Και εμένα δεν μου αρέσουν τα κουνούπια, και απεχθάνομαι τη ζέστη, και αυτόν τον ήλιο που σε καραδοκεί, σε κλείνει στο δωμάτιο με τον κλιματιστικό να διανυκτερεύει και τον λογαριασμό να το χαίρεται!
Επίσης έχει και το καρπούζι το καλοκαίρι, στις παλιές φωτογραφίες στοιχειωμένο. Όχι, το καρπούζι μου αρέσει, αλλά έχει κουκούτσια και τα κουκούτσια μού χαλάνε την μπουκιά και κόβουν τη γεύση πάνω στο καλύτερο.
Μετά είναι οι διακοπές – βαλίτσες, κρατήσεις, γκρίνια στο δωμάτιο που δεν έχει καλό Wi-Fi, που έχει ένα μπάνιο και πρέπει να πληρώσεις αδρά τη διαμονή σου και έχει και τη θάλασσα βέβαια! Την πέτρα του σκανδάλου, την αιτία…
…Να είναι κοντά η παραλία, να βρεις να παρκάρεις, να προλάβεις θέση στην ξαπλώστρα, να μπαίνει η άμμος στο βρακί σου, να ψάχνεις το αντηλιακό και να το έχεις στο βάθος της τσάντας (που ακριβοπλήρωσες στα Zara), να φυσάει το αεράκι και να παίρνει την πετσέτα, να τρέχουν τα πιτσιρίκια πάνω κάτω, να τα φωνάζει η μάνα τους και εσύ να παλεύεις να διαβάσεις δυο σελίδες από το βιβλίο που είχες επενδύσει όλη τη γαλήνη σου, εκεί, πλάι στο κύμα.
Μετά ο διπλανός σου να είναι ο μαλάκας που φοράει γυαλιά για να σκανάρει (διακριτικά από τη γυναίκα του τάχα) οπίσθια και μπούστο σε ό,τι κινείται, μια γιαγιά στο βάθος να βγάζει το μαγιό και να μένει γυμνόστηθη στην ανάμνηση της αναδυόμενης Αφροδίτης που κουβαλούσε στα νιάτα της και όλοι να σου ζητάνε τα τσιγάρα από το νεσεσέρ, τα κλειδιά, το κινητό τους, γιατί εσύ ήσουν ανέκαθεν, η εκλεκτή που κουβαλάς την τσάντα με τα απαραίτητα!!!
Ύστερα το ταβερνείο. Χωριάτικη, παγωμένη μπύρα που σε ξεγελάει όπως στις διαφημίσεις και οι μύγες παρέα με τις μέλισσες να σου μπαστακώνονται και να τις κυνηγάς πάνω από τα πιάτα, και να σ’ το βγάζουν από τη μύτη τελικά.
…Ναι και κάπως έτσι φτάνει η καλοκαιρινή νύχτα, εκεί δεν ακούω τίποτα πια… Με μια μαγική αφαιρετική ικανότητα που από παιδί έχω αναπτύξει άρτια, όλα μοιάζουν παραμύθι και ανακαλύπτω ότι μπορώ και ανασαίνω κανονικά!
Με μάτια κλειστά, συνειδητοποιώ πως δεν έζησα καλοκαίρια για να τα αγαπήσω, πως δεν χόρεψα με τον Κούρκουλο όπως η Λαμπέτη φορώντας ένα λευκό φόρεμα μέχρι το ξημέρωμα, στο «Τελευταίο ψέμα».
…Κι εκεί με βρίσκω, και αποφασίζω να βάλω ένα καλοκαίρι επιτέλους, το λευκό φουστάνι και να χορέψω μέχρι το ξημέρωμα – χωρίς τον Κούρκουλο, βέβαια, μέσα στις μεγάλες προσδοκίες μου…
