Jenga’s Mondays: Στο Delicious Souvlaki

Ποια είναι η Jenga;
Oρκισμένη περιπατήτρια της Αθήνας. Πάει κόντρα στην κατάθλιψη της Δευτέρας, με κέφι και φαντασία. Θέλει να ανακαλύπτει συνέχεια, θέλει πάντα κάτι νέο.

Πού; Delicious Souvlaki

Περιοχή; Πλατεία Ομονοίας

Πότε; Δευτέρα 17/02/25 (✞Θεοδώρου του Τήρωνος, Μαρκιανού και Πουλχερίας)
Θερμοκρασία: 12°C°, Υγρασία: 71%, Άνεμος: 3 km/h, ασθενείς βροχοπτώσεις

Εκεί που χτυπάει η καρδιά της πόλης

Η Ομόνοια. Πάντα φασαριόζα, φουριόζα, μούλτι-κούλτι. Και πέρασμα και σημείο συνάντησης. Εκεί, μέσα στους γρήγορους ρυθμούς της πλατείας, να ’μαι κι εγώ στην κλασική Δευτεριάτικη γύρα μου. Έχει κρύο, έχω ήδη περπατήσει πολύ κι έχω πολλές ώρες μπροστά μου, οπότε πρέπει κάπως να ζεσταθώ και να πάρω δυνάμεις. Σαν από μηχανής θεός, εμφανίζεται μπροστά μου με πράσινα led γράμματα μία από τις πιο λατρεμένες λέξεις της ελληνικής γλώσσας: Σ Ο Υ Β Λ Α Κ Ι. Τι κι αν είμαι Θεσσαλονικιά; Έχω μάθει πια να λέω τα σύκα σύκα, τη σκάφη σκάφη και τα πιτόγυρα σουβλάκια. Ήταν θέμα επιβίωσης. Το νόημα το έπιασα, τώρα πρέπει να δούμε και τις γεύσεις που το ακολουθούν. Κι όμως, ενώ δεν έχω ξαναφάει εδώ, μπορώ να καταλάβω ότι έρχεται κάτι πολύ πολύ νόστιμο. Delicious Souvlaki, όνομα και πράμα δηλαδή.

Σουβλάκι…σε όλο του το μεγαλείο

Ξεφυλλίζω με τα μάτια τις επιλογές μου. Γύρος χοιρινός και κοτόπουλο, ψημένοι στην εντέλεια, ζουμεροί. Τρυφερά μοσχομυριστά καλαμάκια μαριναρισμένα με μυστικά μπαχαρικά. Κεμπάπ με άρωμα ανατολίτικο (συνταγή που συνδυάζει αρνίσιο και μοσχαρίσιο κρέας). Α, υπάρχει και το ελληνικό burger, δηλαδή με γύρο ή κεμπάπ. Τι να πρωτοδιαλέξω τώρα; Ρωτάω δειλά τον Δημήτρη για τα λουκάνικα. Ναι, είναι χειροποίητα και ελαφρώς πικάντικα, όπως μου αρέσουν. Με αφορμή την περιέργειά μου (και τη διαβολεμένη πείνα μου) μαθαίνω και για το μαγαζί. Ο Δημήτρης και η Σωτηρία –φιλόξενοι, χαμογελαστοί– μου λένε λίγα για την ιστορία του, πως υπάρχει από το ’80, ενώ οι ίδιοι είναι ιδιοκτήτες από το 2018. Κι ύστερα από λίγο, προκύπτει κάτι κι εξαφανίζονται για να βοηθήσουν την κουζίνα, τους επισκέπτες…

America America

Κι εκεί πάνω που έχω πάρει στα χέρια μου το πολυπόθητο τυλιχτό –γεμάτο, ζουμερό– κι έχω δαγκώσει με αγωνία την πρώτη μπουκιά, με πλησιάζουν κάτι χαμογελαστά πλάσματα. “What’s that?” Με ρωτάνε. Άντε τώρα να εξηγήσω τον μύθο του πιο διάσημου ελληνικού street food στις Αμερικάνες. Τις βοηθάω να παραγγείλουν. Κατά κάποιον τρόπο, εργαζόμενοι, θαμώνες και τουρίστες, είμαστε όλοι σαν να έχουμε έρθει διακοπές (εκείνες βέβαια στ’ αλήθεια!) Τελικά καθόμαστε μαζί, τρώμε παρέα, μοιραζόμαστε γέλια κι εντυπώσεις. Ο χρόνος κυλάει και οι λιχουδιές πάνε κι έρχονται, στα τραπεζάκια μπροστά απ’ το μαγαζί. Κόσμος έρχεται συνέχεια και εξυπηρετείται αφάνταστα γρήγορα. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι να δοκιμάζεις γύρο για πρώτη φορά και μάλιστα να είναι αυτός ο συγκεκριμένος. Τα πρόσωπά τους τα λένε όλα. Αυτή η γεύση είναι η καλύτερη διαφήμιση για την ελληνική κουζίνα, τελικά.

Όπως και σε όλα τα πράγματα, η μαγεία κρύβεται στις πρώτες ύλες. Από τις φρέσκες ντομάτες που θα μπουν στα τυλιχτά, μέχρι –φυσικά– το κρέας, είναι όλα προσεκτικά επιλεγμένα από τον Δημήτρη και τη Σωτηρία. Η κάθε συνταγή κρύβει πίσω της ιστορία, δοκιμές και πειραματισμούς, πριν καταλήξει να είναι αυτό που απολαμβάνω εγώ σήμερα. Όλη αυτή η γνώση, σε συνδυασμό με το στρατηγικό σημείο, τη λιτή διακόσμηση, τους γλυκούς ανθρώπους που δουλεύουν μέσα και τα παρεΐστικα τραπεζάκια έξω, κάνουν το Delicious Souvlaki ένα ιδανικό break από το τρέξιμο και τη ρουτίνα μας. Καθόμαστε, γευόμαστε νοστιμιές, συνεχίζουμε με τις απαραίτητες δυνάμεις.

Χαζεύω τις νέες μου φίλες να απολαμβάνουν. Κανονικά πρέπει να φύγω, αλλά δεν πολυθέλω. Είμαι έτοιμη να πάρω ένα δεύτερο τυλιχτό, αλλά για αλλαγή αποφασίζω να είμαι μετρημένη σήμερα. Ήταν άλλωστε τόσο χορταστικό, με τόσο γεμάτη γεύση, που το δεύτερο θα ήταν υπερβολή. Έτσι κι αλλιώς, έρχεται Τσικνοπέμπτη σε λίγες μέρες και θα είναι η τέλεια ευκαιρία να ξαναπεράσω. Πάντα όλοι περνάμε από την Ομόνοια, άλλωστε. Και επειδή με ξέρω, όλο και κάποια ατασθαλία θα κάνω, μέρα που θα είναι!

*Φωτογραφίες: Θανάσης Καρανίκας