ΑΠΟΨΗ

Η δεύτερη καραντίνα είναι μάλλον πιο δύσκολη από την πρώτη. Δεν ξέρουμε γιατί, είναι κάπως πιο βαριά. Όπως και να έχει, η ζωή στριμώχνεται, μαζί και εμείς αλλά προχωρούμε, όπως...

Κάθε τόσο, άνθρωποι της Τέχνης, της διανόησης και λιγότερο της επιστήμης κάνουν δηλώσεις που προκαλούν. Και μετά τρέχουν να τις ανασκευάσουν

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το «Die Antiquiertheit des Menschen» («Η απαρχαίωση του ανθρώπου»)

Τι συμβαίνει εκεί έξω? Υπάρχει μια περίεργη ησυχία. Πού είναι όλοι? Εγκλωβισμένοι πίσω από τα σφραγισμένα παράθυρα, ένας άθλιος στρατός χαμένων και μοναχικών σκιών επιβιώνει στο καθημερινό και αμετάβλητο ραμαντάμ.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί άνοιξε εξ αρχής η συζήτηση για την πορεία του Πολυτεχνείου και αυτό δεν έχει να κάνει με την αστυνομική απόφαση για απαγόρευση των συγκεντρώσεων που ακολούθησε.

Κι αφού έχει έρθει ο κορωνοϊός, έρχεται και η Δανία να μας πει ότι ο άνθρωπος μετέδωσε τον κορωνοϊό στα βιζόν (ή αλλιώς μινκ)

Ευτυχώς για την κυβέρνηση, λίγα μαλλιά μας είχαν απομείνει για να μπορεί να αποδίδει την έξαρση της πανδημίας στην ανευθυνότητα των νέων

Υπάρχουν τρία διαφορετικά πεδία συζήτησης, σκέψης και αντιπαράθεσης. Πρώτο, το άμεσα πρακτικό. Δεύτερο, αυτό της πολιτικής και της διαμεσολάβησης

Να μην κλείσουν τα βιβλιοπωλεία λοιπόν. Γιατί έχει αξία να αγοράσεις ένα καλό βιβλίο, να πας με τα πόδια σαν βόλτα στο γειτονικό μικρό βιβλιοπωλείο

Ζούμε στην εποχή της πολιτικής παράνοιας, η “κοινή λογική” που διέπει τους ανθρώπους και λειτουργεί ως αντίβαρο ισορροπιών και ρυθμιστής αντιθέσεων, στην εξέλιξη και διαμόρφωση των κοινωνιών