Ο Θέμος “Apicos” Ρίζος είναι μουσικός, DJ και παραγωγός.
Συστήθηκε στο ευρύ κοινό με μια σειρά χιουμοριστικών τραγουδιών που έγραψε κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού. Από το 2022 που έκλεισε αυτόν τον κύκλο, έχει κυκλοφορήσει πέντε singles, με κύριο χαρακτηριστικό τον πειραματισμό σε ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών. Ανάμεσα σε αυτά και «Το Λιμάνι», όπου η χιπ-χοπ συναντάει το ρεμπέτικο, με τη συμμετοχή της Μαριώς.
Φέτος, ο Apicos εμφανίζεται κάθε Σάββατο (μέχρι και τις 29/3) στο «Πατάρι» με τη Μαρία Κηλαηδόνη. Συμμετέχει επίσης ως κιθαρίστας και τραγουδιστής στα συγκροτήματα Picos Apicos & The Pina Coladas και The Peppers Beatles Tribute Band.
Αν η παιδική σας ηλικία ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;
Είχα την τύχη να περάσω πραγματικά όμορφα παιδικά χρόνια, οπότε νομίζω ότι θα ήταν κάτι ανέμελο, όπως το “Octopus’s Garden” των Beatles.
Ποιο παιδικό τραγούδι ψιθυρίζετε µέχρι σήµερα;
Δεν έχω ξεκολλήσει ακόμα από «Τα Γενέθλια της Ριρίκας», τα τραγούδια που συνοδεύουν το ομώνυμο παραμύθι -και θεατρική παράσταση- της Μαρίας Κηλαηδόνη, στα οποία έκανα την παραγωγή και την ενορχήστρωση.
Από το soundtrack της δικής μου παιδικής ηλικίας ξεχωρίζω τη «Λιλιπούπολη» και τα τραγούδια από παιδικές σειρές των ‘80s, όπως η «Φρουτοπία» και «Του Κουτιού τα Παραμύθια».
Μπορείτε να θυµηθείτε ποιο βινύλιο ή cd αγοράσατε µε το πρώτο σας χαρτζιλίκι;
Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν μία συλλογή των Guns ‘n’ Roses.
Ποιες µουσικές σημάδεψαν την εφηβεία σας;
Αρχικά το rock της εποχής -μιλάμε για τις αρχές της δεκαετίας του ’90- δηλαδή Metallica, Nirvana, οι Guns ‘n’ Roses που ανέφερα πιο πάνω, οι Τρύπες… λίγο αργότερα ανακάλυψα στη δισκοθήκη των γονιών μου το κλασικό rock ‘n’ roll -Elvis, Chuck Berry, Little Richard- και τους Beatles, που συνεχίζουν να είναι τεράστιες επιρροές για μένα. Ακόμη πιο μετά τον Σαββόπουλο, τον Πανούση και τον Λουκιανό.
Έχετε κάνει µαθήµατα µουσικής;
Έκανα μαθήματα κλασικής κιθάρας για πέντε χρόνια, αλλά σταμάτησα στα 14-15, όταν είχαμε ξεκινήσει να φτιάχνουμε τις πρώτες μπάντες στο γυμνάσιο. Από τότε ό,τι έμαθα ήταν στην πράξη, «με το αυτί».
Φτιάχνατε κασέτες για φίλους και για να φλερτάρετε ή συνήθως ήσασταν ο αποδέκτης τέτοιων συλλογών;
Έφτιαχνα πάρα πολλές κασέτες, είτε ως προσωπικές συλλογές είτε για δώρα. Όλοι το κάναμε, οπότε μου έγραφαν κι εμένα αρκετές. Κοιτώντας πίσω, νομίζω ότι αυτή η διαδικασία έπαιξε μεγάλο ρόλο ώστε αργότερα να γίνω (και) DJ.
Συλλέγατε βινύλια ή cd; Τα έχετε κρατήσει;
Δεν ήμουν ποτέ συλλέκτης, αλλά μέχρι την οριστική επικράτηση των ψηφιακών μέσων αγόραζα πολλά CD, που φυσικά τα έχω κρατήσει- πρέπει να είναι μερικές εκατοντάδες. Έχω και κάποια βινύλια, αλλά δεν με απασχόλησε ποτέ να έχω μεγάλη συλλογή, ούτε πιστεύω στη «ζεστασιά του αναλογικού ήχου» και όλα αυτά τα ρομαντικά.
Αυτό που έχει χαθεί από τότε που σταματήσαμε να ακούμε CD και βινύλια είναι ότι πλέον σπάνια θα ακούσουμε έναν ολόκληρο δίσκο, ένα album, από την αρχή μέχρι το τέλος. Δυστυχώς είμαστε πλέον έρμαια των playlists του Spotify και του YouTube, καταδικασμένοι να ακούμε μεμονωμένα τραγούδια, συχνά μάλιστα επιλεγμένα από κάποιον αλγόριθμο.
Υπάρχει µια συναυλία που σας έµεινε αξέχαστη; Θυµάστε την παρέα σας εκεί;
Έχω δει τον Paul McCartney στην Κρακοβία και πάντα λέω ότι μετά από αυτό το live έχω «κλείσει», αποκλείεται να βιώσω κάτι πιο δυνατό.
Αν η εφηβεία σας ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;
Κάτι ροκ και δήθεν βαθύ, βαρύ κι ασήκωτο, όπως είναι η εφηβεία γενικώς- απορώ πώς μας άντεχαν οι γονείς μας.
Όταν ακούτε µουσική λειτουργεί σαν «χαλί» σ’αυτό που κάνετε ή δίνετε χρόνο και προσοχή µέσα στη µέρα σας αποκλειστικά για µουσική;
Όλες οι δουλειές που κάνω έχουν να κάνουν με μουσική: είτε θα παίζω live, είτε θα δουλεύω σαν DJ, είτε θα είμαι στο στούντιό μου, όπου ακούω τις μπάντες που κάνουν πρόβες και ηχογραφούν, κάνω μίξη, ή ασχολούμαι με το δικό μου υλικό. Έτσι στον ελεύθερό μου χρόνο αποζητώ τη σιωπή. Καμιά φορά θα βάλω μουσική για να κάνω δουλειές στο σπίτι, ή αν έχω παρέα, αλλά σε γενικές γραμμές όταν χαλαρώνω θέλω ησυχία.
Ενηµερωτικό ή µουσικό ραδιόφωνο;Τι ξεχωρίζετε σήµερα;
Το ραδιόφωνο, τουλάχιστον στην Αθήνα, είναι ένα δράμα με ελάχιστες εξαιρέσεις. Είναι το γνωστό και πολυσυζητημένο πρόβλημα των playlists, όπου τα υποτιθέμενα «μουσικά» ραδιόφωνα παίζουν συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, ανακυκλώνοντας λίγες δεκάδες τραγούδια κάθε μέρα. Γι’ αυτό και δεν ακούω ιδιαίτερα ραδιόφωνο πλέον. Πάντως, όπως έχει η κατάσταση, είναι πιο πιθανό να ακούσεις κάτι που θα σε εκπλήξει ευχάριστα σε έναν ενημερωτικό σταθμό, όπου η επιλογή των τραγουδιών είναι πιο ελεύθερη, παρά σε έναν μουσικό.
Όταν ακούτε ραδιόφωνο ψιθυρίζετε τους στίχους; Ποιο ήταν το τελευταίο τραγούδι που το κάνατε;
Ναι, αν ακούσω κάτι που μου αρέσει, συνήθως θα τραγουδήσω. Τελευταία φορά πρέπει να ήταν πριν λίγες μέρες που άκουσα Etta James- όχι στο ραδιόφωνο, αλλά σε ένα μπαρ.
Όταν βρίσκεστε µε οικείους σας τραγουδάτε;
Όταν βρισκόμαστε σε κάποιο σπίτι, αναπόφευκτα κάποια στιγμή βγαίνουν οι κιθάρες, ενίοτε και τα μπουζούκια.
Μπορείτε να µου αναφέρετε ένα τραγούδι που έχετε συνδέσει µε µία ξεχωριστή στιγµή της ζωής σας;
Είχα «λιώσει» το “All Things Must Pass” του George Harrison σε μία περίοδο με πολλές προσωπικές απώλειες. Ευτυχώς ο George είχε δίκιο.
Ποια είναι η σχέση σας µε τα νυχτερινά µαγαζιά της Εθνικής; Έχετε πάει; Σας έχουν πάει;
Δεν έχω πάει σε μαγαζί της Εθνικής, αλλά τρελαίνομαι για τα ξενυχτάδικα της επαρχίας. Όποτε παίζουμε σε κάποιο μικρό μέρος, κάνω πάντα έρευνα για να βρω το ένα και μοναδικό «άφτερ» της περιοχής. Οι DJs που παίζουν κάτι απίστευτα λαϊκά με ύφος σαν να είναι ο Tiesto, οι θαμώνες με τα τζόνι τα κόκκινα, η κιτς διακόσμηση, είναι όλα τόσο χάλια σε αυτά τα μαγαζιά που τελικά περνάς υπέροχα.
Όταν βγαίνετε για ποτό ή φαγητό, το είδος της µουσικής που παίζει στο µαγαζί πόσο επηρεάζει την επιλογή σας;
Πάρα πολύ, τόσο το είδος όσο και η ένταση. Μου αρέσουν τα μπαρ που παίζουν τζαζ και μπλουζ σε λογικές εντάσεις. Απεχθάνομαι τα απρόσωπα μαγαζιά που παίζουν όλη μέρα ανούσια μπιτάκια. Στο δε φαγητό μερικές φορές είναι καλύτερο να μην υπάρχει καθόλου μουσική. Θυμάμαι μία φορά που ήμασταν σε ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι, δεν υπήρχε άλλη παρέα, και είχα ζητήσει να κλείσουν τη μουσική- γιατί να θέλεις μουσική όταν μπορείς να ακούς τα κύματα;
Κάνατε δώρα βινύλια ή cd; Το κάνετε ακόµα;
Παλιότερα πολύ συχνά. Πλέον ίσως αγοράσω κάποιο βινύλιο για κάποιον που ξέρω ότι θα το εκτιμήσει.
Ποιοι είναι οι αγαπηµένοι σας συνθέτες και στιχουργοί;
Ο John Lennon και ο Σαββόπουλος- σταθερά από την εφηβεία μου, που λέγαμε και πριν.
Ξεχωρίζετε κάποιον ερµηνευτή; Υπάρχει κάποια φωνή που σας συγκινεί διαχρονικά;
Με συγκινούν περισσότερο συγκεκριμένα τραγούδια, παρά φωνές.
Αν το παρόν σας ήταν τραγούδι, ποιο θα ήταν αυτό;
«Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόι» του Λουκιανού, που τον έχω μελετήσει πολύ φέτος για το «Πατάρι». Όχι ότι νιώθω ιδιαίτερα φτωχός και ευτυχώς δεν είμαι καθόλου μόνος, αλλά τι φοβερό τετράστιχο που είναι αυτό:
«Όλοι μου οι φίλοι παντρευτήκανε
Γίνανε ρεζίλι, γι’ αυτό κρυφτήκανε
Πιάσαν μια δουλίτσα κι όλοι τους κρατούν κλειδιά
Απόκτησαν κοιλίτσα κι από ‘να δυο παιδιά»
Όταν σκέφτεστε ένα τραγούδι έχετε στο µυαλό σας πρώτα τη µελωδία ή τον στίχο;
Συνήθως μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος ή ένα δίστιχο- μπορεί να είναι η αρχή του τραγουδιού ή το ρεφραίν. Στη συνέχεια δουλεύω παράλληλα τη μουσική και τους υπόλοιπους στίχους.
Σας κοίµιζε µε νανουρίσµατα η µητέρα σας; Το έχετε κάνει εσείς ποτέ; (σε παιδιά, σε ανίψια.)
Δεν έχω σχεδόν καθόλου αναμνήσεις από τη βρεφική ηλικία, πάντως από τότε που με θυμάμαι ήμασταν περιτριγυρισμένοι από μουσικούς και μουσικές. Εγώ δεν έχει τύχει να νανουρίσω κάποιο παιδί. Διασκεδάζω πάντως με την αντίδραση των περισσότερων μικρών παιδιών όταν βλέπουν και ακούν μουσικά όργανα, είναι σαν να μαγνητίζονται.
Συµπληρώστε µου τη φράση: Μια µέρα χωρίς µουσική είναι…
Μπορεί να είναι κόλαση, αλλά και παράδεισος.
