Τον Σαββόπουλο είτε τον γουστάρεις είτε δεν τον γουστάρεις. Να τον γουστάρεις κατά τμήματα, τεμαχίζοντάς τον, είναι μια κάποια λύσις για να δικαιολογήσεις το όποιο αφήγημά σου.
Ακόμα θυμάμαι το «είμαι δεκαεξάρης σας γαμώ τα Λύκεια», 1983, από τον δίσκο «Τραπεζάκια έξω», που όταν το άκουσα στην τηλεόραση (μαζί με αυτό το φοβερό για την εποχή: «Τι μου τη φέρατε αυτήν τη σαλάτα;», όταν του έδωσαν μια τεράστια ανθοδέσμη), ένιωσα πως κάποιος ήταν μαζί μου και με καταλαβαίνει – δεκαεξάρης γαρ. Ένας σκληρός δεξιός δάσκαλος, την επόμενη μέρα, ωρυόταν για τον βλάσφημο στίχο του τραγουδοποιού.
Ο Σαββόπουλος χαρακτηριζόταν από την ικανότητα να ακούει, να «ηχογραφεί» την κοινωνία και να παράγει τραγούδια εμπνεόμενος ακριβώς από το «πλήθος». Και όπως άκουγε το πλήθος, έτσι τον άκουγε κι αυτό. Αυτή η αμφίδρομη σχέση άλλαζε, όπως άλλαζε η κοινωνία, ο Σαββόπουλος, εγώ κι εσύ. Ο Σαββόπουλος κατάφερε να μην οριοθετηθεί άτεγκτα και σκληροπυρηνικά σε εφήμερες αλλά και ουσιαστικές αντιπαλότητες. Καταγγέλθηκε από δεξιούς κι αριστερούς, αλλά αγαπήθηκε από πολλούς άλλους, δεξιούς κι αριστερούς, λαϊκούς και κουλτουριάρηδες, από μαμάδες και πιτσιρικάδες.
Ο Σαββόπουλος, γέννημα θρέμμα μιας κοινωνίας που χαρακτηρίστηκε από τρικυμιώδεις αλλαγές, από ελπίδες και απογοητεύσεις, από οράματα και ρεαλισμούς, από μικρότητες και ανδραγαθήματα. Ο Σαββόπουλος ποτέ δεν ήταν ίδιος, άλλαζε πασχίζοντας να αντιληφθεί και να εκφράσει. Πότε απογοητεύοντας, πότε ξεσηκώνοντας. Αυτό το προσόν από πολλούς θεωρείται κατάντια… Την ίδια αντιμετώπιση έχει και ο Θεοδωράκης. Και αν δει κανείς τις τελευταίες δηλώσεις του Τζίμη Πανούση, άνετα κάποιοι θα τον κρίνουν ένοχο για μη υγιή και ορθά φρονήματα (όπως έκαναν οι λογοκριτές της χούντας και η στρατολογία με την αριστερή πλευρίτιδα…).
Οι παλιοί μας φίλοι φεύγουν. Και μαζί τους φεύγουν οι κοινωνίες και οι εποχές που τους ανάθρεψαν.
Καλό ταξίδι, Νιόνιο.
Δεν ήσουν κάποιο κόμμα, οπότε δεν σε κρίνουμε ως τέτοιο.
Αποφεύγω να συγκρίνω τον Σαββόπουλο με τους σημερινούς «Σαββόπουλους»… γιατί δεν είναι η στιγμή.
Υ.Γ. 1: Σήμερα το πρωί στη λαϊκή μπροστά από τα γραφεία μας, ένας ηλικιωμένος λαϊκατζής τραγουδούσε με μια αγριοφωνάρα φάλτσα, το «Άγγελος εξάγγελος». Επανάσταση!
Υ.Γ. 2: Η κόρη μου, 20 χρονών, μου έστειλε μήνυμα τη «Συννεφούλα» πολύ συγκινημένη, γράφοντάς μου: «Ακόμα θυμάμαι που το τραγουδούσαμε στη “Φωλίτσα”». Αγάπη!
Υ.Γ. 3: Μια φίλη μου όταν τη ρώτησα αν της αρέσει ο Σαββόπουλος –αφού πρώτα με ρώτησε πώς το εννοώ–, κατέληξε: «Σε ποιον δεν αρέσει το «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια;» Διαδρομές!
