Ζούμε μια υπόγεια επανάσταση. Την επανάσταση του Κακού Γούστου. Της Υπεροχής της Ασχήμιας. Η Ομορφιά και η κομψότητα, η λεπτότητα, η πνευματικότητα θεωρούνται διαστροφές.
Παντού μια αποκαλυπτική Ασχήμια. Στην Τέχνη, στο Θέατρο, στη Μόδα, στο Δρόμο, στην Καθημερινότητα η επίθεση της Ασχήμιας έχει χαρακτηριστικά ταλιμπανισμού: φανατισμός, μίσος για κάθε τι Όμορφο, εξισωτισμός προς τα κάτω, απέχθεια για ό,τι ευφραίνει την ψυχή. Είμαστε αιχμάλωτοι ενός παχύρευστου σκοταδιού που τυλίγει σαν κόμπρα κάθε ίχνος λυτρωτικής Ομορφιάς.
Στον αθηναικό ουρανό πάνω από τον Παρθενώνα κάποιοι αποφάσισαν να φωνάξουν δυνατά: «Ελάτε όλοι να συμμετάσχουμε στο πάρτι της Χυδαιότητας». Δεν έχει σημασία αν δεν γεννήθηκες χυδαίος, ή αν έκανες τα πάντα στη ζωή σου για να μην γίνεις, τώρα μπορείς να είσαι κι εσύ, να γίνεις ένας από μας, να αποβλακωθείς από τη Χυδαιότητα. Ο νέος Παρθενώνας μπορεί να είναι ένα αθλητικό παπούτσι.
Α κι εσείς που βλέπετε σε αυτή την σύγκριση την Ύβρη δεν μας ξεγελάτε- κατά βάθος εγκρίνετε, το βρίσκετε ενδιαφέρον, ο σχετικισμός σας στα πάντα βρίσκει κι εδώ την εφαρμογή του- «ε καλά τώρα, και τι έγινε; Μη γίνεσαι μίζερος».
Πρέπει να είσαι ευέλικτος στις μέρες μας -ένας πολιτισμικός χαμαιλέοντας που μπορεί να ταιριάξει παντού. Η κοινωνία προσαρμόζεται στην πολιτιστική επανάσταση της Ασχήμιας. Μέχρι πριν κάποια χρόνια ποιος θα πίστευε ότι η Ομορφιά θα μπορούσε να γίνει θύμα ενός πραξικοπήματος;
