Ανατρεπτικό, τολμηρό, αιχμηρό.
Το Genesis Flow δεν είναι απλώς ένα φεστιβάλ – είναι η σπίθα που ενεργοποιεί το νέο. Μια συνάντηση για όσους δεν συμβιβάζονται, αλλά επιλέγουν να φτιάξουν τον δικό τους ήχο, τον δικό τους δρόμο. Η αυριανή σκηνή διαμορφώνεται τώρα. Νέες φωνές από το ραπ, το indie και το post-punk συναντιούνται σε μια δημιουργική έκρηξη. Ρίμες μελωδίες και κιθάρες που δεν υπακούν σε κανόνες, όλα ενώνονται για να γεννήσουν τον ρυθμό της αλλαγής.
Είναι η απαρχή ενός ήχου που δεν φοβάται να ταράξει τα νερά.
Δεν θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε με τους καλλιτέχνες και τις καλλιτέχνιδες, λίγες μέρες πριν την εκρηκτική γιορτή τους.
Φεστιβάλ Ρεματιάς – Νύχτες αλληλεγγύης 2025 (Δήμος Χαλανδρίου)
The Genesis Flow – AEON, Vina & Johny, Sigmataf, The Noodles
Παρασκευή 18 Ιουλίου 2025
Ώρα Έναρξης: 21:00
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ Χωρίς Κράτηση
AEON
Ραπ και λύρα. Πώς κι έτσι;
Με πιάσαν τα επαναστατικά μου, ήταν κι οι δύο ανδροκρατούμενες μουσικές και πείσμωσα και στις δύο περιπτώσεις. Αλλά κυρίως, μου αρέσει πολύ και η κρητική μουσική, και η ραπ.
Μια γυναίκα σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον, αυτό της ραπ. Πώς το βίωσες/βιώνεις;
Παλαιότερα ήταν πολύ πιο δύσκολο και το βίωνα ως ίσως το μεγαλύτερό μου εμπόδιο, από ευκαιρίες έως την έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά από όταν ξεκίνησε να γίνεται κουβέντα γύρω από το ζήτημα, βρέθηκαν κι άλλες και δημιουργήθηκε κοινότητα, και ως ένα σημείο καταφέραμε να λύσουμε κάποια κατάλοιπα, έχουμε πετύχει κάποιους απ’ τους στόχους μας, θα έλεγα ίσως και τους πιο δύσκολους. Πλέον, θεωρώ ότι έχουν γίνει βήματα και το νιώθω κάθε μέρα και πιο δικό μου, συνεχίζοντας πάντα να αγωνίζομαι στο να εξαλειφθεί τελείως η διάκριση.
Τα τελευταία χρόνια όλο και πληθαίνουν οι γυναικείες φωνές στη ραπ σκηνή. Μπορούμε να πούμε ότι δημιουργείται σιγά σιγά μια κοινότητα;
Όπως προανέφερα, ναι! Διαφέρει όμως η πολιτική θέση μου από τη γενική. Σίγουρα έχουν αρχίσει να γράφουν ραπ αρκετές γυναίκες για να πούμε πως υπάρχουν, και ελπίζουμε να υπάρξουν κι άλλες. Για να πούμε όμως ότι δημιουργείται κοινότητα σε κάτι, στο δικό μου μυαλό ως πολιτικοποιημένο άτομο με θέση στα κοινά, αντιλαμβάνομαι την έννοια της κοινότητας διαφορετικά από το γενικά και αόριστα ότι υπάρχουν άτομα διάσπαρτα που κάνουν ένα πράγμα και τυχαίνει να έχουν κάποια κοινά, όπως π.χ. το φύλο. Για να πω πως υπάρχει κοινότητα, το βασίζω στην ενότητα. Δεν θα μπορούσα, για παράδειγμα, να πω πως θεωρώ κομμάτι της κοινότητας όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ, θηλυκότητες που δεν στηρίζουν άλλες ή δεν συναναστρέφονται, διότι μπορεί να βρισκόμαστε απέναντι στις ίδιες διακρίσεις και να έχουμε ίδια προβλήματα, αλλά δεν μας απασχολούν τα ίδια ζητήματα. Μπορώ να το πω για όσες αλληλοστηριχθήκαμε, παλέψαμε για τις ιδέες μας, δείξαμε αλληλεγγύη, και θίξαμε το ζήτημα του να είσαι γυναίκα στο ραπ, και μιλήσαμε γι’ αυτό, μιλήσαμε βιωματικά ή και με άλλους τρόπους γι’ αυτό, ότι δημιουργήσαμε τις δικές μας κοινότητες, με αλληλεγγύη, αγώνα και αλληλοϋποστήριξη παρά τις διαφορές μας. Ναι, είμαστε πολλές, και κάθε μέρα περισσότερες!
Κάποιες σκέψεις για το επερχόμενο λάιβ σου στο Φεστιβάλ Ρεματιάς.
Χαρούμενη που θα παίξω με φίλους και φίλες για ακόμα μια φορά!
Vina kai Johny
Spoken word με punk, indie και synthwave ήχους. Πόσα μπορούν να κάνουν μια φωνή και δύο χέρια;
Vina: Τόσα πολλά που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν φανταζόμαστε!
Αν γενικά ρωτάς τι μπορούν να κάνουν μια φωνή και δυο χέρια είναι σαν να ρωτάς αν έχει η τέχνη όρια. Και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι δεν έχει.
Έτσι και στη δική μας περίπτωση δεν υπάρχουν όρια στο που μπορεί να φτάσει αυτό που κάνουμε πάνω στην σκηνή. Υπάρχει πολύς χώρος για πειραματισμό σε αυτό που δημιουργούμε με τον Τζόνι. Κι αυτό είναι ένα από τα στοιχεία της τέχνης αυτής που με κρατάει μαγεμένη.
Johny: Άπειρα πράγματα. Επειδή ο κάθε ένας μας έχει ήδη άπειρα πράγματα μέσα του. Βρεθήκαμε από δύο διαφορετικούς μουσικά κόσμους, και τελικά συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν αυτό που θέλαμε πάντα, χωρίς να το ξέρουμε!
Τα τελευταία χρόνια το κοινό της spoken word poetry αυξάνεται συνεχώς. Πώς το δικαιολογείτε;
Johny: Προσωπικά το spoken word το γνώρισα μέσα από την Βίνα που συνεπάγεται μέσα από τους Bad Poetry. Ψαχουλεύοντας λίγο αυτό το είδος, παρατήρησα ότι έχει ρίζες που πάνε χρόνια πίσω, και εξαρχής χωρίς κανένα ηχητικό πλαίσιο-όριο. Οπότε και εξαπλώνεται ραγδαία γιατί μπορεί να σταθεί σε οποιοδήποτε είδος μουσικής. Εμάς αποστολή μας είναι να δημιουργήσουμε ακόμη ένα μονοπάτι σπρώχνοντας το άπειρο λίγο πιο πέρα.
Vina: Έχοντας παρακολουθήσει την πορεία της spoken word σκηνής από το 2018 παρατηρώ κι εγώ ότι όχι μόνο το κοινό της αλλά και τα άτομα που θέλουν να εμπλακούν ως artists με αυτή την τέχνη αυξάνονται.
Εγώ, ξεκινώντας με τα παιδιά από Bad Poetry, δεν είχα ξανακούσει τη λέξη «spoken» και σε όποιον έλεγα τι κάνουμε με κοίταζε με δυσπιστία. Φυσικά υπάρχουν καλλιτέχνες που το έκαναν πριν από εμάς, απλώς τώρα όλο και περισσότεροι ξέρουν τι είναι. Τουλάχιστον της γενιάς μας.
Εγώ αυτό που θυμάμαι είναι ότι το 2019 που ξεκινήσαμε να παίζουμε με τα παιδιά από Bad Poetry σε μπαράκια, ψάχναμε το κοινό με τα κιάλια πολλές φορές, τρώγαμε πακέτα από μαγαζιά γιατί δεν καταλάβαιναν τι κάναμε και υπήρχε αρκετός χλευασμός σε ορισμένες περιπτώσεις.
Αυτά σταδιακά άλλαξαν και το μεγάλο μπαμ ήρθε τα τελευταία 2-3 χρόνια. Τώρα έχουν φτάσει τα ποιήματα μας να διαβάζονται σε σχολεία και πανεπιστήμια, να διοργανώνονται σε επαρχίες βραδιές spoken word και να γεμίζουν από 16χρονα που έχουν γράψει και θέλουν να ανέβουν στα open mic, να ξεκινούν Φεστιβάλ προφορικής ποίησης, να εμφανίζονται όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες που ανεβάζουν κομμάτια και δίσκους τους στις διαδικτυακές πλατφόρμες, να διοργανώνονται solo ή ομαδικές βραδιές spoken word ποίησης και να γεμίζουν κόσμο, μέχρι και οι διαφημιστικές να χρησιμοποιούν spoken word ποιήματα για γνωστά προϊόντα.
Τώρα γιατί όλο αυτό έχει τόση απήχηση, ποιος ξέρε; Είναι θέμα προσωπικής δουλειάς του καθενός όλα αυτά τα χρόνια; Είναι θέμα timing; Είναι ότι ο κόσμος αναζητά κάτι καινούργιο; Κάτι διαφορετικό;
Δεν ξέρω… Η ιστορία γράφεται μόνη της κι εμείς μπορούμε να τη διαβάσουμε σωστά πολλά χρόνια αργότερα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο κόσμος έχει φτάσει σε ένα σημείο που έχει χάσει την πίστη του στα πάντα και το σκοτάδι που ζούμε μας οδηγεί να θέλουμε να μιλήσουμε για αυτά που μας πονάνε.
Κουραστήκαμε να ακούμε ψέματα.
Κουραστήκαμε να λέμε ψέματα. Κουραστήκαμε να μένουμε κλεισμένοι στα δωμάτιά μας και να γράφουμε στις σημειώσεις του κινητού μας σκέψεις που κανείς δεν θα ακούσει. Οι φίλοι μας πια δεν ακούνε. Οι γονείς μας λείπουν. Και τα αγόρια και τα κορίτσια μας φεύγουν γρήγορα από δίπλα μας. Είμαστε η πιο μοναχική γενιά. Κι όχι από επιλογή.
Θεωρώ ότι η προφορική ποίηση κάπως σπάει αυτήν τη μοναξιά. Ο καθένας βρίσκει ένα αποκούμπι στον άλλον μέσα από το μοίρασμα της αλήθειας του. Μέσα από να παραθυράκι που ανοίγει μέσα του. Βγάζει φως και εμείς τον ακούμε.
Και αυτό αρκεί.
Κάποιες σκέψεις για το επερχόμενο λάιβ σας στο Φεστιβάλ Ρεματιάς.
Vina kai Johny: Το φεστιβάλ αυτό είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ότι ο πολιτισμός μπορεί και πρέπει να είναι ελεύθερος, ανοιχτός και βαθιά πολιτικός.
Δωρεάν είσοδος και αλληλεγγύη σε κοινωνικές δομές είναι κάποια παραδείγματα που δίνουν ελπίδα στην κατακρεουργημένη κοινωνία μας.
Το αυτονόητο εδώ και χρόνια έχει γίνει δυσεύρετο και όταν το συναντάμε ως καλλιτέχνες αλλά και ως θεατές πρέπει να το στηρίζουμε και να το μεγεθύνουμε. Γι’ αυτό χαιρόμαστε ιδιαίτερα που με τη συμμετοχή μας θα βάλουμε το λιθαράκι μας να συνεχιστεί αυτό το Φεστιβάλ.
Sigmataf
Σε πολλά κομμάτια σου, τα θέματα που θίγονται έχουν φόντο την Αθήνα. Τι είναι η Αθήνα για σένα;
H Αθήνα είναι μια ταλαιπωρημένη ευρωπαϊκή πόλη με δύσκολη και άσχημη ρυμοτομία και παράλληλα είναι η πόλη στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα και το τερέν στο οποίο λειτουργώ
Σκοτεινιά σε δόσεις, κάποιες χαραμάδες φωτός, βιώματα, ανησυχίες, δράσεις κι αντιδράσεις, πολιτική και κοινωνική ετοιμότητα. Αυτά είναι κάποια στοιχεία που εντόπισα εγώ στα κομμάτια σου. Ποια είναι τα κομμάτια του παζλ που συμπληρώνουν τη μουσική σου;
Είναι η Ανάγκη για έκφραση, η επικοινωνία και τακτοποίηση των εξωτερικών σημάτων που σκάνε μέσα μου.
Κάποιες σκέψεις για το επερχόμενο λάιβ σου στο Φεστιβάλ Ρεματιάς.
Θα ανέβω στη σκηνή παρέα με τον Resonoot (στις κιθάρες και τα πλήκτρα) να πω μερικά από τα τραγούδια μου που χαίρομαι να τα λέω και να περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται με τον κόσμο.
The Noodles
Γιατί Noodles;
Γιατί καταρχήν τα noodles είναι πάρα πολύ νόστιμα και κάθε Τρίτη στο στούντιο τρώμε noodles. Από την άλλη θέλαμε κάτι που να μην επιβλητικό και βαρύ και να μας επιτρέπει να παίξουμε ό,τι μουσική θέλουμε.
A mix of prison jazz true school hiphop goth drum machines autotune vampire vibes indie rock new wave underground punk. Ουάου – και μάλιστα με ελληνικό στίχο…
Αυτό όλο είναι περισσότερο ενδεικτικό το βασικό νόημα είναι πως δεν θέλουμε να εξυπηρετούμε ένα μόνο μουσικό είδος αλλά να μπορούμε να δημιουργούμε σχεδόν χωρίς φίλτρο πολλές φορές και να μπλέκουμε τις κοινές αλλά και διαφορετικές επιρροές του καθένα.
Κάποιες σκέψεις για το επερχόμενο λάιβ σας στο Φεστιβάλ Ρεματιάς.
Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι που θα παίξουμε σε ένα φεστιβάλ που έχει ως κεντρικό μήνυμα την αλληλεγγύη και δράσεις για αυτήν, αλλά και που θα μοιραστούμε τη σκηνή με τόσους καλλιτέχνες.
