Οι έρωτες του καλοκαιριού έμειναν ή έφυγαν οριστικά, τα χειμερινά στέκια ανοίγουν σιγά σιγά τις πόρτες τους, ενώ τα θερινά σινεμά πέφτουν σε χειμερία νάρκη.
Τώρα που μπήκα στο ένατο φθινόπωρο ως κάτοικος της πρωτευούσης δηλώνω πιο ερωτευμένη μαζί της από ποτέ. Η πόλη ζει και βασιλεύει και δεν ακούω κουβέντα. Με τα στραβά και τα άσχημα, με την ακρίβεια και το στριμωξίδι· κι όμως! Ακόμα πάλλουσα και μακρυμαλλούσα και πολύχρωμη και μουσική και ζωντανή και σίγουρα καθόλου φλατ. Άλλη γκρίνια να μη βγει, παιδιά, ειδικά τώρα που φθινοπώριασε και πλησιάζει η εποχή των Σκορπιών, δηλαδή η ερωτικότερη όλων.
Ο Οκτώβρης σ’ αυτήν την πόλη έχει πολύ γούστο. Έχει μέρες με λιακάδα και κοντομάνικο κι έχει και άλλες με ψύχρα και μπουφανάκι με κουκούλα. Παρασκευή, 10 του μήνα ήδη, απόγευμα. Κάνω μετά από καιρό μια βόλτα στο Θησείο, μετά τη δουλειά. Πάγκοι, χειροποίητα κουκλάκια, παιδάκια στα καρότσια, μουσικοί με κρουστά. Όλα μοιάζουν λίγο ωραιότερα αν δεν εστιάσεις στο πόσο σ’ ενοχλούν οι ορδές των τουριστών ή τα σκουπίδια ή η κίνηση ή εκείνος ο κυριούλης που σε στραβοκοίταξε. Οκτώβρης κι η θεατρική σεζόν έχει αρχίσει. Ξεκινάω με το πρώτο για φέτος. Περνάω την Πειραιώς και περπατάω προς τον Μικρό Κεραμεικό να παρακολουθήσω την πρεμιέρα του έργου «4 Οκτάβες Ελευθερίας», μια παράσταση μουσικού θεάτρου για τη ζωή, τη μουσική και τους αγώνες της λατρεμένης Νίνα Σιμόν. Πάω προετοιμασμένη να συγκινηθώ, αλλά δεν είμαι τελικά καθόλου προετοιμασμένη για αυτό που συμβαίνει μουσικά στη σκηνή αυτήν (και μάλιστα στην πρεμιέρα που όσο να πεις είναι ζόρικη πάντα). Οι υπέροχες Idra Kayne και Σάσα Παπαλάμπρου δίνουν μουσικά ρέστα και μας αφήνουν με το στόμα ανοιχτό σε ένα καθόλου εύκολο εγχείρημα, αφού δεν είναι απλό να χωρέσεις μια ολόκληρη ζωή σε 2 ώρες θεατρικού χρόνου. Αν έχετε όρεξη να ακούσετε μέχρι που μπορεί να φτάσει μια φωνή, είναι must.*
Προπώληση εδώ
Το Σάββατο έχασα τις εξελίξεις στην πόλη γιατί αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα για την πρώτη ανάβαση σε βουνό για φέτος. Σε λιγότερο από δύο ώρες με το αυτοκίνητο έφτασα στην Στενή Εύβοιας (κάθε χρόνο ξεκινάω την πεζοπορική σεζόν από τη Δίρφη). Βρήκα μονοπάτια καλοδιατηρημένα, πολλές επιλογές σε διαδρομές, ηλιόλουστη μέρα, χαμογελαστούς περιπατητές, μανιτάρια και τα γλυκοπωλεία της Στενής γεμάτα. Φέτος για πρώτη φορά και με τετράποδη συντροφιά! Σας αφήνω μια εικόνα για να μην ξεχνάτε ότι ακόμα και μια μονοήμερη στην Εύβοια είναι αρκετή να σου αλλάξει την ψυχολογία και να σε ανεβάσει (κυριολεκτικά και μεταφορικά) εκεί που τα προβλήματά σου φαίνονται πολύ πολύ πιο μικρά.
Κυριακή πρωί το πιάσιμο ήταν τραγικό κι είπα να μην πάω μακριά. Ο δρόμος με έβγαλε στο «Γκνου» στην πλατεία Αγίου Γεωργίου όπου ήπια τον καλύτερο καπουτσίνο που έχω πιει στην Αθήνα, χωρίς υπερβολή – ήταν και ο πρώτος της χρονιάς· αχ αυτό το πέρασμα απ’ τα παγάκια στο αφρόγαλα, ποτέ δεν είναι εύκολο. Το Γκνου έχει φανταστικές vegan επιλογές σε φαγητά και γλυκά, αλλά και σε αφρογάλατα (μα τι λέξη!). Εγώ δοκίμασα τον καπουτσίνο μου με αφρόγαλα από βανίλια. Διάβασα λίγο Σεπούλβεδα γιατί διανύω φάση λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας και χαιρέτησα όλα τα σκυλούδια που πέρασαν από δίπλα μου.
Ύστερα κατηφόρισα, ανόρεκτα στην αρχή είναι η αλήθεια, προς το Αιγάλεω, για το 2ο Φεστιβάλ για το Ρεμπέτικο. Η έκπληξη ήταν υπέροχη – δεν ξεκολλούσα κι έκατσα μέχρι το βράδυ. Συναυλίες, ομιλίες, μουσικές παρουσιάσεις, εργαστήρια και μαθήματα (χορού και μουσικής). Ένα τριήμερο αφιερωμένο στον πλούτο και στη διαχρονικότητα του ρεμπέτικου. Αφού ψώνισα μερικά μουσικά βιβλία και φωτογράφισα ορεξάτα την έκθεση γραμμοφώνων, παρακολούθησα τον πάντα υπέροχο Δημήτρη Μυστακίδη και τους μαθητές του από το Τμήμα Λαϊκής Κιθάρας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κι ύστερα την «Απόδημη Κομπανία» στο όμορφο αφιέρωμα στον Γιώργο Κάβουρα. Τόση νοσταλγία, σκέφτηκα, μόνο το ρεμπέτικο ξέρει να ξυπνά και για αυτό παραμένει πάντα αγαπημένο και σύγχρονο. Τι όμορφη διοργάνωση! Μακάρι να επαναληφθεί και του χρόνου.
Εντάξει, τώρα μεσολαβούν μερικές μέρες πιο ξενέρωτες αλλά έχω τουλάχιστον να ανυπομονώ για το CanniLAB στο Romantso!
Το Cannibal Radio στήνει ένα ολοήμερο εργαστήριο ηλεκτρονικής ενέργειας, όπου DJs, παραγωγοί και ravers θα ενώσουν δυνάμεις σε workshops, συζητήσεις και live performances. «Μια γιορτή συλλογικότητας και έμπνευσης που υπόσχεται να αποδείξει πόσο ζωντανή είναι η ελληνική ηλεκτρονική σκηνή.»
Γι’ αυτό σας λέω εγώ. Η πόλη ζει και βασιλεύει. «Σ’ αγαπάω να της λες»… Σ’ ακούει.
