Διαβάζω «Μεγιστάνας κρυπτονομισμάτων αγόρασε σε δημοπρασία μια μπανάνα κι ένα κομμάτι κολλητικής ταινίας για 6,2 εκατομμύρια ευρώ» και το σύμπαν διαλύεται μπροστά στα μάτια μου.
Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται. Πολλά τα conceptual δημιουργήματα των τελευταίων χρόνων που μας έχουν κάψει το μυαλό. Αλλά αυτό το τελευταίο είναι άνω ποταμών. Ο Ιταλός εικαστικός που «δημιούργησε» το έργο «Comedian» (ναι, αυτό με τη μπανάνα. Μια μπανάνα κολλημένη σ’ έναν τοίχο) λέγεται Μαουρίτσιο Κατελάν. Το «δημιούργησε» βέβαια είναι μεγάλη λέξη για αυτό που έκανε.* Αλλά το θέμα δεν είναι ποιος και γιατί το έφτιαξε, αλλά ποιος και γιατί το αγόρασε.
Διαβάζω πως η μάχη για το έργο του έσπασε κάθε ρεκόρ και για ώρα η αγωνία στη δημοπρασία όλο και μεγάλωνε, με το ποσό να σκαρφαλώνει και να σκαρφαλώνει. Διαβάζω πως το ήθελαν όχι ένας, όχι δύο, όχι τρεις, αλλά 7 συλλέκτες! Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Κακομαθημένα, ζάμπλουτα παλιόπαιδα που πλακώνονται για ένα φτερό από το καπέλο της Μαρίας Αντουανέτας. Ζάμπλουτα παλιόπαιδα να κονταροχτυπιούνται μαζεμένα σ’ ένα δωμάτιο και να παλεύουν για το ποιος θα αποκτήσει μια μπανάνα που σε λίγες μέρες θα έχει σαπίσει. Ζάμπλουτα παλιόπαιδα που επειδή έχουν δύναμη στα χέρια τους αποφασίζουν ότι ναι, τόσο κοστίζει μια μπανάνα γιατί εγώ λέω πως μια μπανάνα κοστίζει τόσο. Επαίσχυντο και τρομακτικό. Δέχομαι τον αντίλογο, ότι ο καθένας μπορεί να ξοδεύει τα λεφτά του όπως θέλει, αλλά πλέον κάποιοι άνθρωποι είναι για δέσιμο. Ξεμπροστιάζονται μόνοι τους. Είναι αυτοί που έχουν τόσα πολλά λεφτά που δεν τους έχει απομείνει το παραμικρό κριτήριο για τα μεγέθη. Να βρούμε ποιοι ήταν οι άλλοι 6 και να τους βάλουμε στη μαύρη λίστα μας, άμεσα, λέω εγώ.
«Δεν πρόκειται απλώς για τέχνη. Αντιπροσωπεύει πολιτιστικό φαινόμενο που δημιούργησε γέφυρα ανάμεσα στους κόσμους της τέχνης, των memes και της κοινότητας των κρυπτονομισμάτων», σχολίασε ο Κινέζος επιχειρηματίας που αγόρασε το «Comedian». Δεν καταλαβαίνω που είδε την τέχνη και ακόμα περισσότερο το πολιτιστικό φαινόμενο. Και σαν να μην έφτανε η παράνοια ως εδώ, δήλωσε και πως σκοπεύει να ΦΑΕΙ την μπανάνα, για να ζήσει μια «μοναδική καλλιτεχνική εμπειρία» και να τιμήσει «τη θέση της στην ιστορία της τέχνης και στη λαϊκή κουλτούρα». Κρατήστε με γιατί θα ρίξω την πρώτη γροθιά της ζωής μου.
Άνθρωπε, είσαι καθόλου με τα καλά σου; Θα φας 62 εκατομμύρια δολάρια; Πάμε να μιλήσουμε με νούμερα γιατί τώρα φούντωσα. 62 εκατομμύρια δολάρια είναι περίπου 60 εκατομμύρια ευρώ.
Δηλαδή 75 χιλιάδες μισθοί των οκτακοσίων ευρώ στην Ελλάδα του 2024 με την ακρίβεια να γονατίζει ανθρώπους κι επιχειρήσεις
Δηλαδή 120 εκατομμύρια μπανάνες
Δηλαδή 24 εκατομμύρια κολλητικές ταινίες
Δηλαδή 30 εκατομμύρια κουτιά depon
Δηλαδή 17 εκατομμύρια πιτόγυρα
Δηλαδή άντε μου στο διάολο
* Όταν μιλάμε για εικαστικές δημιουργίες εμένα συνήθως μου έρχονται τα παρακάτω στο μυαλό.
Και αυτό το υστερόγραφο δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να εκτιμήσω τη μοντέρνα ή την αφαιρετική ή την αφηρημένη ή τελοσπάντων την μη παραστατική μη ρεαλιστική τέχνη. Να πουληθεί ένας Rothko σ’ αυτήν την τιμή θα το καταλάβω. Η ζωντάνια, τα παλλόμενα πορτοκαλιά του…Ναι. Αλλά όχι ρε παιδιά μια μπανάνα.
