Κατεβαίνεις μια στα τόσα στο Κολωνάκι κι αναρωτιέσαι «Ποιοι είναι όλοι αυτοί; Από πού ήρθε όλος αυτός ο πλούτος;» Το ίδιο συμβαίνει και το καλοκαίρι αλλά στα νησιά και στα θέρετρα. Υπάρχει μια στιγμή κάθε Αύγουστο που η Αθήνα αδειάζει με ακτινική ταχύτητα. Κατεβαίνουν ρολά, αδειάζουν γραφεία, εξαφανίζονται αυτοκίνητα. Στα Instagram stories η χώρα γίνεται ξαφνικά ένα πανέμορφο πολύχρωμο μωσαϊκό: θάλασσα, βάρκες, ψαράκια, Aperol, ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, «summering». Είναι Αύγουστος και ΣΧΕΔΟΝ όλοι κάπου είναι και όλοι κάπου βουτάνε (έμαθα πως φέτος έπαιξε πολλή Νάξος, αλλά και τα κλασικά Κουφονήσια, Νίσυροι, Ικαρίες) και όλοι κάπου τα περνάνε φίνα. Εντάξει, είπαμε, όχι κι όλοι.
Ας πούμε πως ο Μ. έχει φούρνο στην Κυψέλη. Ο Μ. θα έχει ήδη τελειώσει με το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του όταν εμείς θα αποφασίζουμε αν θα σηκωθούμε από το κρεβάτι για να πάμε για βουτιά. Ο Μ. ζυμώνει ενώ είναι ακόμα νύχτα, ψήνει πριν ξημερώσει, ανοίγει τον φούρνο όσο οι περισσότεροι κοιμούνται. Το ψωμί δεν γνωρίζει από Δεκαπενταύγουστο, καλέ. Ούτε ο άνθρωπος που το φτιάχνει προφανώς.
Ας πούμε πως η Ε. είναι καμαριέρα σε ξενοδοχείο. Θα αλλάξει σεντόνια σε δωμάτια ανθρώπων που θα μιλάνε για το «wonderful Greek hospitality». Θα καθαρίσει μπάνια, θα μαζέψει πετσέτες και θα πάει στο επόμενο δωμάτιο. Και στο επόμενο. Και στο επόμενο. Αυτό το «wonderful Greek hospitality» δεν είναι ιδέα, έχει συνήθως ιδρωμένο πρόσωπο και καίγεται κάτω απ’ τον «μαγικό ελληνικό ήλιο».
Ας πούμε πως ο Γ. είναι οδηγός ταξί. Σηκώνει βαλίτσες. Ένα σωρό αναμνήσεις μπαίνουν και βγαίνουν από το πορτμπαγκάζ. Αεροδρόμιο, λιμάνι, ΚΤΕΛ Κηφισού, πίσω. Θα μεταφέρει αυτούς που φεύγουν, αυτούς που επιστρέφουν και αυτούς που δεν έφυγαν ακόμα. Η άδεια Αθήνα έχει ακόμη διαδρομές που πρέπει να γίνουν και προφανώς κάποιος πρέπει να τις κάνει.
Ας πούμε πως ο Σ. είναι νυχτερινός φύλακας. Είναι υπεύθυνος για την ασφάλεια εγκαταστάσεων κατά τις νυχτερινές ώρες (22:00 έως 06:00). Είναι εκεί για την πρόληψη κλοπών, φθορών και πυρκαγιών. Θα κάνει περιπολίες και θα ελέγχει εισόδους. Θα ρίχνει κάθε τόσο ένα βλέφαρο και στα σόσιαλ και θα βλέπει πώς ξενυχτάνε κάποιοι κάπου αλλού. Εμείς θα κοιτάζουμε αστέρια, εκείνος οθόνες από κάμερες ασφαλείας. Δεν είναι και πολύ καλοκαίρι τελικά. Μια ακόμα Τρίτη προς Τετάρτη, με βάρδια.
Ας πούμε πως ο Ν. και ο Π. είναι τεχνικοί. Σηκώνουν τηλέφωνα. Ένα ασανσέρ κάπου έχει κολλήσει. Ένας σωλήνας έσπασε. Άντε να σηκωθούν απ’ το έαρ κοντίσιον (ή τον ανεμιστήρα, παιδιά, δεν έχουν όλοι στην Αθήνα έαρ κοντίσιον). Οι βλάβες ξέρουν την κατάλληλη στιγμή, στο πικ της κάψας, για να εκδηλώνονται και να κάνουν εντύπωση.
Ας πούμε πως η Μ. είναι νοσηλεύτρια. Θα βρίσκεται στο νοσοκομείο γιατί οι άνθρωποι αρρωσταίνουν και στις 15 Αυγούστου. Πονάνε. Φοβούνται. Γεννιούνται. Πεθαίνουν. Το καλοκαίρι δεν σταματάει τίποτα. Απλώς εμείς απομακρυνόμαστε αρκετά ώστε να μη χρειάζεται να βλέπουμε όλα αυτά τα «ευτελή» που συμβαίνουν, το ζύμωμα, τις διαδρομές, τις βλάβες, την αρρώστια.
Είναι πολύ λογικό να κοιτάμε και να φροντίζουμε τις ζωές μας, εφόσον έχουμε μία κάποια άδεια κι ένα κάποιο πορτοφόλι – δεν είναι κι αυτονόητο. Και λογικό και αποδεκτό να θέλουμε να ανεβάσουμε στόρια και στόριζ για να μοιραστούμε τη χαρά μας ότι είμαστε καλά, ότι είμαστε και φέτος ζωντανοί κι ότι περνάμε υπέροχα με τους ανθρώπους μας. Πολύ εύκολα όμως ξεχνάμε αυτούς που μένουν πίσω. Οκ, κανόνισες Παξούς, δεν έχει λογική να σου πει κανείς «μην πας γιατί κάποιοι άλλοι δουλεύουν ή γιατί η γιαγιά στον πρώτο δεν μπορεί να πάει πουθενά και δεν έχει παιδιά και δεν έχει έαρ κοντίσιον και το σκυλάκι της γέρασε». Θα ήταν σαν να σου έλεγα να μην κάνεις βόλτα στο Πεδίο την άνοιξη γιατί εγώ έχω αλλεργίες. Αλλά ας υπάρχει πού και πού και κάποια μικρή, ταπεινή υπενθύμιση ότι υπάρχουν κι άλλες πραγματικότητες, γιατί τείνουμε να το ξεχνάμε. Όχι ότι δεν μας αξίζουν διακοπές, απλά πριν βάλουμε χάσταγκ summering, ας θυμηθούμε ότι κάποιος δουλεύει για να μπορούμε εμείς να λείψουμε και να ανασάνουμε. Ενός λεπτού σιγή για όλους αυτούς κι ύστερα παίρνουμε και άλλη μια πατάτες πάνω απ’ το κύμα.
