Μια γυναίκα, ένα όραμα, πολύ Φως. Στον Νέο Κόσμο.
Ένας χώρος με μνήμη και μέλλον αλλάζει σελίδα. Το «Εύπολις Art» στην περιοχή του Νέου Κόσμου που για πάνω από μια δεκαετία φιλοξένησε παραστάσεις, το Φεστιβάλ Μονολόγων, μουσικές βραδιές και εναλλακτικές δράσεις, γεννιέται ξανά ως Φάος-Χώρος Τέχνης. Πίσω από την επανεκκίνηση βρίσκεται η Ρέα, με πολλή αγάπη και πείσμα· τα δύο υλικά που κινούν τα πράγματα όταν όλα δείχνουν δύσκολα.
Το Φάος ανοίγει ήδη τις πόρτες του για μαθήματα, σεμινάρια, πρόβες, αναγνώσεις, ηχογραφήσεις podcast και μικρές προσωπικές εκδηλώσεις – και παραμένει ανοιχτό σε συνέργειες με εκπαιδευτές, καλλιτέχνες και ομάδες που αγαπούν τη δημιουργία. Μια ζεστή, καλαίσθητη φωλιά με στόχο να φιλοξενεί ιστορίες.
Συναντήσαμε τη Ρέα για να μας μιλήσει για το όραμα, τις ανάγκες ενός ανεξάρτητου χώρου σήμερα και το τι σημαίνει να κρατάς ένα «φως» αναμμένο στην πόλη.
Ρέα, τι σε έκανε να πεις «θα το τολμήσω»; Ποια ήταν η στιγμή μη επιστροφής από την απόφασή σου;
Η αίσθηση ότι ήρθε η στιγμή που μπορώ. Δεν ήταν ρίσκο· ήταν εσωτερική επιβεβαίωση.
Τον χώρο τον γνώριζα, απλώς τον ονειρεύτηκα αλλιώς. Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη νέα εικόνα, τελείωσε η αμφιβολία και ξεκίνησε το έργο.
«Το όνομα με βρήκε μόνο του», λες. Τι ιστορία κουβαλά το Φάος;
Το Φάος είναι μια λέξη αρχαία και φωτεινή. Σημαίνει φως, αλλά όχι οποιοδήποτε. Είναι το φως που αποκαλύπτει, που αγγίζει, που ζωντανεύει. Με βρήκε τη στιγμή που έψαχνα κάτι να ορίσει αυτό που ήθελα να γεννηθεί: έναν χώρο με ψυχή, που φωτίζει ανθρώπους και ιστορίες, χωρίς να τους καίει.
Πώς αγγίζεις έναν χώρο με ιστορία χωρίς να τη σβήσεις; Τι κράτησες εσύ και τι άλλαξες;
Με σεβασμό, σαν να μπαίνεις σε παλιό σπίτι που σε φιλοξενεί. Κράτησα τη σπονδή του παρελθόντος, τη σκηνή, τη σιωπή πριν την παράσταση. Άλλαξα ό,τι χρειαζόταν για να αναπνεύσει ξανά. Το Φάος ήρθε να κρατήσει ζωντανό το προηγούμενο αποτύπωμα και να γράψει το επόμενο κεφάλαιο.
Ποια είναι η νέα ταυτότητα του προγράμματος; Θέατρο, λόγος, μουσική, εκπαίδευση πώς «κουμπώνουν» μεταξύ τους;
Με κοινό παρονομαστή τον άνθρωπο και την ανάγκη του να εκφραστεί. Δεν πρόκειται για ξεχωριστά πεδία· είναι διαφορετικοί τρόποι να ειπωθεί η ίδια αλήθεια. Το θέατρο για το σώμα, ο λόγος για τον νου, η μουσική για την ψυχή, η εκπαίδευση για να τα ενώσεις όλα σε μία εμπειρία.
Χαίρομαι ιδιαίτερα για τις σπουδαίες συνεργασίες σε κάθε τομέα: το παιδικό θέατρο και τη διδασκαλία του, τις ομάδες υποκριτικής ενηλίκων, μια ξεχωριστή μέθοδο ψυχοδράματος, τις παραστάσεις που ετοιμάζονται, τις πρόβες, τις υπέροχες πρόβες! Είναι στιγμές που ήδη γράφουν τη νέα ιστορία του χώρου. Και πολλές ακόμη δραστηριότητες ετοιμάζονται να ανακοινωθούν: παρουσιάσεις βιβλίων, ένας ευέλικτος χώρος–hub για podcast, βίντεο, επαγγελματικές κλήσεις ή συνεδρίες.
Πώς μπορεί κάποιος να προτείνει δράση/φιλοξενία στον χώρο; Ποια κριτήρια εξετάζεις;
Με ένα απλό mail στο info@phaos.art, μια ιδέα και μια σπίθα. Δεν εξετάζω βιογραφικά. Με νοιάζει η αυθεντικότητα, η συνέπεια και το αν αυτό που φέρνεις μπορεί να «μιλήσει» μέσα από τον χώρο. Το Φάος δεν είναι βιτρίνα, είναι συνομιλία.
Τι δεν βλέπει το κοινό πίσω από τις κλειστές πόρτες;
Τη δουλειά που δεν φαίνεται ποτέ στα φώτα. Τα ξενύχτια, τα συνεργεία, τους μήνες που η τελική εικόνα υπήρχε μόνο μέσα στο μυαλό μου. Και μια μικρή τρέλα· αυτή που σε κάνει να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν όλα πάνε στραβά κι ανάδρομα. Γιατί κάπου βαθιά μέσα σου ξέρεις πως, μόλις ο χώρος γεμίζει από κόσμο, άξιζε το κάθε λεπτό.
Πώς σκοπεύεις να ισορροπήσεις ανάμεσα στο «καλλιτεχνικά ριψοκίνδυνο» και το «βιώσιμο»;
Με σύνεση και τόλμη στην ίδια πρόταση. Ούτε συμβιβασμό, ούτε τυφλό ρομαντισμό. Το Φάος θέλω να έχει καρδιά, αλλά και δομή· να ρισκάρει με σχέδιο. Η τέχνη χρειάζεται φτερά, αλλά και ρίζες.
Ονειρεύεσαι το Φάος ως σημείο αναφοράς της γειτονιάς του Νέου Κόσμου; Πώς μπορεί να συνομιλήσει με τους κατοίκους;
Αυτό είναι το μεγαλύτερο στοίχημα. Θέλω να ανοίγει η πόρτα και να μπαίνει μέσα η ζωή· να βλέπω τους ανθρώπους που κοντοστέκονται να διαβάσουν το πρόγραμμα, το παιδί που ρωτάει πότε έχει θεατρικό, τη γιαγιά στο απέναντι μπαλκόνι που λέει «να είστε καλά, μας ομορφαίνετε τον δρόμο». Αν δεν έχει ρίζες στην κοινότητα, δεν είναι φως, είναι λάμπα. Ο Νέος Κόσμος έχει ευρύ αστικό ιστό και μακρά ιστορία πολύμορφης κουλτούρας. Η στάση μετρό και τραμ τόσο κοντά έχει διευρύνει τα όριά του και, μαζί, και τα δικά μας.
Πώς φαντάζεσαι το Φάος σε έναν χρόνο από τώρα;
Ζωντανό, φωτεινό. Με κόσμο, πρόβες, μουσικές, παιδικά γέλια και φώτα που ανάβουν κάθε βράδυ για διαφορετικό λόγο. Και με πρωινά μαθήματα, είναι κι αυτό ένα στοίχημα. Άνθρωποι που διεκδικούν τον δικό τους χώρο και χρόνο και βρίσκουν τη δραστηριότητα που τους ταιριάζει.
Πότε θα μας καλέσεις στο χριστουγεννιάτικο πάρτι του Φάος; Μην μου πεις ότι δεν έχεις σκεφτεί να κάνεις…
(γέλια) Ε, προφανώς το έχω σκεφτεί! Και όχι μόνο το χριστουγεννιάτικο. Ήδη οργανώνονται μικρές συναντήσεις, με παρέες, εκπλήξεις και μια μεγάλη αγκαλιά, γιατί αυτό είναι το Φάος, τελικά. Τα Χριστούγεννα είναι απλώς η πιο ταιριαστή αφορμή για να το γιορτάσουμε. Θα υπάρξουν θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, σεμινάρια, μαθήματα κάθε είδους· κι ανάμεσά τους, ονειρεύομαι τα φωτάκια στο παράθυρο κι εκείνη τη μυρωδιά από κανέλα και ζεστό κρασί που κάνει τον χώρο να μοιάζει σπίτι. Επίσης, περιμένω το επόμενο σενάριό σου να γίνει δρώμενο στη σκηνή μας, το ξέρεις πόσο θα χαρώ και πόσο σε πιστεύω!
Σε ευχαριστώ πολύ, Ρέα. Ραντεβού στο Φάος που λατρεύω ως ονομασία γιατί μόνο μια αναπνοή το χωρίζει από το αγαπημένο μου Χάος…
Φάος, Έγγελη 10, Νέος Κόσμος
