Ο θυμόσοφος ΝΙΟΝΙΟΣ στο Ηρώδειο ανάμεσα σε εκλεκτούς καλλιτέχνες έδειξε αυτό που ξέρει να κάνει καλά: είναι performer!!!
Τι κι αν δεν προτάθηκε για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, όπως ο ομότεχνός του τραγουδοποιός και τροβαδούρος Μπομπ Ντύλαν. Ο Διονύσης Σαββόπουλος παραμένει ένας ογδοντάρης έφηβος. Δηκτικός, κριτικός, επικριτικός, διακριτικός. Κάπου μεταξύ καυστικής ειρωνείας και βιτριολικής σάτιρας ξετύλιξε το κουβάρι τής αφήγησης μισού αιώνα μετά την Μεταπολίτευση με τις χαρές, αλλά και με τις πληγές μας τις αγιάτρευτες. Κοινωνία τής Αφθονίας (κατά Χέρμπερτ Μαρκούζε) αλλά και «Κοινωνία τής αλαζονείας», της υποκρισίας, του ωχαδερφισμού, της τυφλής κομματικοποίησης, των παρωπίδων… Πικρός ο λόγος του, όμως ως γνήσιος συνεχιστής των παραμυθάδων της Ανατολής ξέρει να απλώνει λάδι στις χαρακιές που προκάλεσε ο καιρός και οι ανεμικές, οι διαδοχικές κρίσεις που μας βρήκαν και μας χτυπούν αλύπητα από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα. «Αχαρνής», Πελοποννησιακός (εμφύλιος) πόλεμος, καταστροφή, ανασύνταξη, αναδημιουργία… Ο κύκλος τής ζωής, που μόνον μέσα από την Τέχνη μπορεί να γίνει ανεκτός.
Συγκινητική η βραδιά, κατάμεστο το Ηρώδειο. Ταιριαστοί οι φωτισμοί, οι κορώνες. Το κοινό τραγουδούσε μαζί με τους/τις αοιδούς. Σώου ελληνικού, ελληνικότατου τύπου. Δεν ξέρω εάν και κατά πόσον ένας αλλόγλωσσος θα απολάμβανε τη βραδιά χωρίς την ενδιάμεση παρλάτα. Μόνο η μουσική δεν φτάνει…
Ο Διονύσης Σαββόπουλος είναι ένας ανένταχτος εξοργισμένος έφηβος που αρνείται τη συνθηκολόγηση των κατακαθισμένων ονείρων. Αυτός κρατάει ψηλά τα ιδανικά τής ανθρωπιάς, της ανθρωπινότητας, της ελευθερίας. Η ελευθερία τής έκφρασης μπορεί να του στοίχισε πολλά σε ψυχολογικό επίπεδο, στην κοινωνική όμως κλίμακα είναι επιτυχημένος ως φιλαλήθης, πομπός γνησίων μηνυμάτων (είτε συμφωνείς είτε όχι). Είναι αυθεντικός, όπως κάθε Ποιητής οφείλει να είναι. Ναι, είναι Ποιητής ο Διονύσης Σαββόπουλος, γιατί διέρχεται τις φόρμες με την δεξιοτεχνία ενός παντόμιμου τής Αρχαιότητας. Είναι σαν εκείνους τούς μεσαιωνικούς joculatores που μέσα από το θέαμα-ακρόαμα γιατρεύουν τις ψυχές των ανθρώπων κι απαλύνουν τον πόνο τους.
Ένας πόνος είναι η Ελλάδα. Με Λογοκρισία ή χωρίς, είμαστε όλοι έρμαια τής ανασφάλειας, των κυματοειδών γυρισμάτων μιας μοίρας παντός κρισίμου καιρού.
Φωνητικές επιδόσεις αξιοσημείωτες, ιδίως από την Μαρία Φαραντούρη και τον Μανώλη Μητσιά.
Η Μελίνα Τανάγρη χαριτωμένη performer, ταιριαστό συμπλήρωμα τού Διονύση.
Ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή αναπόληση. Ήταν φόρος τιμής στην νιότη μας, πολύπαθη όπως και η ωριμότητά μας.
Ας παραμείνουμε μέσα μας παιδιά, αθώα, αγνά, με ιδανικά…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
https://konstantinosbouras.gr
Info:
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ-Η δική μας Μεταπολίτευση
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
8 – 9 Ιουλίου
Το Φεστιβάλ τιμά την επέτειο των 50 χρόνων από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας προσκαλώντας τον κορυφαίο Διονύση Σαββόπουλο να δημιουργήσει μια μουσική γιορτή/αφιέρωμα με τραγούδια συνδεδεμένα με τη Μεταπολίτευση, την κατάκτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, την ελευθερία, την ψυχαγωγία, την καθημερινότητα, την ελπίδα.
Εστιάζοντας σε μουσικούς σταθμούς της περιόδου 1973-1983 ο Διονύσης Σαββόπουλος σε ρόλο οικοδεσπότη καλεί τους σπουδαίους Δήμητρα Γαλάνη, Χρήστο Θηβαίο, Μανώλη Μητσιά, Πάνο Μουζουράκη, Γιώργο Νταλάρα και Μαρία Φαραντούρη, να τραγουδήσουν μαζί δικές του επιτυχίες της εποχής αλλά και των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Λοΐζου, Μαρκόπουλου, Μικρούτσικου, Λάγιου κ.ά.
Με μια μπάντα που αποτελείται από αναγνωρισμένους δεξιοτέχνες μουσικούς, υπό την ενορχήστρωση του Γιώτη Κιουρτσόγλου (και δύο ενορχηστρώσεις του Σταύρου Λάντσια) και τη χορωδία της ΕΡΤ, θα ζήσουμε δυο βραδιές που θα γράψουν ιστορία.
