ΑΠΟΨΗ

Σάββατο πρωί, πίνοντας τον πρώτο καφέ μου, ξεφύλλιζα με απόλαυση στο ίντερνετ το τελευταίο τεύχος "Η πόλη ζει".Όλα καλά μέχρι που διάβασα το άρθρο

Ζούμε σουρεαλιστικές καταστάσεις. Χιλιάδες πιστών κατακλύζουν τις εκκλησιές, βγάζουν την γλώσσα στην επιστήμη, στους υπόλοιπους κοινούς

Μακριά από εμάς τα χαζοχαρούμενα “έλα μωρέ, δεν τρέχει τίποτα, όλα κόλπο είναι”. Μερικές φορές είναι σαν να προχωράς σε ναρκοπέδιο

Το θέμα είναι να έχεις φίλους που να σε βοηθάν και ας μην το ξέρουν. Και ίσως να μην ξέρουν πως είναι καν φίλοι σου, εσύ τους θεωρείς σαν τέτοιους

Η γυναίκα στο ρεμπέτικο είναι η γυναίκα της γειτονιάς, η απλή, καθημερινή, συντηρητική και καλόκαρδη, ας πούμε, γυναίκα. Σίγουρα, ο χώρος του ρεμπέτικου

Πριν κάποια χρόνια, τότε που τις καλές και ακριβές συσκευές κινητού τις είχαν λίγοι στα χέρια τους, τα μέσα που μπορούσαμε

Στα 1995 ο Jose Sarmago έγραψε το "περί τυφλότητος" ένα βιβλίο που του χάρισε το βραβείο Νόμπελ και έγινε μοιραία ένα κλασικό αριστούργημα

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της 5ης Μάρτη, κατέβηκαν μερικές δεκάδες νοματαίων και βανδάλισαν με σπρέυ τους τοίχους του μετρό Ακρόπολη

Δεν υπάρχουν αυτονόητα σε μη αυτονόητες εποχές και καταστάσεις. Και όταν το όποιο αυτονόητο εμφανίζεται στις συζητήσεις (τσακωμούς)

Ακρόπολις. Μια «πόλη στην άκρη» στο πραγματικό και νοητό κέντρο της πόλης των Αθηνών, στο επίκεντρο του Ελληνισμού και του παγκόσμιου πολιτισμού.