Η μέρα στο λιμάνι κυλούσε αργά για τον Παύλο, σαν την τελευταία σταγόνα μέλι από το αναποδογυρισμένο δοχείο πάνω από μία φρυγανιά. Σκεφτόταν εκείνο που είχε βρει στην παραλία το προηγούμενο βράδυ.
Έμοιαζε με νεσεσέρ. Ήταν ένα τσαντάκι μικρό, με κοχύλια στο ύφασμά του και μύριζε καλοκαίρι. Στην αρχή πίστεψε ότι κάποια κοπέλα το είχε ξεχάσει εκεί. «Κάποια κοπέλα με πολύ ωραίο στυλ», σκέφτηκε. Όμως ήταν άδειο, κανένα στοιχείο στο εσωτερικό του. Έχωσε το χέρι του μέσα, προσπαθώντας να βρει έστω και το παραμικρό. Ήταν σκοτάδι όμως και δεν έβλεπε καλά. Προς έκπληξή του, έπιασε και έβγαλε έναν φακό. Αυτό ακριβώς που χρειαζόταν. Παραξενεύτηκε. Ο φακός δεν έμοιαζε καν να χωράει εκεί μέσα. Το ξημέρωμα τον βρήκε με το τσαντάκι αγκαλιά και ξύπνιο. Όλο το βράδυ δοκίμαζε και εξερευνούσε το βάθος αυτού του μυστήριου νεσεσέρ.
Έχει φτάσει πια 5 το απόγευμα. Όπου να ’ναι σχολάει και μπορεί να επιστρέψει στην παραλία, εκεί που βρήκε το τσαντάκι. Ήταν σίγουρος πως κάτι του είχε ξεφύγει. Δεν νύσταζε. Θα περίμενε εκεί μέχρι να κατέβει ξανά το φεγγάρι απ’ τον ουρανό. Θα παρατηρούσε με όλη του την προσοχή. Αυτό ήταν το πλάνο.
Στις 8:33 ακριβώς (όπως έδειχνε το καινούριο του ρολόι, που είχε ψωνίσει από το τσαντάκι) είδε μια κοπέλα να περπατάει στην ακρογιαλιά. Κρυβόταν και είχε τυλιγμένα τα χέρια της στο σώμα της. Φαινόταν να κρυώνει. Ήταν γυμνή. Έμοιαζε βρεγμένη, σαν να βγήκε μόλις από τη θάλασσα. Τα μαλλιά της ήταν νωπά και κυματιστά. Ξαφνιάστηκε. Την πλησίασε. «Ίσως να χρειάζεται βοήθεια». Έβαλε το χέρι του στο τσαντάκι και έβγαλε μία πετσέτα με κάτι θαλάσσια ζελεδάκια πάνω της. Της την πρόσφερε δίχως κουβέντα. Δεν ρώτησε από πού ήρθε, ούτε το όνομά της. Αυτό, ας το φανταστεί ο καθένας όπως επιθυμεί.
Μετά από λίγη ώρα, ρώτησε μόνο αν μπορεί να βοηθήσει κάπως. Εκείνη του απάντησε λιτά και περιεκτικά: «Χρειάζομαι μια αγκαλιά». Εκείνος έβγαλε ένα μεταξωτό ύφασμα από το τσαντάκι –ήταν ένα παρεό στα χρώματα της θαλπωρής– και το τύλιξε στο σώμα της. «Ορίστε».
