«Δεν Με Πειράζει» λέγεται το δισκογραφικό πόνημά της. Τραγούδια για τον βαθύ συναισθηματικό πυρήνα της Gen Z, δύο βίντεο κλιπ που φυσάνε και μια σεζόν που αναμένεται γεμάτη λάιβ σκηνικά. Κυρίες και κύριοι, η Eleni Karakou.
Τους τα χώνει στο Tik Tok. Και της τα χώνουν πίσω. Την αγαπούν, τη θαυμάζουν, τη ζηλεύουν. Τους/Μας/Σας χαρίζει ομορφιά. Κυριολεκτικά, τζάμπα. Αλλά πανάκριβη. Στο Spotify ο δίσκος της Den me Peirazei παίρνει κεφάλια. Αβοκαντιά, Λέω λέω, Ναρκωτισμός και άλλα λίγα άνθη-άσματα. Η φωνή της, οι στίχοι της, η μουσική της, οι μουσικοί της, ο καταπληκτικός παραγωγός Papatanice που οσμίστηκε τις λειτουργίες της ψυχής της και τις μεταγλώττισε σε ήχο φρέσκο, τραγανό, να τον δαγκώσεις και να λερωθείς.
Η μικρή Ελένη δεν κάθεται να κλαίει. Πρώτον, γιατί οι φιλενάδες της την παίζουνε και την παραπαίζουνε-ξέρει καλά η ίδια πώς να παίζει, κατ’ αρχήν. Μαζεύει ανθρώπους στο σπίτι της, παίρνουν μπραντς όλοι μαζί, πάρε κι ένα κλιπ στο κεφάλι. Το ομώνυμο του δίσκου.
Η μικρή Ελένη δεν κάθεται να λέει. Leei-leei και παραλέει, όμως, και ως φυσιογνωμία, ως γκόμενα, ως καλλιτέχνης, ως δημιουργός της συνθήκης, των όρων, των (μη) ορίων, της δυνατότητας. Γίνεται Βουγιουκλάκη εν μία νυκτί (κι ας λένε μερικοί πως έχει το κάλλος της Τζένης, αυτή Αλίκη γουστάρει) και βαράει λίγο μετά το καλοκαίρι δεύτερο κλιπ για το τραγούδι της με τον επικό στίχο «Πώς την έχεις δει, ρε θείο». Τα στήνει όλα μόνη της και με την αγαστή συνεργασία ανθρώπων, φίλων και αγαπημένων που πιστεύουν σε αυτήν και που περνάνε όμορφα μαζί της. Η φαντασία της δύσκολα βρίσκει εχθρό την πραγματικότητα. Μεγάλη δύναμη, μεγάλος τσαμπουκάς.
Μην προσδοκάτε βαριά κουλτούρα, στιχουργική αραχνοΰφαντη και μελωδίες χατζιδακοειδείς. Η εποχή των φουλαριών πέρασε ανεπιστρεπτί. Τα σημερινά κορίτσια της τέχνης βαράνε στο ψαχνό με λέξεις αγοραίες, με υλικά της χαράς και της παραφοράς, πάνε ταξίδια μέσα στο κεφάλι τους και μέσα στη θάλασσα, κάνουν ό ,τι γουστάρουν. Και επειδή το σύστημα (τι να κάνει κι αυτό!) προμοτάρει πολλά κορίτσια και πολλά αγόρια που (τι να κάνουν κι αυτά!) έχουν πλάτες εταιρειών, μάνατζερ, προμοτέτοιων, έχουν και χρήματα επίσης, θεωρώ, κρίνω και υπογράφω με χέρια και με πόδια ότι εμείς, οι αυτοαποκαλούμενοι-ες-α εκτός συστήματος έχουμε ένα διπλό χρέος να σαπορτάρουμε παιδιά σαν τη μικρή Ελένη, που καθόλου μικρή δεν είναι, είναι μεγάλη και θα το αποδείξει κι άλλο αυτό σύντομα – όχι σε εμάς, εμάς μάς έχει, ως έναν υδροχοϊκό βαθμό, γραμμένους. Στ’ άστρα θα το αποδείξει γιατί κινούνται υπέρ της αυτό το διάστημα. Υπέρ της φωνής της, υπέρ των όσων ακόμα πιο ωραίων και πιο ελενίσιων-ελαφίσιων σχεδιάζει.
Ετοιμάζει, λέει, παρουσίαση δίσκου. Την παίζουν ήδη σε διαπρεπείς εκπομπές της ΕΡΤ. Εγώ λέω: δώστε στην κοπέλα μια Eurovision. Όχι ότι έχει τέτοια πρεμούρα. Η ελληνική διοργάνωση θα έπρεπε να έχει. Η Ελένη Καράκου είναι απόφοιτη της ΑΣΚΤ (Καλών Τεχνών, ντε), ξέρει τα κέρατά της από τέχνη και πρεφόρμανς, είναι ανοιχτή, εκκεντρική, ντίβα, λαϊκιά, πανκ με τρόπο ολοκαίνουργιο, είναι παιδί του Πειραιά και του Μανχάταν.
Που θα πει: πολύ φίλη μου. Και δική σας, πιστεύω.
ΥΓ: Ακούστε τον δίσκο της καλέ. Εδώ. Και μετά πάτε και Ηρώδειο.
