Εικόνα πρώτη
Σάββατο πρωί στη Μαυροματαίων. Ένα μπλόκο της τροχαίας με σταματάει για έλεγχο. Μια αστυνομικός με γυαλιά στιλ ρέιμπαν και παγωμένο ύφος λέει κοφτά: «Άδεια, δίπλωμα, ταυτότητα, κύριε». Της δίνω πρώτα το δίπλωμα και την ταυτότητα για να κερδίσω χρόνο και να θυμηθώ πού έχω καταχωνιάσει την άδεια. Δεν τα παίρνει, και με ανεπαίσθητη ξινίλα χωρίς να κάνει καμία κίνηση μου λέει σαν να μου κάνει παρατήρηση: Κύριε, δεν τα έχετε στο κινητό;» «Όχι, δεν τα έχω» της απαντάω σπασμένος. «Κάπου μου τα ’χει αποθηκεύσει ο γιος μου αλλά δεν ξέρω πού. Σας τα δίνω στην πραγματική τους μορφή και εσείς τα θέλετε στην ψηφιακή; Γιατί;» Ο θηλυκός Σβαρτζενέγκερ δεν μου απάντησε καν, τα πήρε και πήγε στο όχημα για να τα ελέγξει. Πέντε λεπτά μετά μου τα γύρισε πίσω χωρίς κουβέντα.
Εικόνα δεύτερη
Πρωί σε τράπεζα. Για να ανοίξω λογαριασμό. Η αγαπημένη μου τραπεζικός κοιτάει μία εμένα μία την οθόνη του υπολογιστή. Μπροστά μου ένα ταμπλετάκι και ένα ηλεκτρονικό στυλό. Γελούσαμε μετρώντας τις υπογραφές που έβαζα στο ταμπλετάκι και τα αντίστοιχα μηνύματα που ερχόντουσαν στο κινητό μου. Δεκαέξι υπογραφές, δεκαέξι μηνύματα, δεκαέξι αποδοχές. Τις μετράμε μαζί. Στο διπλανό γραφείο μια υπάλληλος να πασχίζει να εξυπηρετήσει μια ηλικιωμένη με παλιό κινητό που δεν ανταποκρινόταν, να μιλάει με τον γιο της στο τηλέφωνο, να χτυπάει εκνευρισμένη την μαγκούρα της στο πόδι του τραπεζιού. Σαράντα πέντε λεπτά υπογράφοντας.
Εικόνα τρίτη
Για αυτό πατήστε το 1, για το άλλο πατήστε το 2, για το τρίτο πατήστε το 5. Είμαι ο Άρης, ο ψηφιακός σας βοηθός. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω; Εκτιμώμενος χρόνος αναμονής είκοσι έξι λεπτά. Έχω κάνει μια αίτηση για αλλαγή τηλεφώνου εδώ και δυόμισι μήνες και δεν έχει γίνει τίποτα. Ξανά από την αρχή. Για αυτό πατήστε το 1, για το άλλο πατήστε το 2. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
Άρη, φίλε μου, να σου πω κάτι; Δεν μπορείς!













































































































