Είναι μια νέα ορολογία που μου ήρθε στο μυαλό τον τελευταίο καιρό, παρατηρώντας μερικούς «φίλους» που δίχως εμφανή λόγο χάνονται σταδιακά από τις ζωές μας. Μου θύμισε λοιπόν τους συμβασιούχους στο δημόσιο που έχουν συγκεκριμένα διαστήματα δουλειά κι έπειτα περιμένουν ή ανανέωση της σύμβασης ή μετάταξη σε άλλη υπηρεσία.
Έτσι είναι κι αυτοί οι «συμβασιούχοι» φίλοι και σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω το προφίλ τους γιατί νομίζω ότι πλέον θα γίνουν μάστιγα. Επίσης, πολλοί που πραγματικά πιστεύουμε στη γνήσια φιλία κι έχουμε πραγματικούς φίλους (αορίστου χρόνου ευτυχώς!), θα πέσουμε στην παγίδα ανθρώπων που θεωρητικά είναι φίλοι και δεν μπορούν ή ίσως δεν θέλουν να διατηρήσουν μια φιλία ουσίας. Πιστεύω λόγω υπέρμετρου εγωισμού κυρίως.
Στην αρχή σε πλησιάζουν, σε ρωτούν για εσένα και τα ενδιαφέροντά σου, δείχνοντας πως σε θαυμάζουν ή τουλάχιστον σε αποδέχονται. Έπειτα επιδιώκουν να σε βλέπουν για καφέ, θέατρο ή άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις και σύντομα σε συστήνουν στους γνωστούς τους (ναι, αυτοί οι άνθρωποι μόνο γνωστούς έχουν!) ως φίλο – κάτι που σε συγκινεί/κολακεύει είναι η αλήθεια στις μέρες μας που η αλλοτρίωση ακμάζει. Στη συνέχεια σου κάνουν δώρα που είναι «ψαγμένα» (ναι, είναι παρατηρητικοί κι ενίοτε έξυπνοι), σου εύχονται σε γιορτές και γενέθλια, γνωρίζουν τον κοινωνικό κύκλο σου και κάποιες φορές παρεισφρέουν με άνεση μέσα σε αυτόν και αναπτύσσουν επιφανειακούς δεσμούς με κάποιους, πάντα με ιδιοτέλεια βέβαια, όπως αργά ή γρήγορα αποδεικνύεται.
Μετά εσύ έχεις δεθεί με αυτόν τον άνθρωπο, αλλά δυστυχώς δεν είναι αμοιβαίο. Αρχίζεις, μετά από ένα όχι κατ’ ανάγκην μικρό χρονικό διάστημα, να παρατηρείς μία ανεπαίσθητη αλλαγή στη συμπεριφορά του «συμβασιούχου» σου, αραιώνουν τα τηλεφωνήματα, τα μηνύματα αργούν να απαντηθούν ή μένουν αναπάντητα, οι προτάσεις για έξοδο απορρίπτονται συνήθως με μία καλή δικαιολογία και με τον καιρό αντιλαμβάνεσαι πως σε αποφεύγει. Όταν ρωτήσεις αν συμβαίνει κάτι, σου απαντά ότι δεν είναι καλά ή ότι είναι απασχολημένος με φλέγοντα θέματα της ζωής του, που δεν σου αναλύει καθόλου. Σε κάνει να νιώθεις ενοχή που σκέφτηκες ότι κάτι συμβαίνει μαζί του και ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από εσένα, αυτό αφήνει να εννοηθεί.
Περνάει ο καιρός και δεν υπάρχει καμία διάθεση επικοινωνίας από την άλλη πλευρά και συνειδητοποιείς ότι μάλλον η «σύμβασή» σου έληξε και «προσελήφθησαν» άλλοι φίλοι, οι οποίοι θα διατηρηθούν όσο διάστημα τους είναι χρήσιμοι, όπως κι εσύ ήσουν κάποτε. Έτσι, αν και στεναχωριέσαι και νιώθεις μια ματαίωση γιατί πίστεψες στον άνθρωπο αυτό με αγνά συναισθήματα, προχωράς και ευχαριστείς την τύχη σου που έχεις πραγματικούς φίλους που δεν χρειάζονται συμβάσεις αλλά μόνο τρέχεις να τους αγκαλιάσεις!
Αυτό το είδος φιλίας μου θυμίζει μια νέα λέξη της εποχής που αφορά τις ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων, το λεγόμενο «situationship»! Άρα ίσως είναι σημείο των καιρών και πρέπει να το αποδεχτούμε ότι έστω μία φορά (ή και δεύτερη) θα μας τύχει μια τέτοια κατάσταση που μοιάζει με φιλία αλλά είναι φενάκη. Προσοχή, και μην στεναχωριόμαστε όσοι την «πατήσαμε»! Καλή Καρδιά!
