Αγάπη του, πώς χάρηκε που σ’ ένιωσε και ντράπηκε/Για χάρη σου, αισθάνθηκε μικρό παιδί και άνθισε/και άνθισε.
Ο Γιώργος Γκέκας δεν είναι ένας ακόμα φασαίος που γράφει για τον έρωτα στα μπαρ της Ασκληπιού. Ή μπορεί και να είναι – δεν ξέρω. Όλοι φασαίοι είμαστε πια. Που λαχταράμε να βρούμε το αληθινά αληθινό, το αυθεντικά αυθεντικό. Και καλά κάνουμε, γιατί η καταγωγή μας είναι το Χείλος του Γκρεμού. Τέλος πάντων, ο Γιώργος γράφει και τραγουδάει. Γεννήθηκε σε μια από τις ωραιότερες πόλεις της Ελλάδας, τη Ναύπακτο, αλλά τον θεωρώ βέρο Αθηναίο, γιατί κυκλοφορεί σε αυτή την πόλη, τον αφορά, τον επηρεάζει. Ό, τι λαμβάνει από αυτήν, νιώθει κάπως σαν χρέος του να το «επιστρέφει». Κι αυτό είναι πολύ όμορφο.
Η διαδρομή του ξεκινά από τα μικρά live σε μπαρ και τις εφηβικές μπάντες της εναλλακτικής ροκ σκηνής, περνά από τη σκηνή του Schoolwave Festival και καταλήγει, χωρίς βιασύνη, στη συνειδητή επιλογή του τραγουδοποιού που ξέρει τι θέλει να πει και πώς. Παράλληλα, η ενασχόλησή του με τη λαϊκή μουσικολογία και τη δημόσια ιστορία λειτουργεί όχι ως τίτλος σπουδών, αλλά ως εργαλείο κατανόησης: της μουσικής ως κοινωνικού αποτυπώματος, όχι απλώς ως αισθητικής πράξης.
Τον Μάρτιο του 2024, με το πρώτο του ολοκληρωμένο LP «Millέnniaλ», ο Γιώργος Γκέκας μοιάζει να συνοψίζει όλα όσα τον απασχολούν: την ταυτότητα μιας γενιάς, την ειρωνεία της εποχής, την ανάγκη για τραγούδια που να πατούν στο σήμερα χωρίς να κόβουν τους δεσμούς με το παρελθόν. Ανάμεσά τους και το ντουέτο «Καροτί μαλλιά» με τον Σπύρο Γραμμένο. Το «Άνθισα» αποτελεί ηχητικό προπομπό του επερχόμενου δίσκου του Γιώργου Γκέκα, μια ρομαντική ηλεκτρονική pop ιστορία, γεννημένη από την ανάγκη για εξωστρέφεια και beat. Πρόκειται για ένα αθηναϊκό storytelling με φόντο την οδό Ασκληπιού, την Καλλιδρομίου, τον έρωτα και την μποέμ μορφή του.
Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, του έθεσα μερικές ερωτήσεις – μιας που ερωτεύτηκα το κομμάτι με το που άκουσα (καθότι τυχερή) λάιβ, καιρό πριν κυκλοφορήσει. Χάρη σε αυτό, από εδώ και στο εξής θα αντιμετωπίζω τον Γιώργο σαν λουλούδι, σαν ηλίανθο που στρέφει το κεφάλι στο φως.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που ένιωσες ότι δεν μπορείς, δεν γίνεται παρά να γράφεις τραγούδια; Πότε έσκασε αυτό το πράγμα;
Θυμάμαι όταν ήμουν δεκατριών την πρώτη ακρόαση του Nevermind και το παραμιλητό μου: «θα αγοράσω ηλεκτρική κιθάρα». Σε λίγες εβδομάδες η κιθάρα ήταν στο δωμάτιό μου και με τα πρώτα ακόρντα που έμαθα είχα γράψει κάνα δυο κομμάτια, ημιτελή, και τα τζαμάραμε με την μπάντα που στήθηκε επι τόπου με τον καλύτερο ντράμερ του άλλου γυμνασίου, στην Ναύπακτο. Κάπως έτσι πήγε μέχρι σήμερα. Ακόμα θυμάμαι εκείνα τα πρωτόλεια που ήταν πραγματικά πολύ αγνά.
Ρεμπέτικο, λαϊκό, Χατζιδάκις–Πλέσσας από τη μία, Doors και garage rock από την άλλη. Πού συναντιούνται όλα αυτά μέσα σου και πώς πιστεύεις ότι αποτυπώνονται στην μουσική σου;
Ακούγεται αντιφατικό όλο αυτό το συνονθύλευμα, αλλά δεν θα έλεγα ότι είναι. Οι μουσικές αυτές έχουν δίκτυα επικοινωνίας. Το ρεμπέτικο και το αστικό λαϊκό, κατά μία έννοια ελληνικές μουσικές προπολεμικές και μεταπολεμικές και στη συνέχεια ο Χατζιδάκις και ο Πλέσσας, οι οποίοι αν και διαφορετικοί, μαθητεύουν επάνω σε αυτά τα είδη. Φέρνοντας όμως την αμερικάνικη κουλτούρα, την ροκ, την τζαζ και την κλασσική αρμονία στο καθ’ ημάς λαϊκό τραγούδι. Στα late 60’s που συμβαίνουν αυτά στην Ελλάδα οι Doors και άλλα garage συγκροτήματα στην Αμερική και στην Αγγλία δημιουργούν αυτόν τον οξύ ήχο με τις φαρφίσες, τις κιθάρες με το fuzz, τα φωνητικά με τα yeah yeah yeah. Μάλιστα και ο Χατζιδάκις και ο Πλέσσας έχουν κάνει δίσκους με αυτόν τον ήχο. Για εμένα λοιπόν όλα αυτά είναι το κοκτέιλ μου.
Ο πρώτος σου LP δίσκος λέγεται «Millέnniaλ» και μιλά για έναν millennial αντιήρωα. Ποια είναι, λες, η μεγαλύτερη αυταπάτη της γενιάς μας και ποια η μεγαλύτερη της αλήθεια;
Ο τίτλος είναι εύστοχος, κλισέ, cult… Μου αρέσει το cult. Και ο αντιήρωας είναι cult. Όμως δεν είναι καθόλου υπερβολικός ή παραμορφωμένος, είναι απλά γυμνός. Αντί για ψυχοθεραπεία γράφει ακριβώς λέξη λέξη ό,τι νιώθει ότι πρέπει να λάβει ο ακροατής. Η γενιά μας που πρόλαβε τα Πασοκικά χρόνια, με τα ακριβά παιχνίδια, την καινούργια τσάντα κάθε χρόνο στο σχολείο, τα ακριβά τζιν στο λύκειο, τις δραχμές, τα πεντοχίλιαρα και λίγο αργότερα το εικοσάευρο στην τσέπη, κ.λπ., αδυνατεί σήμερα να πιστέψει ότι όλο αυτό ήταν ένα μεγάλο όνειρο. Δεν ωριμάζουμε με τίποτα. Έχω φίλους gen z και μου φαίνονται, ειλικρινά, κατά πολύ ωριμότεροι και, με την καλή έννοια, πιο συντηρητικοί.
Η αλήθεια μας σίγουρα είναι ότι είμαστε οι τελευταίοι που κλείσαμε την πόρτα στον παλιό αναλογικό κόσμο· των χαρτονομισμάτων, των πλαστικών παιχνιδιών, της κουκουρούκου, των αυτοκινήτων με μανιβέλα στα τζάμια, του bmx ποδηλάτου, του walkie talkie, της αλάνας, της κασέτας και του cd, του φλερτ σώμα με σώμα. Ξέρουμε ότι υπήρξε μία τεράστια αλλαγή.
Και τώρα, το «Άνθισα». Τι κομμάτι, τι ευαισθησία, τι εικονοπλαστική δύναμη. Θέλω να μου τα πεις όλα: πώς προέκυψε, πώς σε κάνει να νιώθεις η ανταπόκριση που ήδη λαμβάνει, όλα…
Το έγραψα στην κιθάρα σχεδόν ακαριαία, ήμουν ενθουσιασμένος και παράλληλα ζορισμένος. Αλλά είχα ένα καλό προαίσθημα ότι θα πάει καλά. Γι’ αυτό έχει και τις δύο ενέργειες το τραγούδι. Και ήθελα να έχει και εικόνες και φωτογραφίες πολλές, σαν ταινία. Νομίζω ότι έχει κάτι από το road trip του Δεληβοριά «αυτή που περνάει». Κι εμένα έχει κάπως διττή σημασία, την λαχτάρα για το άτομο και την ωδή στην Αθήνα. Η ανταπόκριση από όσους το ακούν είναι πολύ γλυκιά. Ακόμα είναι κάπως νωρίς για να δω βέβαια που θα πάει αυτό. Θυμήθηκα που το παίζαμε πέρσι, εν τη γενέσει του, στο Foka Negra στα Open mic σου και σου άρεσε ιδιαίτερα.
Μα πάρα πολύ, όμως! Πες μου, όμως, τι σε έκανε εσένα προσωπικά να ανθίσεις τα τελευταία χρόνια;
Η Αθήνα και ελευθερία της. Έχω φάει πολλή επαρχία ενδιάμεσα, λόγω σπουδών και εργασίας σε σχολείο ως καθηγητής και μου έλειψε. Ωραίες είναι οι μικρές πόλεις αλλά και καταθλιπτικές συχνά. Σαν τα τοπία του Αγγελόπουλου. Και είχα ανάγκη από φώτα και φασαρία, μπαρ, καφενεία, ελευθερία κίνησης, μου αρέσουν οι άγνωστοι. Για μένα ήταν προϋπόθεση ο τόπος για να νιώσω το έρωτα σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο σαρκικά. Είμαι πολύ εντάξει πια και αυτό μου φτάνει.
Τι διαφορετικό, σε σχέση με τον προηγούμενο, θα φέρει ο νέος δίσκος, προπομπός του οποίου είναι το «Άνθισα»;
Σίγουρα θα φέρει άλλες ιστορίες και άλλους ήχους, άλλους ρυθμούς. Θα είναι πιο φωτεινό και με λιγότερη κρίση των τριάντα. Η παραγωγή στο Millέnniaλ ήταν υπόθεση του Γιώργου Κατσάνου και του Σπύρου Μοσχούτη και εμένα, φυσικά. Όπως και το «Άνθισα» το έφτιαξε εξ ολοκλήρου ο Μοσχούτης. Στα επόμενα θα αναλάβω χρέη παραγωγού και ο ίδιος με την βοήθεια του ηχολήπτη Δημήτρη Δημητριάδη και της μπάντας μου.
Γιώργο, πού τελειώνει η αυτοβιογραφία και πού αρχίζει η μυθοπλασία στους στίχους σου; Λες ποτέ ψέματα σκόπιμα για χάρη ενός καλού στίχου;
Συνηθίζω να υποστηρίζω ότι δεν κάνω μυθοπλασία. Και όντως όσα λέω είναι αυτοβιογραφικά, απλά μου αρέσει να πειράζω το φινάλε ή να ανακατεύω λίγο το plot twist. Τα ψέματα τα αποφεύγω, προτιμώ να φάω μήνες μέχρι να βρω τις σωστές λέξεις. Αυτό μου συμβαίνει γιατί δεν μπορώ να τραγουδήσω κάτι αν δεν είναι δικό μου ολοσχερώς. Έτσι μόνο ταυτίζομαι. Δεν είναι πρόβλημα, απλά είναι πιο χρονοβόρο.
Αν έπρεπε να διαλέξεις ένα δικό σου τραγούδι για να «παίξει» στην κηδεία σου και ένα για να παίζει σε ένα πρώτο φιλί, ποια θα διάλεγες;
Στην κηδεία θα ήθελα το πιο δραματικό μου, ένα ζεϊμπέκικο που λέγεται «Από απόσταση» και είναι από την επερχόμενη δουλειά. Το παίζουμε όμως στα live μας, ελάτε να το ακούσετε. Στο πρώτο φιλί θα ήθελα σίγουρα το «Άνθισα».
Ποια ερώτηση βαριέσαι να απαντάς πια;
Βαριέμαι όταν πρέπει να πω σε τι στυλ ανήκει η μουσική μου. Η απάντηση είναι ελληνικό τραγούδι.
Τι μουσική ακούς καθώς απαντάς αυτές τις ερωτήσεις;
Ακούω Lawrence Welk σε βινύλιο. Οι μελωδίες του με πάνε απευθείας στις ταινίες με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τα κοκτέιλ στην πισίνα.
*Την παραγωγή και ενορχήστρωση του «Άνθισα» ανέλαβε εξ ολοκλήρου ο Σπύρος Μοσχούτης. Βιολιά έπαιξε ο Γιάννης Κονταράτος, ενώ την ηχογράφηση και μίξη επιμελήθηκε ο Δημήτρης Δημητριάδης (Zero Gravity Studios). Ακούστε το τραγούδι εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=GlhzTc3CVmo&list=RDGlhzTc3CVmo&start_radio=1
