Η ζωή είναι μια εντελώς αλλοπρόσαλλη παρτίδα σκάκι που την ξεκινάς χωρίς δάσκαλο ή μαθήματα προετοιμασίας.
Καμιά φορά οι αξιωματικοί πηγαίνουν διαγώνια κι άλλες φορές αρνούνται να κινηθούν λόγω βαριάς κατάθλιψης. Ο Βασιλιάς μπορεί ξαφνικά να βαρεθεί και να αποφασίσει να πέσει για ύπνο ή να σου πάρει το κεφάλι. Η σκακιέρα αλλάζει κάθε τόσο χρώματα στα τετραγωνάκια της και το ρολόι μια μετράει το χρόνο κανονικά κι άλλες πάει τρέχοντας. Παίζεις, λοιπόν, με κανόνες που αλλάζουν στη μέση του παιχνιδιού και μ’ έναν αντίπαλο που δε βλέπεις αλλά ξέρεις από πριν ότι αργά ή γρήγορα θα σου το κάνει το ρουά ματ. Όλα αυτά τα σκέφτηκα γιατί την τελευταία εβδομάδα βρέχει πολύ κι η σκακιέρα ξαφνικά άρχισε και να γλιστράει. Άσε που όσο μεγαλώνεις και προχωράει η παρτίδα τα πιόνια λιγοστεύουν –φίλοι, οικογένεια, έρωτες–, χάνονται. Αλλά πρέπει να συνεχίσεις να παίζεις, γιατί, τι άλλο να κάνεις; Το παιχνίδι δεν σταματά επειδή κουράστηκες. Η παρτίδα παίζεται μέχρι να πέσει το φως. Κι όταν πέσει, δεν θα ’σαι ούτε ήρωας ούτε θύμα, μόνο ένας τρελός που συνέχισε να κινεί τα πιόνια λίγο πιο πέρα, έτσι, από πείσμα. Κι αυτή είναι η μόνη τίμια νίκη που μπορείς να πάρεις.
