Ένας από τους λόγους που αγαπώ τις γάτες είναι γιατί μου μαθαίνουν πράγματα. Όχι με τον παθητικό τρόπο ενός λέκτορα σε κάποιο έδρανο, που αναμασά θεωρίες. Με την ίδια τους την ύπαρξη. Φτάνει να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου και το μυαλό σου.
Αυτό, ας πούμε, ήταν το πρώτο που μου έμαθαν: πάντα το πρώτο βήμα είναι η παρατήρηση. Μοιάζει μικρό, αλλά εδώ είναι που κάνουμε λάθος. Είναι δύσκολο να δεις κάτι, αν δεν είσαι έτοιμος, αν η καρδιά σου δεν το αντέχει. Η παρατήρηση είναι η αρχή των πάντων. Οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις έγιναν χάρη σε αυτή.
Η γειτονιά μου είναι γεμάτη γάτες. Γάτες κάθε χρώματος, ράτσας, μεγέθους και ηλικίας. Είναι όλες πανέμορφες. Αυτό είναι το δεύτερο μάθημα. Η ομορφιά δεν περιορίζεται σε μια ομάδα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Η ομορφιά βρίσκεται παντού, βρίσκεται στο διαφορετικό, βρίσκεται σε κάθε πλάσμα, όπως και να μοιάζει, αρκεί να την παρατηρήσεις.
Κάτω από το σπίτι μου, σε μια γωνία είναι το στέκι πολλών γατιών της περιοχής. Εκεί κάθε μέρα έρχεται μια γυναίκα με σακούλες γεμάτες τροφή και τις ταΐζει. Εγώ κάθε φορά που περνάω χαιρετάω καθεμία. Άλλες έρχονται για ένα χάδι, άλλες με αγνωούν, άλλες με πλησιάζουν γιατί νομίζουν πως θα τους προσφέρω φαγητό και άλλες τρέχουν φοβισμένες. Καθεμία έχει τη δική της προσωπικότητα. Δεν είναι ίδιες, και δεν μπορείς να τις πλησιάσεις με τον ίδιο τρόπο. Αυτό ήταν το τρίτο που με δίδαξαν. Ακόμα και οι χαδιάρες της παρέας, διαφορετικά ζητούν και διαφορετικά δέχονται.
Το σπουδαιότερο όμως που μου έμαθαν είναι πως τους μοιάζουμε. Είμαστε όλοι άνθρωποι με τραύματα και παρελθόν, σαν αδέσποτα γατιά. Ζητάμε κάποιον να μας προσέξει, να μας πλησιάσει με αγάπη, με ήρεμες κινήσεις και ένα χαμόγελο γλυκό. Θέλουμε να έχει την υπομονή να κάτσει εκεί, δίπλα μας, χωρίς να μας αρπάξει για να μας χαϊδεύσει όποτε το θελήσει. Να μας θαυμάζει χωρίς να ζητά. Να περιμένει, με αυτή τη θερμή αύρα μέχρι να τον πλησιάσουμε εμείς. Κάθε κίνηση να είναι απαλή. Να βεβαιώνεται ότι αυτό που κάνει είναι αποδεκτό, ότι μας κάνει να νιώθουμε ωραία. Να δώσει το χρόνο του και την καλοσύνη του, χωρίς να απαιτήσει κάτι ως ανταμοιβή. Να του φτάνει που είναι εκεί μαζί μας και τον αφήνουμε να μας πλησιάσει.
Πολλοί άνθρωποι θα μου πουν “ζητάς πολλά”. Ίσως αυτοί δεν συμπαθούν τις γάτες.
Η φύση έτσι μας έπλασε. Έτσι τους ανθρώπους, έτσι και τις γάτες. Και αν υπάρξει αυτός ο άνθρωπος που θα μας παρατηρήσει, θα είναι προσεκτικός και υπομονετικός, που θα μας κάνει να νιώσουμε ασφαλείς, τότε είναι σίγουρο πως θα τον ανταμοίψουμε και εμείς με χάδια και αγάπη.
