Στην αρχική μου σελίδα σκάνε συνέχεια άνθρωποι που πουλάνε βιβλία, σεμινάρια, γνώση και tips για να πάψεις να είσαι μια αβοήθητη δεσποσύνη που τρέχει πίσω από έναν φοβικό/ απόμακρο/αδιάφορο τύπο.
Να δείχνεις μια γυναίκα ανεξάρτητη, δυναμική και αξίας, να τα κάνεις όλα μόνη σου χωρίς να έχεις ανάγκη κανέναν. Να βρεις το κέντρο σου να πάρεις πίσω την ενέργειά σου, και αλήθεια πλήττω. Σου λένε κάν’ τον να τρέχει από πίσω σου, να πάθει εμμονή, να φέρει τον κόσμο ανάποδα… Ναι οκ.
Τσου ρε τρελέ αλγόριθμε! ΤΣΣΣ! Μπορεί να έχω κάνει ηλίθιες αναζητήσεις –μπορεί να είχα τα μαλλιά αφέλιες (όσοι ξέρουν, ΞΕΡΟΥΝ!)– αλλά τόσο αφελώς δε θα πράξω. Δηλαδή πληρώνω για τόσα άλλα κερατιάτικα… να πληρώσω και για τον φοβικό; Δηλαδή επειδή κι αυτός έχει θέματα θα κάνω σεμινάρια (πάλι) εγώ; Είσαι καθόλου καλά; Πουλάνε ελπίδα στους απελπισμένους διάφοροι, όπως πουλάνε γιατρειά στους αρρώστους.
Αρχικά, δεν με ενδιαφέρει να δείχνω ανεξάρτητη διότι έχω υπάρξει εξαρτημένη αφήνοντας τον άντρα να κάνει τα πρακτικά και δύσκολα. Αλλά και ανεξάρτητη που κουβαλάει τσάντες, μαγειρεύει, βουλώνει τρύπες, παίρνει τον υδραυλικό και τον αλουμινά, πληρώνει λογαριασμούς, κουβαλάει σαν μουλάρι, σκοτώνει κατσαρίδες… Ζορίζεται, ταβανοσκοπεί, ψυχοψάχνεται (την ψάχνει με την ψυχοθεραπεία), τρέχει στα σεμινάρια, τρέχει σε σινεμά, μουσεία, μπαρ στα βιβλία, στα μαθήματα χορού! Και πολλά βράδια αντιμετωπίζει τους πιο τρελούς φόβους της και κλαίει. Γιατί θα έπρεπε να ντρέπομαι γι’ αυτό; Απεναντίας, νιώθω περήφανη!
Ωστόσο ακολουθεί αντιδημοφιλής γνώμη: Η τόση ανεξαρτησία μιας γυναίκας κανέναν άλλο δε βολεύει περισσότερο από τον κάθε τυπά (που –ΤΙ ΒΟΛΙΚΟ– δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα για εκείνη) και τους dating coaches που βρίσκουν πελάτες. Κανέναν άλλο δε δυσκολεύει περισσότερο από τον ίδιο της τον εαυτό. Γιατί να μη ζητήσω βοήθεια; Θέλω και παραθέλω! Τι θα καταλάβω αν ταλαιπωρηθώ στο μέγιστο βαθμό και γίνω ο φωτεινός παντογνώστης της ψυχολογίας και γκουρού της μοναχικής ζωής και του διαλογισμού;
Την ίδια στιγμή που ο dating coach μαζεύει λεφτά, ο γκόμενος συνεχίζει να μιλάει και να γκοστάρει (κάνει ghosting) σε εσένα και σε άλλες τύπισσες εναλλάξ και επιλέγει να παίζει το μπεγλέρι. Θα μπορούσε να αναλάβει ο ίδιος το project της ύπαρξής του για να ζήσει μια ζωή με νόημα και με εξέλιξη –χωρίς να γίνεται κόπανος– με όσους νταλαβερίζεται. ΑΝ ΗΘΕΛΕ! Αλλά δε θέλει. Άλλοι τόσοι επιλέγουν το ίδιο μονοπάτι του βολέματος. Άλλοι τόσοι κάνουν τα ίδια και χειρότερα.
Αυτό καθόλου δε σημαίνει πως εγώ πρέπει να νιώθω ευάλωτη, χαζή, όχι αρκετά ανεξάρτητη ή όχι αρκετά εξαρτημένη, ούτε υποχρεωμένη να ευθυγραμμιστώ με το γίγνεσθαι της «κανονικότητας» γύρω μου. Ούτε ότι δεν έχω παρακολουθήσει αρκετά σεμινάρια και workshops για τα πάντα και δεν έδωσα αρκετά για ψυχοθεραπεία. Είμαστε κοινωνικά προγραμματισμένες να αισθανόμαστε πάντα ενοχικά και πάντα ατελής. Γι’ αυτό και βλέπουμε προικισμένες γυναίκες να υπερπροσπαθούν για συνδυασμούς τύπου πίτσα με ανανά και καρπούζι με φέτα (αυτό είναι παρομοίωση) χωρίς να καταλαβαίνουν ότι είναι αρκετές και με το παραπάνω. Γι’ αυτό βλέπουμε τη ματαίωση ως κάτι που πρέπει να ξανά βιώσουμε να το μεταστρέψουμε και όχι απλώς να λοξοδρομήσουμε. Να πάμε αλλού ρε αδερφέ!
Από τη μοναξιά μας και το εσωτερικό κενό, από την έλλειψη προσπάθειας για σύνδεση και αγάπη και τα τόσα προβλήματα που αυτή δημιουργεί κερδίζουν όλοι! Εκτός από εμάς. Ζήτω οι εθισμοί που καπελώνουν όλα τα προβλήματα, οι ψυχολόγοι και coaches που κουράρουν και αναλύουν τα προβλήματα. Ο χρόνος που ξοδεύεται σε dating apps και σε συζητήσεις με το chat gpt. Χρόνος που δε γυρίζει. Μπορείς να πας και σε καφετζού (πλακίτσα ε!) – είναι κι αυτό μια κάποια λύσις!
Διάφορες λέξεις και όροι έχουν διαμορφώσει μια νέα αποστειρωμένη πραγματικότητα όπου ζούμε για να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές: Narcissistic supply, breadcrumping, mobbing, negging, gashlighting, hovering etc. Λίγα από τα «επικίνδυνά» τους κόλπα. Η αλήθεια είναι όμως πως όλοι έχουμε περάσει από όλες τις φάσεις και όσο καλοί και να θέλουμε να δείχνουμε κάτι από αυτά το έχουμε κάνει. Δυστυχώς. Παρ’ ότι είναι πιο λογικό να παίρνουμε τη θέση του θύματος γιατί μας κάνουν όλοι πατ πατ στην πλάτη, στη ζωή μας περάσαμε και θα συνεχίζουμε να περνάμε απ’ όλες τις θέσεις! Γενικότερα εξυπηρετεί καλύτερα η θυματοποίηση από την ανάληψη ευθύνης. Όμως είμαστε τόσο αθώοι όσο και ένοχοι. Η Μαλβίνα έλεγε αυτή την ατάκα: «Αθώο θύμα δεν υπάρχει!» (εννοώντας πως έχει ευθύνη και επιλογή το θύμα). Απλά έρχεται κάποτε η στιγμή που ξέρεις και διαλέγεις να κάνεις το ΣΩΣΤΟ και το ΔΥΣΚΟΛΟ, αυτό που απαιτεί δηλαδή ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ και ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ.
Αθώο θύμα ΔΕΝ είμαι το λοιπόν. Αλλά δεν μπορώ να ζήσω σε έναν αποστειρωμένο κόσμο όπου οι σχέσεις θα συμφωνούνται με όρους κολεγιάς. Έχοντας ξαποστείλει τη μαγεία, ξεπαστρέψει τον έρωτα, αφαιρέσει την ψυχή και το ζουμί της ύπαρξής μας! Με ανθρώπους που φοβούνται να ζήσουν, φοβούνται να συγκρουστούν, φοβούνται να αγαπήσουν, φοβούνται να συγχωρήσουν και το αγαπώ και το ερωτεύομαι κολλάνε στη γλώσσα και ξεψυχάνε εκεί χωρίς ποτέ να βγουν. Σε ένα κόσμο με ψυχρά σώματα που γίνονται για λίγο ένα και επιστρέφουν στην αρχική τους μορφή: κούτσουρα! Σ’ έναν κόσμο που όλοι νιώθουν περήφανοι για την κουτοπονηριά και την κακία και ντροπιασμένοι για τα υψηλά ιδανικά (ναι την αγάπη και τον έρωτα, ρε)!
Εγώ λέω να έχουμε ενθουσιασμό για τη ζωή, για σύνδεση, στα δύσκολα να μαζεύουμε τα κουράγια μας και να βουτάμε μέσα, να μη φοβόμαστε τα συναισθήματά μας και τα καλά και τα άσχημα! Να μη ντρεπόμαστε και να μη κρύβουμε τα δάκρυα, τη χαρά, την αδυναμία μας και τη δύναμή μας! Τον έρωτα, την αγάπη, που αυτά είναι τα πιο ωραία και σπάνια! Να μην αφήνουμε τα λόγια και τα συναισθήματα να σαπίζουν μέσα μας!
Να τα λέμε, να τα ζούμε!
Κι αυτός ελπίζω να ζει καλά ό,τι κι αν κάνει, κι εγώ να ζω… καλύτερα!
