Η Νικολέττα κοιμάται ανάσκελα, όπως κι εγώ κάποιες φορές.
Τρώει γεύματα έτοιμα, από το σούπερ, αυτά στα πλαστικά κουτάκια μίας χρήσης, και μοιράζει τη μερίδα της με σύνεση, για την επόμενη μέρα. Όπως κι εγώ, όπως κι εσείς κάποιες φορές.
Και κοιμάται με μουσική, κουκουλωμένη, πλάι της έχει ένα ραδιόφωνο, για να την ταξιδεύει. Η ανάγκη του λευκού ήχου, της μουσικής που σκαρώνει την τρύπα που σε βγάζει από την πραγματικότητα.
Μένει στην γωνία της πλατείας Κοραή, έχει φτιάξει ένα πρόχειρο ιγκλού, στη φαντασία της, και μπορεί τα βράδια να χαζεύει στον ουρανό! Ένα αυτοσχέδιο ας υποθέσουμε, Βόρειο Σέλας, όπως κι εγώ καμιά φορά.
Έχει χωρέσει στη γωνία του δρόμου, μπροστά στο μεγάλο κατάστημα ηλεκτρικών, να μην ενοχλεί και ίσως και να μην την ενοχλούνε. Και είναι τόσο γαλήνια με τα μάτια της κλειστά και το στόμα μισάνοιχτο, άστεγη, ναι, πεινασμένη μπορεί, αλλά γαλήνια, έτσι όπως σπάνια είμαι εγώ, μπορεί κι εσείς…
Και όλοι οι υπόλοιποι με τα κεραμίδια πάνω από τα κεφάλια μας και τις μεγάλες μπουγάδες στα καθαρά μας παπλώματα, τι είμαστε; Χορτάτη, με τα μικρά γεύματα των περαστικών, ένα πακέτο τσιγάρα συμβατικά –καμία ανησυχία για την επιλογή συμβατικού και διλλήματος–, «αν θα πεθάνεις υγιής», όπως έλεγε η Ζατέλη.
Δεν έχει συντροφιά, όπως εμείς, δεν έχει να πλύνει κατσαρόλες, δεν έχει νεροχύτη, είναι άστεγη το είπαμε, δεν απολαμβάνει τα δικά μας προνόμια.
Προτιμώ να τη βλέπω πρωί πριν ξημερώσει και με τα μάτια κλειστά, την κεραία στο ραδιοφωνάκι σηκωμένη, να πιάνει το αυτί του θεού και πόσο γουστάρω να κάνω ένα τσιγάρο μαζί της.
Αν το καλοσκεφτείς, δεν ξέρεις ποια είναι και το πρώτο που διαπιστώνεις, είναι τα μεγάλα κοινά σου, σε μια δεύτερη ανάγνωση. Στα άσπρα μαλλιά της, που δεν την άγχωσε η ρίζα που όφειλε να βάψει πάνω στο μήνα, το ντεμοντέ νυχτικό της, από εκείνα που φόραγε η μάνα μας, και οι χοντρές κάλτσες στα πόδια της, φτυστές με αυτές που βάζουμε στο σπίτι κι εμείς.
Νικολέττα, δεν είσαι εσύ η άστεγη, αλλά εμείς που στριμώξαμε τις αλήθειες μας κάτω από μια στέγη με πόρτα ασφαλείας. Που βάλαμε καλσόν από αυτά τα δήθεν με τα σχεδιάκια στο πλάι και ας κρυώναμε.
Που δεν είπαμε «όχι» και κρατήσαμε στο κουτάκι μιας χρήσης κάτι αποφάγια από «ναι», πορευμένοι επιτυχείς και βολεμένοι.
