Ειδική αίτηση για να μας επιτραπεί να ενθουσιαζόμαστε και να παραπονιόμαστε με ό,τι γουστάρουμε από τους εντεταλμένους κριτές των γούστων και των ιδεών μας.
Αιτούμεθα με σκυμμένο και ταπεινό το κεφάλι να μας επιτραπεί να συγκινούμεθα με τον Ζορμπά played by Metallica, να εξοργιζόμεθα με την κυρία Ακρίτα χωρίς να ρισκάρουμε να μας πούνε δεξιούς, να ψηφίζουμε δεξιά χωρίς να ρισκάρουμε να μας πούνε φασίστες, να θεωρούμε το OnylFans διαδικτυακή εκπόρνευση, να έχουμε λογαριασμό στο OnlyFans.
Αιτούμεθα ικετευτικώς και επιτακτικώς να μας αφήσετε, εσείς οι σοφοί κριτές των συναισθημάτων και των ιδεών μας, εσείς οι γνώστες του κοινωνικοοικονομικοπολιτικού παρόντος-παρελθόντος-μέλλοντός μας, να είμαστε κριντζ όταν ερωτευόμαστε, γερομπούμερς όταν μάς χαλάει η πολλή τεχνολογία και το πολύ το AI, ανέκφραστη και σνομπ GEN Z όταν χαλάμε την σούπα των υπεραπαιτητικών και πνιγηρών εργοδοτών μας.
Παρακαλούμε θερμά την επιτροπή σας να εγκρίνει το αίτημά μας να γουστάρουμε τους άντρες μας και τις γυναίκες μας, όπως επίσης να γουστάρουμε τους άντρες και τις γυναίκες. Να μας επιτρέψετε, θα θέλαμε, αγαπητοί και αγαπητές μας, να μην καταπίνουμε αμάσητο ό,τι ευαγγελίζεται coolness, μοντερνιά, φρεσκαδούρα και «έτσι είναι τώρα τα πράγματα».
Σας εκλιπαρούμε, ω, άρχοντες της απόλυτης γνώσης, μέτρου, δικαιοσύνης και σωστών πλευρών, να μας αφήσετε να κάνουμε και κανένα λάθος και, επιπλέον, ει δυνατόν, να μας δώσετε το δικαίωμα να αναθεωρήσουμε μερικές μας απόψεις, θέσεις και γούστα, κρίνοντας, με την άδειά σας, πάντα και απαρεγκλίτως, ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται και αξίζει να μετατοπίζεται – ειδάλλως είναι και λίγο μαλάκας, τόσο μάλιστα μαλάκας που, συχνά, θεωρεί την μη μετατόπισή του σε τίποτα, δείγμα μπέσας, γαματοσύνης και σταθερότητας.
Επιτρέψτε μας να έχουμε τις διαφωνίες μας, εκλεκτοί φωστήρες της ορθότητας των πραγμάτων, να μην μας καίγεται καρφί ούτε για τον Καλύβα ούτε για τις εκδόσεις Άγρα, να βαριόμαστε την Eurovision και πριν την γενοκτονία, να μας λείπουν τα παλιά ροκ μπαρ στις συνοικίες, να προτιμάμε την λαδερή, παλιακιά πίτσα από τη ναπολιτάνικη λεπτή ζύμη με την παράξενη γεύση στην σάλτσα ντομάτας, να νιώθουμε άβολα απέναντι σε ορισμένα παρα-φυσικά φαινόμενα και σε ορισμένα αντι-ανθρώπινα φαινόμενα, να σφίγγεται το στομάχι μας ΟΣΟ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ με το σημείωμα αυτοκτονίας των 17χρονων κοριτσιών, να μην αντέχουμε άλλο τα αριστεροδεξιόθεν κηρύγματα, να μην αντέχουμε άλλο να νιώθουμε από άλλον πλανήτη, όταν σε ήρεμους τόνους και τρόπους εκφραζόμαστε επί αυτονόητων ζητημάτων, όταν προτάσσουμε την ευγένεια και τον διάολογο (που εσείς λέτε ισαποστάκικο και απολιτίκ) έναντι του οπαδισμού και της βανδαλιστικής νοοτροπίας.
Κάντε μας, αν μπορείτε, την χάρη να μας αφήσετε να είμαστε οι εαυτοί μας, χωρίς να έχουμε τον φόβο της δαμοκλείου σπάθης σας συνεχώς, η οποία, μερικές φορουλίτσες, μάς σπάει σοβαρά τ’ αρχίδια.
Με εκτίμηση
Με αγάπη
Με ό, τι λαχταράτε τέλος πάντων εσείς, καλοί μας άνθρωποι
