Υπάρχουν γενιές με ταυτοτικά χαρακτηριστικά; Ή, όπως υποστηρίζει η μετανεωτερική σκέψη, υπάρχουν άτομα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν; Μέχρι να απαντηθεί το ερώτημα –δεν πρόκειται βέβαια– δίνουμε λόγο σε ανθρώπους που στην ηλικία τους έχουν μπροστά το 2. Αυτό το αγαπητό 2!
Η αλήθεια είναι πως η εικόνα του αριθμού 2 πάνω στη σοκολατένια μου τούρτα με τρομάζει, γιατί ακριβώς δεν συνειδητοποιώ πότε πρόλαβα εγώ να αλλάξω δεκαετία. Μέχρι τώρα έβλεπα ανθρώπους μου να σβήνουν τα κεράκια αυτά, αλλά τώρα είναι σειρά μου και σαν ταινία τρόμου την παρουσιάζω στον εαυτό μου. Μάλλον επειδή νιώθω ακόμα το μικρό κοριτσάκι που ήμουν κάποτε με τα πολύχρωμα ρούχα και κοκαλάκια, που έπραττε χωρίς δεύτερες σκέψεις και χωρίς να παίρνει υπόψη τις συνέπειες που είχαν οι πράξεις. Κατά βάθος, έτσι ακριβώς θέλω να παραμείνω… χωρίς όμως να με βλέπουν και όλοι έτσι. Είναι μία δεκαετία, που ακόμα είναι θολή, μπερδεμένη και αβέβαιη θα έλεγα στο μυαλό μου. Δεν είμαι πλέον ούτε παιδί για να μπορώ να βασιστώ εξολοκλήρου στους άλλους, αλλά δεν είμαι και τόσο ικανή να βασιστώ στα πόδια μου. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω σαν να βρίσκομαι στη μέση ενός δρόμου, δίπλα μου περνάνε με ιλιγγιώδη ταχύτητα αμάξια και εγώ παλεύω να μην αφεθώ στον αέρα. Άλλες στιγμές νιώθω σαν να γνωρίζω που βρίσκομαι και προς τα πού βαδίζω και παρατηρώ πως εντέλει όλοι έτσι νιώθουμε, και κάπως καθησυχάζω τον εαυτό μου. Κάτι όμως που παρατηρώ ότι νιώθω έντονα, είναι μία απογοήτευση και ανησυχία σχετικά με τον κόσμο. Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων δεν μου φαίνεται τόσο αληθινή, όλοι γνωρίζουν και έχουν μία άποψη για τα πάντα, καθώς και τι είναι σωστό και τι λάθος και έχουν το θάρρος να το κατακρίνουν από την αρχή. Αισθάνομαι πως δεν ανήκω τόσο σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτή την εποχή και έχω πιάσει τον εαυτό μου αρκετές φορές να προσπαθώ να ταιριάξω και να δώσω προσοχή σε αυτά που ακούγονται, χωρίς να αφήνω στην άκρη το τι πραγματικά είμαι και τι πιστεύω.
Όλα τώρα φαντάζουν μεγάλα και τρομακτικά στο μικρό μου μυαλό, όμως έχω την ελπίδα μέσα μου πως κάποια στιγμή στο μέλλον θα μπορώ να κάνω έναν απολογισμό και να πω «κοίτα να δεις, φίλε, που τελικά τα κατάφερες…»
Κατερίνα, 21
Δε ξέρω κατά πόσο μπορώ να μιλήσω για τη ζωή στα 20 κάτι. Δε νιώθω ότι μπορώ να αντιπροσωπεύσω τη «δεκαετία των 20», κυρίως γιατί δε νιώθω ότι βρίσκομαι σε αυτή τη δεκάδα. Τις περισσότερες φορές, νιώθω μικρή, γύρω στα 16-17. Νιώθω πως είμαι ακόμα σχολείο, βγαίνω ανέμελα με τους φίλους μου και η μόνη σοβαρή έγνοια μου είναι άμα θα ακούσω το ξυπνητήρι το πρωί. Υπάρχουν όμως και μέρες, που πολλές φορές γίνονται μήνες, που νιώθω πολύ μεγαλύτερη από ό,τι είμαι. Υπάρχουν μέρες που το ποτήρι της ρουτίνας και των υποχρεώσεων δεν αδειάζει με τίποτα. Ο πάτος του μοιάζει με το βυθό της θάλασσας και το «πρέπει να» γίνεται ένα από τα πολλά ψαράκια σε εκείνον το βυθό. Κάτι που παρατηρώ όμως πιο έντονα, από τότε που μπήκα στη δεκαετία των 20, είναι η ποικίλη γκάμα απόψεων που υπάρχει. Και κυρίως πως όλοι έχουν άποψη για τα ΠΑΝΤΑ. Δε θα σας κουράσω με το τι έχω ακούσει. Γιατί το ρεζουμέ σε όλα είναι το ίδιο: «Έλα μωρέ, εγώ…». Οι άνθρωποι γύρω μου σπιντάρουν να δώσουν μία άποψη, μία συμβουλή, χωρίς να ακούσουν τι λέω, τι πραγματικά περνάω ή τι πραγματικά νιώθω. Τις περισσότερες φορές καθρεφτίζουν πάνω μου μία εικόνα που δεν ταιριάζει με τη μορφή μου. Λες και μιλάς για τρίγωνα και ο άλλους σου λέει για τετράγωνα. Και δε λέω, δεν πιστεύω σε καμία περίπτωση ότι γνωρίζω τα πάντα και ξέρω ανά πάσα στιγμή τι μου γίνεται. Απλώς… καταλήγω πάντα πως πρέπει να τσιλάρουμε λίγο. Είναι σημαντικό, πριν πούμε κάτι, να αφήσουμε τον άλλον να εκφραστεί ελεύθερα πρώτα. Ν’ ακούμε όλη την ιστορία. Και αν αυτή ταιριάζει με κάτι που έχουμε νιώσει, περάσει, ακόμα και δει, τότε να μοιραστούμε την πλευρά μας. Καμιά φορά και το «απλώς ακούω» είναι υπεραρκετό!
Μιχαέλα, 23
