Υπάρχει κάτι γοητευτικό στον Akyla. Κάθεται εκεί, ήσυχα ήσυχα, στο ΤικΤοκ, με το γιουκαλίλι του, χαμογελάει ζεστά, έχει ωραία φωνή και για λίγα λεπτά, πίνοντας τον πρωινό Κυριακάτικο καφέ μου, τον θέλω πραγματικά πολύ για παρέα. Ίσως να πήγαινα να τον ακούσω και σε ένα λάιβ στην κοινή μας πατρίδα, αν έβγαζε κάποια προσωπική δουλειά (όχι ένα τραγούδι-χιτ, αλλά ένα ολόκληρο άλμπουμ, μια ολοκληρωμένη πρόταση). Είναι πάντως σίγουρα ο τύπος του τύπου που θα ήθελα για φίλο. Κάπου εκεί όμως τελειώνει η άνευ όρων αποδοχή μου.
Το Ferto, λοιπόν. Το Ferto και όλο το γνώριμο, θορυβώδες, πανηγυρτζίδικο σύμπαν της Eurovision. Οκ, το κομμάτι έχει πρόθεση· μιλά για την απληστία, τον υπερκαταναλωτισμό, κουβαλά κι ένα προσωπικό φορτίο – ένα μήνυμα προς τη μητέρα του ή τέλος πάντων, προς κάποια μητέρα. Αλλά σημασία έχει και πώς θα πεις αυτό που θα πεις, δεν αρκεί η καλή σου πρόθεση. Γιατί ως γνωστόν, σε κάθε δημιούργημα υπάρχει η μορφή, υπάρχει και το περιεχόμενο. Ναι, ως σόου είναι προσεγμένο οπτικά, με μια gaming αισθητική που σε κάποιους αρέσει πολύ και σίγουρα δείχνει πως έχει πέσει γερή δουλειά από πίσω. Ναι, εντάξει, είναι «σύγχρονο» και σου τραβάει την προσοχή αμέσως. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι, απλά έρχεται καταιγιστικό και σε βρίσκει κατακούτελα. Αλλά από πότε το «σύγχρονο» είναι αρκετό; Από πότε αρκεί ένα τραγούδι να ’ναι ανεβαστικό και να μπαίνει με φούρια για να το στείλουμε ως «δείγμα» της μουσικής που έχουμε στη χώρα στη Γιουροβίζιο; Η νέα γενιά βέβαια –ΔΕΠΥ ξεΔΕΠΠΥ– λειτουργεί έτσι ακριβώς όπως έχει γίνει και η σύνθεση του τραγουδιού: «ανά 3 δευτερόλεπτα χρειάζομαι κάτι άλλο, αλλιώς βαριέμαι». Αλλά κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν έχει καμία σχέση.
Αναγκάζομαι λοιπόν να γράψω –και σήμερα– εκ μέρους μιας «θλιβερής μειοψηφίας». Δεν μου αρέσει το Ferto. Δεν με πιάνει, δεν με βρίσκει, δεν με αγγίζει πουθενά. Υπερφορτωμένο ηχητικά; Εντελώς. Φασαριόζικο; Μα ναι. Μουσικά και στιχουργικά ανύπαρκτο; Σχεδόν. Δεν ακούω μελωδία, δεν μένει στίχος –περνά και χάνεται, πέρα από την επανάληψη της φράσης ferto (78 ολόκληρες φορές!). Δεν μένει ούτε μια ρωγμή από αυτές που κάνουν ένα τραγούδι να σε ακολουθεί, να σου ανοίγει ένα νέο μικρό παράθυρο μέσα σου.
Έχουμε μπερδέψει την ηθική με την αισθητική. Δεν θέλω να αμφισβητήσω την πρόθεση. Μπράβο που έχει νόημα, μπράβο που υπάρχει μήνυμα. Αλλά η μουσική δεν αρκεί να «λέει κάτι», όλα κι όλοι σήμερα «κάτι λένε». Η μουσική πρέπει και να σε διαπερνά ή έστω να σε αγγίζει.
Ενθουσιαζόμαστε επειδή «πάει καλά» στα προγνωστικά. Επειδή «μπορεί να φέρει πρωτιά». Μάλλον δεν μας νοιάζει ιδιαίτερα τι πρωτιά θα είναι, αρκεί να είναι πρωτιά. Τέτοιο είναι το μέγεθος του κόμπλεξ μας. Δεν μας πειράζει αν το τραγούδι είναι απλώς ένα καλοστημένο πυροτέχνημα, αρκεί να σκάσει δυνατά και να το δουν όλοι.
Υ.Γ. Κι όμως, ο Ακύλας μπορεί περισσότερα. Αυτό είναι το πιο εκνευριστικό απ’ όλα.
Υ.γ.2 Να δεις που, αν τελικά κερδίσουμε, θα πρέπει να φιλοξενήσουμε του χρόνου εμείς τον διαγωνισμό, άρα θα πρέπει να ζήσουμε το sequel αυτού του πανηγυριού από μέσα – πάντα μίζεροι, θλιμμένοι, χρεωμένοι για μια άλλη φιλοξενία του θεσμού, με τα ενοίκια και τους λογαριασμούς στον θεό, αλλά μουράτοι.
Υ.Γ.3 Δεν είναι ότι δεν θέλω να πάμε καλά. Είναι ότι θα ήθελα, για μια φορά, να πάμε καλά για κάτι που αξίζει πραγματικά να μείνει.
Υ.Γ.4 Οι τελευταίες 3 συμμετοχές μας Μαρίνα-Κλαυδία-Ακύλας έφεραν στον διαδικτυακό μας κόσμο πανζουρλισμό. Κράξαμε, χωριστήκαμε, μανουριάσαμε, κοροιδέψαμε – όλα, ΠΟΛΥ. Κάτι δεν πάει καλά και μ’ εμάς, θαρρώ.
Υ.Γ.5 Έλεος με τα υστερόγραφα, βαλ’ τα μέσα στο κείμενο. Τι; Δεν μπορείς;
