούσατε ενθουσιασμένα· συμβαίνει! Η ντίσκο ξυπνάει στις 11 το βράδυ και δεν κοιμάται πριν τις 7 το πρωί.
Όταν, με το καλό, επανέλθετε από τις κραιπάλες του Σαββατόβραδου –καλή Κυριακή μεσημέρι δηλαδή– είναι απαραίτητη μια λουτρική αποθεραπεία. Άλλη μια φυσική χρονομηχανή σας περιμένει σε απόσταση αναπνοής. Η γνωστή ως «Βυθισμένη Πολιτεία» ή Γκλιάτη, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, απέχει λίγα λεπτά από την Επίδαυρο, και με μια βουτιά στα νερά της βρίσκεστε να κολυμπάτε πάνω από μια βυθισμένη ρωμαϊκή έπαυλη! Παρακαλώ, να έχετε προμηθευτεί μάσκα, γυαλάκια και τα συναφή, ώστε να το απολαύσετε στο έπακρο. Πολύ σημαντική σημείωση, επίσης: στο GPS να βάλετε «Βυθισμένη Πολιτεία» (ναι, κι όμως) και να ρωτήσετε ντόπιους διότι οι δρόμοι γι’ αυτόν τον θησαυρό είναι κάπως μπερδεμένοι, όπως αρμόζει σε κάθε τι σπουδαίο.
Η Επίδαυρος έχει έναν ιδιαίτερο μαγνητισμό, που σε καλεί να ελευθερωθείς από εκείνο που ήσουν λίγα χιλιόμετρα πριν φτάσεις στην αγκαλιά της. Τουλάχιστον έτσι το έχω βιώσει εγώ όποτε έχω πάει. Ο συνδυασμός του παρελθόντος με αυτό «το παρόν που καίει και καίγεται»*, βιώνεται αβίαστα, στις κρυφές παραλίες, στα τραπέζια του Λεωνίδα, στα μάρμαρα του θεάτρου, στην πίστα της ντίσκο, κι είναι μαγεία να του παραδοθείς έστω για τρεις ημέρες.
Να περάσετε ζάχαρη!
*στίχος από το «Μεγάλο Γράμμα» του Τίτου Πατρίκιου
