Κακά τα ψέματα, δεν ερωτευόμαστε τους κατάλληλους, ή ακαταλληλότητα επιτάσσει το στομάχι, τους νευρώνες μας και έτσι πέφτουμε με τα μούτρα πάνω τους!
Η ακαταλληλότητα έχει μια άλλη χάρη, είναι αυτούσια και γενετήσια, περιλαμβάνει συστατικά αυθορμητισμού και ενστίκτου, αυτοσχεδιάζει και δεν επιδέχεται διορθώσεων. Τρέχεις για να συναντήσεις, καρτεράς μέχρι να σκάσει μύτη στην πόρτα και «απλώνεις φύλλο» τα όνειρα, πασπαλισμένα στο αλεύρι!
Δεν είναι τίποτα από δαύτους λοιπόν, εσύ είσαι που διψάς και ούσα αφυδατωμένη, σκαρώνεις πηγές εν μέσω της ερήμου. Κάτι να ξεφύγεις μωρέ, από τον ΕΝΦΙΑ, την μπουγάδα το ΣΚ, την παντόφλα και «Τη Γη της Ελιάς» τώρα που νυχτώνει νωρίς!
Η τυρόπιτα της τεμπέλας είναι, δεν είναι;
Έχουν κατηγορίες όμως και οι ακατάλληλοι: Ερωτευόμαστε αυτόν που δεν είναι καν ο τύπος μας: φοράει κασκολάκι βαθύ κόκκινο, επώνυμο υπόδημα με logo και έχει μεταπτυχιακά του κώλου, με συναισθηματική νοημοσύνη στα Τάρταρα.
Αγόρια που προτιμούν να κάνουν μπανιστήρι τη ζωή, αλλά δεν ξέρουν τη γεύση της γυναικείας σάρκας, στο στόμα τους. Αυτοί που δεν έχουν τίποτα να πουν όσο τους καμαρώνεις στη μεγάλη οθόνη του μυαλού σου και –ας ξεπήδησαν από τον άρχοντα των δαχτυλιδιών– σε ποιότητα τσάντας-μαϊμού, σε πάγκο στου Ψυρρή
Κακά τα ψέματα, καλογραμμένα ή ανορθόγραφα sms, βλέπεις την κλήση τους στον κινητό και ανοίγει η μέση σου σαν Eρυθρά θάλασσα!
Κάναμε πολλούς μάγκες στο διάβα μας, μικρούς ή μεγαλύτερους τσαρλατάνους ενίοτε, αγόρια που δεν ανδρώθηκαν ποτέ. Και αυτοί το ξέρουν, έχουν όσφρηση οξυμένη εκ του φυσικού τους – σε παίρνουν από τη μυρωδιά. Αναπτερώνουν τη λειψή τους αδρεναλίνη από τα δικά μας οιστρογόνα που είναι σε περίσσευμα.
Και εμείς το ξέρουμε, ελάτε τώρα, μεταξύ μας είμαστε.
Εξ αρχής μάλιστα, διακρίνουμε, τον μαμάκια που προτιμάει τα γεμιστά της μάνας του με ρύζι, αυτόν που την ώρα του λογαριασμού κοιτάει τα παπούτσια του και στην καλύτερη πληρώνει τα μισά, τον μαλάκα που χαζεύει τις περαστικές στο πεζοδρόμιο, όσο εσένα σε «γδύνει με τα μάτια» το γκαρσόνι απέναντι…
Όλους αυτούς κάποιες τους ερωτευτήκαν, τους παντρεύτηκαν και μπορεί να μην τους άφησαν ακόμα. Γιατί οι ακατάλληλοι, είναι σαν τις λακκούβες στα έργα του Δήμου, που πέφτουν μέσα οι κατάλληλες, γιατί κοίταζαν τις βιτρίνες με τα καλοκαιρινά.
Χωρίς αυτά τα λάθη, όμως, θα ήμασταν άθικτες και με αδυναμίες μετρημένες, πιάτο με γεύμα νοσοκομειακό, ανάλατο…
Και πολύ φοβάμαι πώς αν περιμέναμε τον κατάλληλο, θα είχαμε αποκοιμηθεί από την πρώτη σεζόν, με την τηλεόραση ανοιχτή.
