«Σ΄αγαπώ και δεν σε δίνω κανενός» τραγουδάει η Β.Μ. το 1981, κι εμείς σήμερα το αφιερώνουμε και μαθαίνουμε την ιστορία του.
«Κι από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο/ σ’ αγαπώ και δε σε δίνω κανενός», έτσι τραγουδάει σε ένα κορυφαίο ρεφραίν η Βίκυ Μοσχολιού τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου το μακρινό 1985 – ναι, πριν 41 χρόνια.
Το κομμάτι «Του Αγίου Βαλεντίνου», γράφτηκε κατά παραγγελία της τότε διευθύντριας του Δευτέρου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Σοφίας Μιχαλίτση για να ακουστεί στο ραδιόφωνο την ημέρα των ερωτευμένων. Το 1999 προστέθηκε ως bonus track στον δίσκο «Σκουριασμένα Χείλια» (1981), ο οποίος ήταν επί της ουσίας το καλωσόρισμα τόσο του Σταμάτη όσο και της Λίνας στο μουσικό στερέωμα, αλλά και η ευκαιρία της Μοσχολιού να αναμετρηθεί με μια νέα ομάδα και ένα άλλο κοινό. Καταλύτης της συνεργασίας, ο μουσικός παραγωγός Γιώργος Μαρκάκης, που είχε ακούσει και πιστέψει στον ήχο του Κραουνάκη, όταν ήταν ακόμα ένας φέρελπις συνθέτης από την Καλλιθέα και μάλιστα στα 20s του.
Μάλιστα, ο ίδιος ο Σ.Κραουνάκης, έχει πει σε συνέντευξή του, ότι στην πρώτη συνάντησή του με τη Μοσχολιού για το δίσκο, της έπαιξε στο πιάνο το τραγούδι «Σε θέλω» (σε δικούς του στίχους), κι εκείνη δάκρυσε – με το δίκιο της. Σημειώνει μάλιστα ότι η «σταρ» είχε έρθει στο σπίτι του απλούστατη, «με ένα καλοκαιρινό τσίτι».
Ο Κραουνάκης και η Νικολακοπούλου, τώρα, είχαν συναντηθεί ως φοιτητές της Παντείου. Εκείνη λέει σε παλιά συνέντευξή της στην Έλενα Ακρίτα (εκπομπή «Φώτα Πορείας»), ότι άκουσε κάποια στιγμή από ένα αμφιθέατρο να βγαίνει μια μελωδία, πλησίασε και είδε ένα αγόρι- το αγόρι με το οποίο για πολλά χρόνια θα γινόταν αχώριστο δίδυμο- να παίζει πιάνο. Η φιλία και το πάθος της συναναστροφής δεν άργησαν να έρθουν. Οι δυό τους για πολλά χρόνια έζησαν και δημιούργησαν παρέα, τεμνόμενα και όχι παράλληλα, μιας και οι παράλληλες γραμμές στα μαθηματικά είναι εξ ορισμού εκείνες που ποτέ δεν συναντιούνται. Ελάχιστες φορές μια τυχαία γνωριμία δύο φοιτητών παράγει τέτοιο εθνικό –τολμώ να πω– πλούτο, στην προκειμένη περίπτωση καλλιτεχνικό.
Η στιχουργός έχει πει στην ίδια συνέντευξη, πως η σχέση της με τον Κραουνάκη υπήρξε καθοριστική, και πως η στιγμή που κλήθηκαν να διαχωρίσουν πια τις καριέρες τους ήταν αναγκαία αλλά πέρα για πέρα επίπονη. «Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος τα δυο βουνά μαλώνουνε» είχε αναφέρει χαριτολογώντας όταν τη ρώτησε η Ακρίτα αν υπήρχαν εντάσεις στην κοινή πορεία.
Για να επιστρέψουμε όμως στα «Σκουριασμένα Χείλια», εκεί βλέπουμε δύο κομμάτια με υπογραφή Νικολακοπούλου στους στίχους: το ομώνυμο και του «Αγίου Βαλεντίνου». Στίχοι ποιητικοί, ντυμένοι μαεστρικά με τη μουσική του Κραουνάκη. Ένα έργο σπαρταριστό από δύο παιδιά –πραγματικά παιδιά– 24 και 26 χρονών αντιστοίχως.
«Εσύ με βρώμικο μαντήλι / να καθαρίζεις το γυαλί / κι εγώ με σκουριασμένα χείλη / να σου λερώνω το φιλί»
Το 1981 ήταν η χρονιά-ορόσημο για ένα δίδυμο που θα έντυνε μετέπειτα τις χαρές και τις λύπες γενιών και γενιών. Οι επιτυχίες διαδέχθηκαν η μια την άλλη, αρχής γενομένης από το «χρυσό» του δίσκου «Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ» (1985) που το ντουέτο Σταμάτη-Λίνας συμπληρώνεται με την προσθήκη της Άλκηστης Πρωτοψάλτη.
Μπορούμε να πούμε ότι τα «Σκουριασμένα Χείλια» ήταν το prequel αυτής της μοναδικής καλλιτεχνικής συνύπαρξης· ένας δίσκος που ακόμα και σήμερα νιώθω πως δεν έχει εκτιμηθεί όπως του πρέπει αν και φέρει πραγματικά διαμάντια.
Για τις 14 του Φλεβάρη σας προτρέπω θερμά να τον ακούσετε και συνάμα σας εύχομαι να μπορέσετε απόψε ή κάποτε να αφιερώσετε από καρδιάς στίχους σαν αυτούς:
«Αν είμαστε στο τραίνο Θησείο Πειραιά,
θα σου ’βαζα στο χέρι δυο λόγια τυχερά.
Κι αν έπεφτε και χιόνι εδώ στην Άνω Δάφνη,
θα μπαίναμε στο “Pony” ο κόσμος να μας ψάχνει.
Κι όπως θα ’πεφτε η βροχή, για φαντάσου, φορτωμένους
όλους τους ερωτευμένους, σε μια τσίγκινη σκεπή,
κι από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο,
σ’ αγαπώ και δε σε δίνω κανενός.
Αν είχαμε για σπίτι ετούτα τα φιλιά,
ποιος θα ’γραφε τραγούδι πως είμαστε αγκαλιά;
Κι αν έβγαινε φεγγάρι ψηλά στη Μεσογείων
ποιος θ’ άντεχε να πάρει το δρόμο των Αγίων;
Κι όπως θα ’πεφτε η βροχή, για φαντάσου, φορτωμένους
όλους τους ερωτευμένους, σε μια τσίγκινη σκεπή,
κι από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο,
σ’ αγαπώ και δε σε δίνω κανενός,
κι από πάνω ο Θεός, με τον Άγιο Βαλεντίνο,
σ’ αγαπώ και δε σε δίνω κανενός»
Ψιτ, αν σας πουν ότι το «σ’ αγαπώ και δε σε δίνω κανενός» είναι κτητικότητα, βγάλτε τους τη γλώσσα και γυρίστε την ουρά σας για άλλη πορεία. Έρως είναι, κι όποιος δεν το καταλαβαίνει ας βάλει να ακούσει τράπ.
Βαλεντίνικα φιλιά!
Χ.Γ.
