Ναι, λέγεται Γεωργία Καλαφάτη. Ή Ρόζα, τέλος πάντων. Αγέραστος Ρόζα. Μετά από την φωνή της, ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε (και να λατρέψουμε) την γραφή της.
Το ρόδο της Γεωργίας Καλαφάτη aka Sugahspank μοσχοβολά χρόνια τώρα στους κήπους του indie ρεύματος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Ροκ εν ρολ κορίτσι με βαθιά σόουλ φωνή και ζεστές αποχρώσεις στην ψυχή και την έκφραση, η Γεωργία έχει κάνει χιλιόμετρα στα πάλκα και στα στούντιο. Για εμένα, είναι προφανές ότι ένας άνθρωπος τόσο ταλαντούχος σε κάτι, δεν μπορεί, θα είναι και σε κάτι άλλο. Ή, ίσως, καμιά φορά δεν είναι θέμα ταλέντου, αλλά διάθεσης να εκτεθείς, να στραγγίξεις όλη την αλήθεια από μέσα σου και να την καταθέσεις, γιατί απλώς δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ούτε τον εαυτό σου σώζεις, ούτε τον κόσμο. Αλλά αυξάνεις το ισοζύγιο της ομορφιάς, σε κάθε περίπτωση. Διαβάζοντας εκστατικά τις σελίδες της πρώτης (και φαντάζομαι όχι τελευταίας) ποιητικής συλλογής της Γεωργίας, η οποία κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις ΑΩ, με έπιασα να νιώθω όπως ακριβώς γουστάρω να νιώθω διαβάζοντας: σα να ζω. Γιατί η ζωή έχει πιο πλάκα, καμιά φορά, από κάθε εμπνευσμένο στίχο ή εύστοχο ακόρντο ή γαμάτη διφωνία. Και αυτό το ξέρει και η Γεωργία. Το εξώφυλλο το σχεδίασε η ίδια-ναι, κι άλλο ταλέντο, πόσα ακόμα, γαμώτο σου, Σούγκα; O Alex Fatis έχει επιμεληθεί τα ιδιαίτερα σχέδια που ντύνουν την συλλογή και επιτρέπουν στα κεφάλαια- εκδοχές της Ρόζας να κλείνουν και να ανοίγουν. Με αφορμή αυτή την ωραία δουλειά που δεν της αξίζει να καταπνιγεί μες στο πλήθος των πληροφοριών και των δεκάδων νέων κυκλοφοριών (από μπέργκερ, μέχρι μπαρ κι από παραστάσεις μέχρι δίσκους και λάιβ και pop up events), μοιράζομαι μαζί σας μια συζήτηση που κάναμε με την κυρία Καλαφάτη, σε μουντ μεταπασχαλινό, ανυπερθέτως παθιασμένο και σε κάθε περίπτωση προκαλοκαιρινό. Η Αγέραστος Ρόζα, όπως κι εμείς άλλωστε, είναι πάσης εποχής και υπεράνω κάθε ενοχής. Φύγαμε.
Τι μένει αγέραστο στα χρόνια; Μπορεί κάτι να νικήσει την φθορά σε αυτόν τον κόσμο που φτιάξαμε και που μας έφτιαξε;
Πιστεύω αφάνταστα στη ζωτική δύναμη του Έρωτα. Αν υπάρχει Θεός, για μένα το πρώτο του πρόσωπο είναι αυτό, η αναζωπύρωση κι η τάση για αγάπη και σύνδεση, από τη σεξουαλική ορμή μεχρι τη δημιουργία ενός έργου υπάρχει πάντα από πίσω μια φωτιά που μπορεί κιόλας να σβήνει κάπου αλλά δεν θα αργήσει να φυτρώσει κάπου αλλού. Καλό είναι να την τιμάς.
Ποια είναι η Ρόζα; Πότε γίνεσαι Ρόζα εσύ;
Αυτό είναι για μένα πρωτίστως η Αγέραστος Ρόζα, ο Θείος Έρωτας, το ‘’αντί’’ στο θάνατο και το τίποτα. Είναι άλλωστε Άγ. Έραστος! Είναι όμως και η θηλυκή υπόσταση του Θεού, είναι και το αιδοίο, είναι και η μάνα μου, ειναι και η ομορφιά, είναι και αυτοαναφορικό. Εγώ πότε γίνομαι Ρόζα; Νομίζω την τελευταία διετία είμαι συνεχώς υπό την επήρεια κι εκπροσωπώ.
Πού βρίσκεσαι με τα μουσικά σου πράγματα, σχέδια, βήματα; Υπάρχει κάποια σύνδεση της πρώτης ποιητικής συλλογής με την μουσική σου;
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει ένα qr code που σύντομα θα παραπέμπει σε λινκ με το πρώτο μου ελληνόφωνο τραγούδι, μελοποιημένο ποίημα από το βιβλίο σε παραγωγή της φανταστικής φίλης μου Nalyssa Green. Ελπίζω να καταφέρουμε σιγά σιγά να φτιάξουμε άλμπουμ. Αγγλόφωνα κομμάτια δουλεύω επίσης κι έχει προκύψει κι ένα φοβερό ροκ σχήμα, οι KOBRES, με τους οποίους έχουμε ηχογραφήσει άλμπουμ που κάποια στιγμή θα κυκλοφορήσει.
Πόσα χρόνια γράφεις; Γιατί τώρα αποφάσισες να εκδώσεις; Τι σε κινητοποίησε;
Πολλά χρόνια γράφω, είτε δημοσιεύοντας δειλά δειλά κάποια άρθρα σε σάιτ κι εφημερίδες, είτε γράφοντας στίχους, είτε κρυφά ποίηση. Από παιδί γράφω με κάποιο τρόπο. Με κινητοποίησε μια πολύ έντονη συναισθηματικά περίοδος, στην οποία παράλληλα ήταν η μητέρα μου στο νοσοκομείο και τη φρόντιζα, οπότε δεν είχα άλλη δίοδο να εκφραστώ εκτός από τα pages στο κινητό μου. Και πάλι όμως, δεν έγραψα στίχους γιατί νομίζω ότι αυτά που είχα να πω δεν θα χωρούσαν απλώς σε τραγούδια, ήταν αναγκαίο το μέσο της ποίησης και με βοήθησε να επιβιώσω και να ανακουφιστώ σε μια πολύ δύσκολη στιγμή. Κι απ’όλη αυτήν την πανωλεθρία βγήκε τουλάχιστον και κάτι όμορφο.
Ποια είναι τα συναισθήματα αυτή τη στιγμή; Το πρώτο σου βιβλίο κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Κόσμος πρόκειται να διαβάσει το επόμενο διάστημα τα μύχια της ψυχής σου. Υπάρχει περίπτωση να…μετάνιωσες;
Να ντραπώ γι’αυτά που νιώθω; Έστω τη δεδομένη στιγμή; Καθόλου. Κι αν συμβεί στην πορεία πλάκα θα έχει, και σε κάποια πράγματα θα συμβεί πιστεύω και είναι μέρος της διαδικασίας. Να ντραπώ που δεν είμαι τέλεια; Σιγά. Τη μέρα που παραλάβαμε τα βιβλία, απλώς έριξα το κλάμα της αρκούδας στο αμάξι, δεν είχα ούτε χαρά ακριβώς, ούτε λύπη, ήταν φοβερά εξιλεωτικό απλά. Όσο περνούν οι μέρες, χαίρομαι όλο και περισσότερο, κι έχω όρεξη πρώτη φορά στη ζωή μου να προωθήσω έργο μου. Συνήθως ηχογραφούσα πχ κάτι και η δουλειά μου τελείωνε εκεί. Τη Ρόζα την έχω πάρει πολύ σοβαρά, θέλω να πάει εκεί έξω, όσο πιο μακριά μπορεί. Έχει πολλή πλάκα όλο αυτό.
Λες να έχει συνέχεια αυτό; Να συνεχίσεις να γράφεις;
Γράφω ήδη σκόρπια. Πιστεύω πως ναι, γιατί την απόλαυσα πάρα πολύ τη δημιουργία αυτού του βιβλίου κι εγώ γενικά λειτουργώ πολύ βάσει απόλαυσης, οπότε σιγά μην μου τη στερήσω. Μακράν η πιο χρήσιμη μορφή ψυχοθεραπείας που έχω κάνει.
Αισθάνομαι ότι η Γεωργία Καλαφάτη, όπως και όλοι οι καλλιτέχνες, έχει περάσει (και συνεχίζει) τις φάσεις της, φάσεις ψυχολογικές που αποτυπώνονται όμως και εξωτερικά: σε ένα στιλ ρούχων, χρώμα μαλλιών, σε μια σειρά από λάιβ συγκεκριμένα…Τώρα, με την Ρόζα, ποια θα μπορούσε να είναι η φάση της Γεωργίας; Εσύ πώς θα την περιέγραφες;
Προσωπικά το παθαίνω αυτό μια ζωή. Αν και ο καπιταλισμός απαιτεί υπερεξειδίκευση από τον καλλιτέχνη και να μένει πιστός στο «προσωπικό του στυλ» ώστε να είναι ένα ξεκάθαρο προϊόν προς πώληση. Το βαριέμαι τρελά όλο αυτό κι αντιθέτως η ρευστότητα για μένα σημαίνει ελευθερία, σημαίνει σπάω τον αλγόριθμο. Δεν θα το κατέτασσα όμως τόσο ξερά ως «ψυχολογική φάση» που αντικατοπτρίζεται από την αλλαγή στυλ ή αισθητικής. Το θεωρώ καθαρά μέρος της διαδικασίας ωρίμανσης του καλλιτέχνη κι ένδειξη συνειδησιακής εξέλιξης, ένδειξη μιας απώτερης ιδεολογίας. Νιώθω πως αισθάνομαι τα πράγματα πιο έντονα από πριν, η ευαισθησία μου ξεχείλισε και δεν θέλω να την κλειδώσω ούτε χιλιοστό σε μπιτ, θέλω να της επιτρέψω να απλωθεί σε ατελείωτες σελίδες, σε γυναικεία γραφή, είναι ανάγκη να ελευθερωθώ με αυτόν τον τρόπο, ως γυναίκα που μέχρι τώρα κινούνταν στα όρια του μάτσο κι έπρεπε να επιβιώσει και να βιοποριστεί σε ανδροκρατούμενους χώρους.
Γράφεις σε ένα ποίημα: ‘’Πόσο με τρόμαζε παλιά η αγάπη αυτή η απλόχερη/σαν τη μεγάλη που σου χάριζα, θυμάσαι;/Όλη αυτή την αγάπη που χρόνια μοίραζα/Θεέ μου, ας τη δεχτώ τώρα όλη πίσω’’. Αχ, η αγάπη, Γεωργία. Όσο δίνεις, δεν αυξάνει μέσα σου, τελικά; Τι γίνεται με το δούναι και λαβείν της αγάπης;
Μακάρι να’ ξερα, αδερφή μου. Νομίζω τελευταία πως όταν είναι πραγματικά αληθινή η αγάπη το πετυχαίνει αυτό. Ακόμη κι αν πρέπει να σιγάσει. Γιατί καμιά φορά η πολλή αγάπη μπορεί να μας σκλαβώσει και το να αγαπάμε τον άλλο μπορεί να σημαίνει να βλάπτουμε τον εαυτό μας. Πιστεύω πως αν η αγάπη, για τους άλλους και για μας, είναι δεδομένη (με την καλή έννοια) κι αληθινή, εξαιτίας της θα αποφασιστεί το απώτερο καλό και το απώτερο καλό έχει αυξητική τάση πάντα.
Σε φοβίζει ο τίτλος ‘’ποιήτρια’’; Σου φαίνεται στομφώδης; Όταν άρχισες να συστήνεσαι (και να σε αποκαλούν) τραγουδίστρια τι ήταν διαφορετικό;
Παλιά με φόβιζε το «καλλιτέχνις», τώρα το χαίρομαι, κι ας ακούγεται ψωνισμένο, γιατί μου δίνει την ελευθερία να παίζω ελεύθερα. Προσπαθώ παράλληλα να μην τα παίρνω πολύ σοβαρά όλα αυτά, απλώς να παίρνω λίγο πιο σοβαρά τις όποιες αρχές έχω και να τις αντικατοπτρίζω πιο ελεύθερα στα διαφορετικά μέσα έκφρασης.
Θέλω να μου περιγράψεις μια τέλεια μέρα που ονειρεύεσαι να έρθει και μια τέλεια μέρα της ζωής σου που πέρασε, αλλά θα θυμάσαι για πάντα.
Μια τέλεια μέρα που θα έρθει, η επιβολή της βίας θα έχει κλειδωθεί για λόγους απόλαυσης και ανάγκης αποκλειστικά σε 3d γυαλιά. Τις τέλειες μέρες που πέρασαν θα τις θυμάμαι για πάντα μυστικά.
Προμηθευτείτε το βιβλίο της Γεωργίας Καλαφάτη εδώ πριν εξαντληθεί λόγω μεγάλης ζήτησης.
