Το κορίτσι-φαινόμενο του erotica και του dark romance επιστρέφει με το τέταρτο βιβλίο της! Ο Πανθέρας (εκδόσεις SILK erotica) ήρθε για να αναστατώσει την καλοκαιρινή Αθήνα – και τις καλοκαιρινές μας αποδράσεις.
Δεν θα μπορούσαμε να μην μιλήσουμε με την Οφηλία (aka Έλενα Μεγαρίτη), τη συγγραφέα που γράφει σαν να βρίσκεται πάνω σε ένα ελεύθερο άτι και μέσα από τα βιβλία της μας παρασύρει κι εμάς στην ξέφρενη βόλτα της.
Τι γυρεύει ένας Πανθέρας στην Αθήνα;
Βασικά, τον έφερα από την Κέρκυρα και τον ελευθέρωσα στην Αθήνα γιατί είχε έρθει η ώρα να αναμετρηθεί με τη σκληρή πραγματικότητα. Πάνω κάτω δηλαδή ό,τι συμβαίνει σε όλους μας, μόλις ελευθερωνόμαστε σε αυτή την πόλη!
Πανθέρας όπως λέμε τέρας, έρως ή κάτι άλλο;
Τέρας και έρως, ε; Χμ… και τώρα εγώ σκέφτομαι πως… κάποιες φορές αυτές οι δυο λέξεις μπορούν εύκολα να παρερμηνευθουν, να αναμειχθούν, να ωραιοποιηθούν, και στο τέλος να… απομυθοποιηθούν. Και οι δύο! Βέβαια, από την εμπειρία μου και μόνο έχω να σου πω πως, αν είναι πραγματικό τέρας δεν μπορεί ποτέ να αναβαθμιστεί σε έρως. Ούτε κατά διάνοια! Και στην περίπτωση του Πανθέρα, αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί!
Για πες, τι θα βρούμε σε αυτό το βιβλίο;
Θα βρείτε καλοκαίρι, Ιόνιο, καντούνια σκοτεινά στην παλιά πόλη της Κέρκυρας, πίνακες ζωγραφικής που μπλέκονται (τις περισσότερες φορές) με αληθινές ιστορίες γυναικών, και κυρίως ήρωες κάπως…αμφιλεγόμενους.
Τι πρέπει να ξέρουμε προτού ξεκινήσουμε να διαβάζουμε τον Πανθέρα;
Αυτό που αναφέρω και στο εισαγωγικό μου σημείωμα!
Αν βρεις τον εαυτό σου σε αυτό το βιβλίο να με ψάξεις, για να μου δώσεις την ευκαιρία να μας υπενθυμίσω πως τίποτα δεν θα πρέπει να μας κρατάει μακριά από αυτό που προοριστήκαμε να κάνουμε…
Το φόντο είναι καλοκαιρινό στο καινούριο σου βιβλίο;
Άκρως! Ο ήλιος καίει, οι τζίτζικες ουρλιάζουν σε κάθε σου βήμα, και η Κέρκυρα λάμπει επικίνδυνα…
Αποκάλυψέ μας τρία χαρακτηριστικά των δύο κεντρικών ηρώων σου, της Βικτώριας Κορνέλη και του Έκτορα Ντράγκαν Ράτκοβιτς.
Η μικρή μου Βικτώρια είναι ένα ατίθασο, παρορμητικό και ριψοκίνδυνο πλάσμα, που μιλάει πολύ, που γελάει πολύ, και που ζει γρήγορα με ένα «πολύ»… Ο Έκτορ από την άλλη πλευρά είναι ένας άντρας που δεν μιλάει πολύ, που δεν γελάει πολύ και που σίγουρα δεν σου αφήνει το περιθώριο να τον πλησιάσεις πολύ!
Πες μου, πώς επιλέγεις τα ονόματα των ηρώων σου;
Σκάνε από το πουθενά για να είμαι ειλικρινής. Εμφανίζονται και μόλις τα παίρνω χαμπάρι, πρώτον οι ήρωες έχουν κατευθείαν προσωπικότητα και δεύτερον δεν μπορούν να αλλάξουν με τίποτα. Έχουν κατευθείαν μνήμες, παρελθόν, και μια ολόκληρη ψυχοσύνθεση που μου καθρεφτίζεται στο όνομά τους.
Ποια στοιχεία, σκέψεις, προβληματισμούς, θέματα που απασχολούν την Οφηλία βρίσκουμε μέσα στο βιβλίο;
Σε αυτό το βιβλίο επέλεξα να μιλήσω ωμά, για ζητήματα εξουσίας, πατριαρχίας, αορατότητας, για τη γυναικεία και παιδική κακοποίηση, για τη βία που υφίστανται τα διεμφυλικά άτομα και σε ένα γενικότερο πλαίσιο για τη δικαίωση των θυμάτων ενός ολόκληρου συστήματος. Θέλησα με το βήμα που μου δίνεται, να απευθυνθώ σε εκείνους που έχουν την αντοχή να ακούσουν, που θέλουν να ακουστούν, που θέλουν να βρουν παρηγοριά, που διεκδικούν τα αυτονόητα αλλά και σε όλους εκείνους που ίσως να χρειάζονται μια ώθηση για να αρχίσουν να διεκδικούν τα αυτονόητα.
Πώς σου προέκυψε να γράφεις μυθιστορήματα που ανήκουν στο είδος του erotica και του dark romance;
Η ερωτική λογοτεχνία, υπήρξε κάποτε απαγορευμένη και στιγματισμένη (ίσως σε κάποια μυαλά να είναι ακόμα), και αυτό ακριβώς δείχνει σε εμένα τουλάχιστον πως κατέχει δύναμη, και μια επαναστατική ικανότητα, να αμφισβητεί, να ταράζει και να ξεγυμνώνει. Ό,τι δηλαδή κάνει και ο ίδιος ο έρωτας. Οπότε, δεν νομίζω πως θα μου ταίριαζε καλύτερα άλλο είδος.
Ο Χάρης Νικολακάκης, ο εκδότης των εκδόσεων Bell, έγραψε σε μία ανάρτησή του που αφορούσε τον Πανθέρα, ότι «έχεις καταφέρει να γίνεις η Νο1 συγγραφέας του είδους (with a twist)». Ποιο είναι αυτό το twist;
Αυτό το «with a twist», είναι μάλλον η πρόθεσή μου να μιλάω μέσα από τα βιβλία μου για όλα όσα, παραδοσιακά, δεν είχαν θέση στην ερωτική λογοτεχνία: την κακοποίηση, τη σιωπή, την εξουσία, τη βία απέναντι στο διαφορετικό, την ανάγκη για επιβίωση και λύτρωση. Ο έρωτας στα βιβλία μου δεν είναι ποτέ μόνο φούξια. Και μέσα απ’ αυτόν, προσπαθώ να θίξω πολιτικά και κοινωνικά θέματα, να δώσω φωνή σε όσους δεν έχουν, και να πω ιστορίες που πατάνε γερά στην πραγματικότητα. Και κάπου εδώ θα μου επιτρέψεις να ευχαριστήσω τον εκδότη και καλό μου φίλο Χάρη, που με αφήνει εντελώς ελεύθερη να γράφω με αυτόν τον τρόπο και που αναζητά αυτή την ελευθερία μέσα στα έργα μας!
Τι αλλαγές παρατηρείς να συμβαίνουν σε εσένα συγγραφικά από το ένα βιβλίο στο επόμενο;
Όσο περνούν τα βιβλία, νιώθω πως γράφω με λιγότερο φόβο και με περισσότερη ευθύνη. Επιτρέπω στον εαυτό μου να λέει τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως «θα έπρεπε» να είναι. Σκάβω βαθύτερα μέσα μου και αφήνω τους ήρωες να είναι ο πραγματικός τους εαυτός δίχως να επιδιώκω να είναι αρεστοί! Με νοιάζει να είναι άνθρωποι, άρα αληθινοί!
Και τι διαφορές, εξέλιξη, έχει το κάθε βιβλίο καθαυτό;
Κάθε βιβλίο διαφέρει και εξελίσσεται, γιατί και η ανάγκη πίσω από τη συγγραφή του είναι διαφορετική. Άλλο θέμα, άλλο βάρος, άλλο βάθος. Με κάθε νέο κείμενο δοκιμάζω διαφορετικά τα όρια μου και αναζητώ πρώτη εγώ να διαφοροποιηθώ από τα παλαιότερα. Δεν με ενδιαφέρει να επαναλάβω μια «συνταγή» που λειτούργησε. Με ενδιαφέρει να πω την αλήθεια μου, όπως είναι εκείνη τη στιγμή. Να γράψω κάτι που πονάει, κάτι που δεν έχω ξανατολμήσει. Οπότε η εξέλιξη δεν είναι τόσο επιλογή, όσο είναι ανάγκη.
O Έκπτωτος βρίσκεται στη Δ’ έκδοση, η Ναντίγια στη Β’, και το Πορτιέρο στη Γ’. Τι γίνεται με σένα και τα βιβλία σου, Οφηλία;;;
Χαμός! Τρελή αγάπη και υποστήριξη από παντού! Κάτι που δεν είχα φανταστεί καν, όταν είχαμε κάνει εκείνη την πρώτη συνέντευξη με αφορμή την κυκλοφορία του Έκπτωτου. Δεν ξέρω… Ο κόσμος τα αγάπησε όλα ακραία και αυτό που με εντυπωσιάζει είναι όλα εκείνα τα μηνύματα που μου έρχονται κάθε μέρα. Αυτή η ανάγκη που έχει ο αναγνώστης να επικοινωνήσει μαζί μου και τις περισσότερες φορές να μοιραστεί προσωπικά κομμάτια της ζωής του που μπορεί να ανακάλυψε μέσα σε κάποιο από τα βιβλία μου. Αυτά τα μηνύματα είναι ειλικρινά η καλύτερη ανταμοιβή μου!
Έχεις κάποια ιεροτελεστία όταν γράφεις;
Όλα ξεκινούν από τη σωστή επιλογή μουσικής. Είναι η μοναδική ιεροτελεστία που τηρώ ΑΥΣΤΗΡΑ!
Αυτολογοκρίνεσαι καθόλου; Υπάρχουν κομμάτια που μένουν εκτός όχι λόγω του αν τελικά σου ταιριάζουν για να μπουν αλλά λόγω περιεχομένου;
Όχι, δεν αυτολογοκρίνομαι. Αν το έκανα ίσως όλα να ήταν πιο εύκολα αλλά δεν θα ήμουν εγώ. Τα κείμενά μου είναι αναμφισβήτητα ο δεύτερος χώρος μετά το σπίτι μου, που αισθάνομαι περισσότερο ελεύθερη να είμαι ο εαυτός μου και να μιλάω αφιλτράριστα!
Πότε καταλαβαίνεις ότι έχει τελειώσει ένα βιβλίο που γράφεις;
Δεν ξέρω αν πραγματικά τελειώνει ποτέ ένα βιβλίο για μένα. Θέλω να πω πως, οι ήρωες και οι ιστορίες τους είναι πάντα στο μυαλό μου και το βιβλίο εξακολουθεί να ζει πέρα από το δικό μου μυαλό, στα χέρια των αναγνωστών. Σε τεχνικό όμως επίπεδο θα σου έλεγα πως, το βιβλίο τελειώνει για εμένα, όταν δεν χρειάζεται να προστεθεί ή να αφαιρεθεί κάτι από όλα εκείνα που είχα στη σκέψη μου, όταν το ξεκινούσα..
«Το να με εμπνέει είναι προτιμότερο από το να με αγαπά…», διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο. Μίλησέ μας γι’ αυτό…
Μεγάλη ιστορία η συγκεκριμένη ατάκα…
Γεννήθηκε στο μυαλό μου λίγα χρόνια πριν, την στιγμή που κοιτούσα τον πίνακα του Γκούσταβ Κλιμτ, Αδάμ και Εύα.
Ωστόσο πρώτη φορά το ένιωσα σαν ουρλιαχτό στην σκέψη μου, λίγο καιρό μετά την πρώτη γνωριμία με τον σύζυγο μου.
Δεν ξέρω αν μπορεί να εξηγηθεί επακριβώς η σημασία του. Είναι άλλωστε κάτι πολύ υποκειμενικό και…βαθιά υπαρξιακό. Για μένα, αυτή η φράση δεν μιλά για έναν έρωτα που καταναλώνεται αλλά για έναν έρωτα που αφυπνίζει. Η αγάπη πολλές φορές κουβαλά προσδοκίες, όρια, ρόλους, ενώ η έμπνευση είναι άγρια, ελεύθερη, καθοδηγεί χωρίς να απαιτεί. Το να με εμπνέει κάποιος σημαίνει πως, μέσα από τη δική του αλήθεια, με οδηγεί στη δική μου. Δεν θέλω να με αγαπούν παθητικά. Θέλω να με βλέπουν ενεργά, να με διαβάζουν, να με προκαλούν να γίνομαι καλύτερη. Κάπου εκεί…γεννιέται και το πιο αληθινό κομμάτι του έρωτα για μένα. Αυτό που δεν ζητά καμία επιβεβαίωση και αυτό που προκαλεί την μεγαλύτερη ψυχική ανάφλεξη.
