Την Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί η συναυλία-αφιέρωμα στον Γιάννη Σπάθα και στους Socrates Drank the Conium. Στο πρώτο μέρος της θα ανέβει στη σκηνή ο Βασίλης Λέκκας ο οποίος μαζί με οχτώ μουσικούς θα τραγουδήσει κομμάτια από τη δισκογραφική του συνεργασία με τον Γιάννη Σπάθα. Στο δεύτερο μέρος της, το Ηρώδειο θα ντυθεί στα ροκ με ένα tribute στους Socrates. Και στα δύο μέρη της συναυλίας στους μουσικούς θα είναι και ο γιος του Γιάννη Σπάθα, Νίκος, με τις κιθάρες του!
Βάζω ένα ένα τα άλμπουμ των Socrates, με τα ακουστικά μου, ενώ είμαι στη δουλειά, και χάνομαι. Ήχοι οξείς, δυνατοί, τρυφεροί, απαλοί, κυματιστοί, πιο στακάτοι. Γυρνάω πίσω σε μία εποχή που δεν έχω ζήσει. Ζωντανεύει μπροστά μου η progressive σκηνή της Αγγλίας. Παιδιά που πειραματίζονται, πορώνονται, τα δίνουν όλα. Στην Ελλάδα του ʼ70 η σκηνή αυτή πατάει πάνω σε τέσσερις λέξεις: Socrates Drank the Conium (τι φοβερό όνομα ρε). Ξαναβλέπω την πλατεία Βάθης και το ΚΥΤΤΑΡΟ αλλιώς. Μαλλιά μακριά και πουκάμισα μισάνοιχτα. Θα ήθελα να μπω στα μυαλά αυτών των ανθρώπων. Στις στιγμές του καλλιτεχνικού τους οίστρου. Να γίνω τα χέρια τους όταν ακουμπάνε την κιθάρα, το μπάσο, τα ντραμς. Όταν συνδυάζουν το ροκ με την παραδοσιακή μουσική και γίνεται το δεύτερο big bang!
Θέλει πολύ μεράκι και δουλειά για να είσαι ο αγγελιοφόρος. Γιατί αυτό είναι οι Socrates για την Ελλάδα: μας μετέφεραν τα… νέα, πρωτοπόροι μιας ολόκληρης φουρνιάς. Κουβάλησαν στις πλάτες τους μία κατάσταση μουσική, αισθητική, καλλιτεχνική και την παρέδωσαν σώα, αβλαβή και εξελιγμένη στην ιστορία του πάνθεον της μουσικής. Γι’ αυτό και δεν έμειναν μόνο στην Ελλάδα, αλλά η μουσική τους, και οι ίδιοι, ταξίδεψαν εκτός συνόρων και φτάσανε μέχρι το Hammersmith Odeon στο Λονδίνο, ανοίγοντας τη συναυλία σε περιοδεία των UFO.
Οι Socrates Drank the Conium δημιουργήθηκαν το 1972 με βασικά μέλη τον Γιάννη Σπάθα και τον Αντώνη Τουρκογιώργη, οι οποίοι παρέμεναν σταθεροί σε όλες τις συνθέσεις της μπάντας μέχρι το τέλος. Ενδιάμεσα μπήκαν και βγήκαν πολλά άτομα στην μπάντα (από τη μεγάλη συναυλία επανένωσης που έγινε το 1999 στο Λυκαβηττό, άρχισε να συμμετέχει και η Μαρκέλλα Παναγιώτου, την οποία θα δούμε επί σκηνής στη συναυλία-αφιέρωμα στο Ηρώδειο).
Για τον Γιάννη Σπάθα πραγματικά τα λόγια περισσεύουν. Πολλά έχουν γραφτεί: «βιρτουόζος της κιθάρας», «ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες παγκοσμίως», «θρύλος του ροκ», συνεργασίες με τα μεγαλύτερα ονόματα συνθετών στην Ελλάδα και πολλά ακόμη. Αλλά επιτρέψτε μου να πω ότι όσα κι αν οι λέξεις μπορούν να περιγράψουν, η μουσική του είναι αυτή που μπορεί να αποδείξει το ταλέντο, τις γνώσεις, τη δημιουργικότητα. Μουσική γειωμένη, χωρίς βερμπαλισμούς, συμπαγής μα και αέρινη, ταξιδιάρικη και –θα το πω– ερωτική με ένα τρόπο βαθιάς ουσίας. Οι Socrates και η μουσική του Γιάννη Σπάθα αξίζει να ακούγονται ακόμα για όλους τους λόγους του κόσμου!
Μίλησα με τον Νίκο Σπάθα και του ζήτησα να επιλέξει έξι τραγούδια από αυτά που θα ακούσουμε την Κυριακή. Ο σχολιασμός κάτω από τα τραγούδια είναι δικός του και τον ευχαριστώ πολύ.
Βοrn Again (1981)
Με αυτό το κομμάτι άνοιγαν τις συναυλίες τους, τουλάχιστον όσο τους έβλεπα εγώ. Πρώτη φορά τους είδα το 2002 στο θέατρο Πέτρας και το κομμάτι αυτό ήταν ίσως και ο λόγος για τον οποίο παίζω κιθάρα αυτή τη στιγμή. Με τις πρώτες νότες ήξερα ότι θέλω να ασχοληθώ και εγώ με το ροκ, την κιθάρα και τη μουσική γενικότερα.
Stray Dogs (1983)
Ένας απίστευτος συνδυασμός λυρικότητας και δύναμης ταυτόχρονα. Για μένα είναι ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια των Socrates με ίσως την πιο όμορφη μελωδία στο ρεφρέν. Αλλά δεν τελειώνει εκεί η αγάπη μου για το κομμάτι μιας και το κιθαριστικό σόλο είναι ένα από τα πιο ωραία και ιδιαίτερα σόλο που έχει γράψει.
High Speed Ride (1999)
Το «High Speed Ride», ενα hard rock κομμάτι με πολλά funk στοιχεία και ένα από τα αγαπημένα μου νέα κομμάτια των Socrates. Είναι στην ουσία ένα ακυκλοφόρητο κομμάτι και τη μοναδική του εμφάνιση την έχει κάνει στο live album «Live in concert ʼ99». Δυστυχώς ποτέ δε συμπεριλήφθηκε σε κάποιο studio album.
Killer (1976)
Ένα από τα πιο heavy κομμάτια των Socrates. Η πρώτη του version υπήρχε στον δίσκο «On the wings» με τίτλο «Death is gonna die» και ξαναηχογραφήθηκε στο δισκο «Phos», με την τωρινή του δομή. Ήταν το πρώτο κομμάτι που μου έδειξε ο πατέρας μου στην κιθάρα και έχει μια πολύ ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου!
Mountains (1976)
Ένα μπλέξιμο ηπειρωτικής και hard rock αισθητικής. Το αρχικό σόλο είναι εμπνευσμένο από το κλαρίνο του Τάσου Χαλκιά και γενικά από τα ηπειρωτικά μοιρολόγια που ο πατέρας μου θαύμαζε τόσο πολύ. Για μένα, αποτελεί σχολή για την ηλεκτρική κιθάρα και πραγματικά αξίζει εάν κάποιος είναι κιθαρίστας να κάτσει και να το βγάλει. Το θρυλικό main riff του κομματιού μετά το σόλο το έχει γράψει ο Γιώργος Τρανταλίδης.
Starvation (1976)
Ίσως το πιο γνωστό κομμάτι των Socrates μαζί με το «Mountains» και το «Killer». Το κομμάτι αυτό, τουλάχιστον όσο εγώ τους έβλεπα μεταξύ 2004-2010, ήταν ο επίλογος σε κάθε τους συναυλία.
