Η αίθουσα ήταν γεμάτη από νεκρούς, διαμελισμένους, αποκεφαλισμένους. Κάποιοι αντάλλασσαν χέρια και πόδια να δουν τι τους ταιριάζει καλύτερα, αφού τα δικά τους κάπου ήταν ξεχασμένα. Μια γριά Παλαιστίνια που της έλειπε το δεξί πόδι συμβιβάστηκε με ένα αριστερό μισοκαμένο. Όταν κατάλαβε ότι ήταν από έναν Εβραίο –ο οποίος είχε βρεθεί με τρία αριστερά– της ήρθε κάπως, αλλά τελικά το πήρε.
Η αίθουσα όλο και γέμιζε, η αγωνία είχε φτάσει στα ύψη. Κάτι Δρούζοι γιατροί μπήκαν μέσα, βαστούσε ο ένας τον άλλον, οι μπλε στολές τους είχαν πιτσιλιές κόκκινες. Το «ένα», είχε μισό κεφάλι γυναικείο μισό ανδρικό. Το καλάσνικοφ τους είχε χτυπήσει από κοντά, οπότε η φθορά ήταν μεγάλη. Ε, ένωσαν τα κεφάλια τους και έγινε η δουλειά. Άσε που οι εγκέφαλοί τους εκμυστηρεύτηκαν ο ένας στον άλλον ότι γουστάρονταν εν ζωή αλλά δεν πρόλαβαν να το αποκαλύψουν.
Κάτι μαυράκια από το Σουδάν έπαιζαν με γαλανομάτικα Ουκρανάκια, ενώ μια χριστιανή δασκάλα τα πρόσεχε – όσο μπορούσε βέβαια μιας και της έλειπαν τα μάτια.
Στα θεωρεία ήταν οι ζωντανοί. Ο καθένας φωτογράφιζε κάτι από τη νεκρή μάζα και το πόσταρε τάχιστα στο κλάουντ. Γίνονταν και κάτι φασαρίες μεταξύ τους, πού και πού έριχναν και κάποιον κάτω στην πλατεία. Οι από κάτω άρχιζαν να διαμαρτύρονται: «Ρε τι πετάτε κι άλλους δεν χωράμε, θα σκάσουμε».
And the NOBEL EIRINIS goes to… Hell!
Το να μην επιλέγεις ζουρλομανδύα, βία και στρατόπεδο, για κάποιους σήμερα θεωρείται ισαποστακισμός – ειδικά στα σόσιαλ, στην ιντερνετική ψευδο-κοινωνία και στους μικρόκοσμους. Όποιος θέλει ας ταυτιστεί με όποιον θέλει, απλά να ξέρει πως η ζωή τα γυρνάει τα ιντερνετικά νταϊλίκια και τις μεγαλοστομίες.
Αφήστε όσους θέλουν να πορεύονται μη ταυτιζόμενοι.
