Σύντομα, θα μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας, ένα μουσικοθεατρικό αναλόγιο που παρουσιάζει τη ζωή και το έργο της φωτογράφου Nelly’s μέσα από λόγο και μουσική, με κείμενα και με αφήγηση της Μάγδας Μαυρογιάννη, αλλά και τη συμμετοχή της Χορωδίας Δήμου Αθηναίων.
Τι σας ώθησε να μιλήσετε για τη ζωή της θρυλικής φωτογράφου; Πώς προέκυψε η ιδέα; Πείτε μας λίγο για την αρχή της δημιουργικής αυτής διαδικασίας.
Πριν 18 χρόνια μου ζήτησαν από το Centre Culturel Hellenique στο Παρίσι να παρουσιάσω ένα Μουσικό Αναλόγιο με ελληνικό θέμα. Αμέσως ήρθε στο μυαλό μου ένα album με φωτογραφίες της Νέλλης που είχα δει τυχαία. Αυτό είναι το θέμα μου σκέφτηκα. και το πραγματοποίησα. Παίχτηκε και ξαναπαίχτηκε στο Παρίσι, στη Μασσαλία και τώρα εδώ στις 5 Μαρτίου στο θέατρο ΟΛΥΜΠΙΑ – Μαρία Κάλλας.
Τι αντιπροσωπεύει για εσάς η Νέλλη Σεραϊδάρη;
Την αισθητική, την αύρα της Ελλάδας, όπως πρέπει να είναι και όπως εγώ την αισθάνομαι.
Αν μπορούσατε να συνοψίσετε ολόκληρο το έργο της σε μία μόνο λέξη ή μια φράση-κλειδί, ποια θα επιλέγατε;
Τολμήστε! Μην ντρέπεστε!
Πώς διαλέγει κανείς ποια κομμάτια μιας ολόκληρης ζωής και μιας πολύ μεγάλης σταδιοδρομίας θα φωτίσει σε ένα τέτοιο έργο;
Περιγράφοντας τη ζωή της στέκομαι στα φωτεινά και εμπνευσμένα σημεία. Όπως στην Ακρόπολη όταν φωτογράφισε την ρωσίδα χορεύτρια Mona Raϊνα και την Ουγγαρέζα χορεύτρια Nikolska με πέπλα να ποζάρουν γυμνές στα μάρμαρα του Παρθενώνα.
Φωτογραφία, μουσική, ο λόγος…Πώς τα «δέσατε» επί σκηνής;
Οι φωτογραφίες της Νέλλης όπως και η ζωή της στο Αϊδίνι, στη Γερμανία, στην Ελλάδα, στην Αμερική έχουν τέτοιο πλούτο που γίνονται μουσική, λόγος, έκφραση.
Πώς ήταν η συνεργασία με τη Χορωδία Δήμου Αθηναίων και με τους υπόλοιπους συντελεστές; (Σταύρος Μπερής, Χριστόφορος Σταμπόγλης, Κάρολος Ζουγανέλης)
Η συνεργασία μου πρωτοξεκίνησε στο Παρίσι με τον έξοχο πιανίστα Κάρολο Ζουγανέλη. Εδώ η συνεργασία διευρύνεται με την καταπληκτική συνεργασία με τον μαέστρο Σταύρο Μπερή και την Χορωδία του Δήμου Αθηναίων όπως και με τον βαθύφωνο Χριστόφορο Σταμπόγλη.
Με τι σκέψεις, με τι συναισθήματα θα θέλατε να φεύγει ο θεατής μετά την παράστασή σας;
Ένα ταξίδι που τον πήρε μακριά, του διηγήθηκε μια ιστορία, τον αγκάλιασε με την εικόνα, την μουσική και του είπε: «Μην φοβάσαι… Τόλμησε… και εσύ»
