Εννοείται πως ποτέ δεν παίρνω μέρος σε συζητήσεις στα σόσιαλ. Κακώς μάλιστα τις ονοματίζω «συζητήσεις»· ξεκατίνιασμα είναι, αντεγκλήσεις και χαζάδες. Τις παρακολουθώ όμως έντονα. Έχω βρεις καμιά δεκαριά λογαριασμούς που έχουν ροπή προς τους τσαμπουκάδες και καταλαβαίνω τι παίζει σε μια μικρή αλλά δυναμική μειοψηφία της πραγματικής κοινωνίας. Αυτοί οι δέκα λογαριασμοί καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα απόψεων, ιδεοληψιών, δογματισμών.
Η προπαγάνδα πάντα χρησιμοποιούταν από όλα τα μέρη σε μια αντιπαράθεση, σε έναν πόλεμο, σε μια σύγκρουση. Τώρα με το διαδίκτυο έχει φτάσει σε εξωφρενικά επίπεδα. Και με τις τεχνολογικές δυνατότητες (π.χ. ΑΙ) έχει πραγματικά εκτιναχθεί. Δεν λέω κάτι καινούριο. Και βαριέμαι είναι η αλήθεια –και μάλλον φαίνεται…– να γράψω ένα κείμενο για τα φέικ κ.λ.π.
Αυτό που μου κάνει εντύπωση και με απογοητεύει –και με κάνει να γράψω αυτό το βαριεστημένο κείμενο– είναι αυτοί οι δέκα λογαριασμοί. Που στη πραγματικότητα δεν είναι δέκα, αλλά εκατό και χίλιοι. Που αν τους μελετήσεις, αν δεις τα ποσταρίσματά τους, αν δεις πώς απαντάνε όταν κάποιος του λέει πως είναι φέικ το ποστ τους θα καταλάβεις πως έχουμε να κάνουμε πια με άρρωστους ανθρώπους. Που εν γνώσει τους γουστάρουν φέικ. Που γουστάρουν να αναπαράγουν το ψεύδος. Που δεν χαμπαριάζουν και συνεχίζουν απτόητοι. Που περνάνε και στην επίθεση. Που γιγαντώνουν τα απίθανο κενό τους μέσα από τις πλατφόρμες. Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε ένα κοινό τόσο αφελές αλλά και τόσο διψασμένο για προπαγάνδα. Που την επιζητεί, που την έχει ανάγκη, που εκλιπαρεί για αυτήν.
Η εξουσία ταΐζει, εμείς καταναλώνουμε και αναπαράγουμε.
Αν ήμασταν σε ένα χωριό, κάποιος μπάρμπας θα σε έπιανε και θα σου ’λεγε: Παιδί μου μαζέψου, έχεις γίνει περίγελος. Ή καμιά θεια θα σου άστραφτε μπούφλα και θα σου ’λεγε: Καλά, βλαμμένο είσαι; Τώρα, στη διαδικτυακή γειτονιά, μάζευε λάικς και φατσούλες…
Δυστυχώς.
