Οι γιορτές έχουν αδιαμφισβήτητη μαγεία: φωτάκια, τραπέζια που γεμίζουν, παρέες που τα τρωγοπίνουν, οικογένειες που ξαναβρίσκονται μετά από καιρό, άνθρωποι που τρέχουν από κάλεσμα σε κάλεσμα.
Μαζί με όλη αυτήν τη χαρά, όμως, μπορεί να προκύψει κι ένας ελαφρύς πανζουρλισμός και να μας κάνει –σχεδόν– να ξεχάσουμε τους τρόπους μας. Χρειάζεται λίγη ευγένεια, λίγη ψυχραιμία και να έχουμε στο μυαλό μας μερικούς χρυσούς κανόνες για να μη στεφθούμε τα «γαϊδούρια» των εορτών.
1. Στα εστιατόρια
Ο σερβιτόρος δεν είναι ο προσωπικός μας μπάτλερ· έχει ήδη δεκαπέντε τραπέζια που τον φωνάζουν. Αν ένα πιάτο αργεί, ας δείξουμε λίγη κατανόηση, είναι γιορτές, γίνεται χαμός, το βλέπουμε. Άλλωστε, πάμε για να περάσουμε καλά, δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε.
2. Ο σωστός καλεσμένος
Όταν κάποιος μας ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του, μας κερνάει και μας περιποιείται, καλό θα ήταν να έχουμε την ευγένεια να ακολουθήσουμε το ρυθμό του οικοδεσπότη. Δεν αλλάζουμε τη μουσική με το «έτσι θέλω», δεν καπνίζουμε χωρίς να ρωτήσουμε, δεν τρώμε όλα τα μελομακάρονα. Η φιλοξενία είναι δώρο!
3. Οι τιμές δεν είναι προς συζήτηση
Αν το δώρο είναι μικρό, το χαιρόμαστε. Αν είναι μεγάλο, πάλι το χαιρόμαστε. Αν κάποιος αποφάσισε να χαρίσει ένα ακριβό ρολόι στην κοπέλα του δε σχολιάζουμε «καλέ μια περιουσία χάλασε για να στο πάρει!» Δε ρωτάμε φυσικά πόσο κόστισε κάτι, οτιδήποτε.
4. Δεν πιέζουμε κανέναν να πιει ή να φάει κι άλλο
Όλοι έχουμε το στομάχι μας, το κέφι μας, τα όριά μας. Η κλασική ελληνική προτροπή «έλα μωρέ, πάρε κι αυτό» ή «πιες λίγο ακόμα» δεν είναι καθόλου ευγενική. Σεβόμαστε το «όχι» του άλλου. Αυτονόητο; Ας ελπίσουμε.
5. Δεν γινόμαστε μπουχός από το πάρτι
Το λεγόμενο Irish exit μπορεί να είναι οκ σε μια μάζωξη σε ένα μπαρ (που και πάλι, δεν είναι κι εντελώς οκ), αλλά σε σπίτια και γιορτινά καλέσματα είναι κακό, ψυχρό κι αγενέστατο. Ρίχνουμε ένα χαμόγελο, ένα νεύμα, λέμε ένα «ευχαριστώ»… και φεύγουμε σαν άνθρωποι!
