Αυτά με μάθανε εμένα οι Χειμερινοί Κολυμβητές κι ομολογώ πως «καμιά φορά το άπειρο στάζει σταλαγματιά – σταλαγματιά»

Κι ήτανε λέει μια πόλη γεμάτη από εμάς που κανείς μας δεν γνώριζε κανέναν. Και όλοι μέσα από τα κλειστά...

Από τα παράθυρα ήλιος ζεστός απογευματινός που δεν υπολογίζει εποχές, διαθέσεις, αναγκαιότητες κι επείγουσες καταστάσεις, συνθήκες προσαρμογής ή εξιλέωσης.

Ο χρόνος, αυτός ο ψεύτης. Ο γελοίος, ο τιποτένιος, ο ξευτίλας. Ο τελειωμένος κι ο ατελείωτος, ο μοναδικά σπαταλημένος, ο...

Η μητέρα μου ήταν πουτάνα πολυτελείας. Εμένα με συνέλαβε κατά λάθος και με κράτησε. Και όταν το έμαθα την συγχώρεσα...

Μερικοί δρόμοι δεν είναι της Συγνώμης. Είναι του Μίσους. Με λένε... Όχι δεν θα πω. Γιατί να πω; Ούτε εκείνον...

Στα μισά ο Μάιος... Στα μισά κι η ζωή. Όλα στη μέση τ' αφήνω. Το φοβάμαι το τέλος. Βγαίνω κάθε...

1. Περνούσα απέναντι κάθε βράδυ. Της πήγαινα φαί, χαρτιά, χλωρίνες... Της πήγαινα κεριά - δεν είχε ρεύμα. Της πήγαινα και...

Σε όλη την διάρκεια της περιόδου που έμενα μέσα, έβλεπα το ίδιο όνειρο. Μεσημέρι. Σε σιέστα. Όχι βράδυ. Ένα λοξό...

Που ήταν έρημος ο δρόμος τόσες μέρες και να που γέμισε ξαφνικά με φως... Ανάψανε οι νέοι ένοικοι τα φώτα...