Πες τα, ρε μάνα! | «Μαμά δίνω πανελλαδικές*»

Δεν είναι εύκολη περίοδος η συγκεκριμένη, για κανέναν υποψήφιο, ούτε για την οικογένειά του. Είτε κάποιος δίνει κάποια «μικρή» εξέταση σε ξένη γλώσσα, είτε για πρώτη φορά στο γυμνάσιο, είτε πανελλαδικές, είτε και πρώτη φορά εξετάσεις στο πανεπιστήμιο…

Παντού όμως υπάρχουν εξετάσεις, εμφανείς και αφανείς στην καθημερινότητά μας, όπου κι αν κοιτάξεις! Στην οικογένεια «αγώνας δρόμου» οι ατελείωτες υποχρεώσεις, στην εργασία μας να αποδείξουμε την ικανότητά μας και στην κοινωνία να φανούμε οι «τέλειοι». Δίνουμε εξετάσεις χωρίς να συνειδητοποιούμε, ότι «απολυτήριο» δεν υπάρχει!

Μα είναι δυνατόν όλα αυτά να μη μας αγχώνουν και να μας μπλοκάρουν; Εκεί λοιπόν, θέλω να επισημάνω τη σημασία της μητέρας μας (χωρίς να υποτιμώ τον πατέρα, αλλά η στήλη μου λέγεται «Πες τα, ρε Μάνα!») στους αγώνες της ζωής μας. Διαδραματίζει έναν σπουδαιότατο ρόλο σε κάθε δυσκολία μας και στον τρόπο που αργότερα θα αντιμετωπίζουμε μόνοι μας τα εμπόδια που θα εμφανιστούν.

Η μητέρα είναι εκεί όταν το παιδί δίνει εξετάσεις με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί. Παίρνει άδεια από τη δουλειά της, επιστρέφει πιο νωρίς σπίτι για να ετοιμάσει το φαγητό, πηγαίνει να πάρει με το αυτοκίνητο το παιδί από το σχολείο ή το φροντιστήριο, κρατάει το βιβλίο να εξετάσει μαθήματα που πολλές φορές δεν κατανοεί πλήρως και κάνει ό,τι της ζητηθεί αγόγγυστα.

Η συνεισφορά της δεν είναι αμελητέα και στον ψυχολογικό τομέα. Με την παρουσία της όλα γίνονται πιο εύκολα και μας ηρεμεί στις κρίσεις πανικού, στις φοβίες μας και σε κάθε δυσάρεστη σκέψη που μας κατακλύζει τις μέρες εξεταστικών πάσης φύσεως. Φράσεις όπως: «Μαμά τα παρατάω όλα τώρα!», «Δεν θέλω να σπουδάσω…», «Μη μου λες την απάντηση, την ξέρω!», «Φεύγω από το σπίτι με καταπιέζεις με την πορτοκαλάδα σου!», «Μα καλά τώρα που διαβάζω θα βάλεις σκούπα;» και άλλες χίλιες ατάκες έχουν αποδέκτη κυρίως τη μάνα.

Αυτή τα «ακούει» και με έναν τρόπο «μαγικό» ή λιγότερο ψύχραιμο κάποιες φορές τα εξομαλύνει και συνεχίζει την αέναη συμπαράσταση. Φυσικά η μάνα θα κάνει και τα λάθη της, άνθρωπος είναι, αλλά είναι εκεί. Είναι εκεί χωρίς να μιλάει για την κούρασή της, δίχως να παραπονιέται για το «άδικο» που την βρίσκει ξαφνικά και πάντα «απαντά» με μία μεγάλη αγκαλιά.

Κάθε χρόνο βλέπω έξω από τα εξεταστικά κέντρα πλήθος μαμάδων να συνοδεύουν, να στέκονται έξω και να περιμένουν. Μόλις δουν το παιδί ανασηκώνονται και το παρακολουθούν κατά βήμα. Η πρώτη ερώτηση είναι: «Πώς πήγαμε;» ή «Γράψαμε;» και κάθε απάντηση φέρνει μια αγκαλιά και μια αποδοχή, ίσως κι ένα δάκρυ. Ο πληθυντικός κυριαρχεί και δεικνύει αυθόρμητα ότι κι αυτή έχει μερίδιο στον παρόντα αγώνα.

Όμως δε είναι όλα τόσο ρόδινα όπως τα περιγράφω. Υπάρχει και η άλλη πλευρά που ίσως δε δρα τόσο ιδανικά αλλά προσπαθεί να αντιμετωπίσει κάτι που υπερβαίνει τις δυνάμεις της. Μητέρες που είχαν τραυματική εμπειρία από τις εξετάσεις τις δικές τους, πιθανώς να αγχώνονται περισσότερο από το παιδί ή του μεταδίδουν ακούσια το άγχος τους. Άλλες δεν θέλουν να έχουν καμία εμπλοκή στη διαδικασία γιατί έχουν πολλές υποχρεώσεις ή δεν έχουν γνώση του αντικειμένου ή δεν έχουν μηχανισμούς απεμπλοκής από δυσάρεστες σκέψεις.

Κάθε τύπος μητέρας υπάρχει, δίνει τον αγώνα της μοναδικά και σίγουρα δεν κατακρίνεται. Καλό θα ήταν βέβαια να δοθούν κάποιες συμβουλές «πλεύσης» αυτών των απαιτητικών ημερών:

1^ον Ακούμε με προσοχή το παιδί και τις ανησυχίες του, όσο υπερβολικές ή αφελείς κι αν φαίνονται.

2^ον Παρακολουθούμε με διακριτικότητα τις ώρες που διαβάζει και το ρωτούμε αν θέλει την «περιβόητη πορτοκαλάδα» όταν κάνει μόνο του το διάλειμμά του.

3^ον Δεν είναι αναγκαίο να λύσουμε κανένα πρόβλημα που μας απασχολεί στην οικογένεια ή την δουλειά αυτές τις μέρες. Όλα μπορούν να συζητηθούν αργότερα.

4^ον Κάνουμε ησυχία όσες ώρες βρίσκεται το παιδί στο σπίτι και η γενική καθαριότητα μπορεί να περιμένει… το πέρας των εξετάσεων.

5^ον Δε διαβάζουμε sos θέματα στα κοινωνικά δίκτυα και τα μεταφέρουμε στο παιδί, υπάρχουν υπεύθυνοι καθηγητές που τα καθοδηγούν με τη σωστή παιδαγωγική μέθοδο. (Ας τους εμπιστευτούμε!)

6^ον Δε μεταφέρουμε δυσάρεστες ειδήσεις στο παιδί από την επικαιρότητα, μόνο γεγονότα που μπορεί να το αφορούν γνωστικά. (π.χ στην έκθεση). Γενικά το κρατάμε μακριά από τις οθόνες με κάθε τρόπο.

7^ον Αν τύχει κάτι δυσάρεστο που αφορά την οικογένεια (π.χ θάνατος παππού, γιαγιάς, η κάποιου προσφιλούς προσώπου) πληροφορούμε το παιδί με ψυχραιμία και προσπαθούμε να μην το εμπλέξουμε σε κάποια δυσάρεστη διαδικασία, ώστε να διαλυθεί η ψυχολογία του.

8^ον Αν το παιδί έχει ξεσπάσματα θυμού ή κρίσεις πανικού, οφείλουμε να έχουμε μιλήσει με ειδικό ψυχικής υγείας για τρόπους αντιμετώπισης, διότι οι μάνες ΔΕΝ τα ξέρουν όλα.

9^ον Οφείλουμε να είμαστε αισιόδοξες σε κάθε μέρα των εξετάσεων, επισημαίνοντας στον διαγωνιζόμενο νέο ότι είμαστε περήφανες/οι που απλώς προσπαθεί και όποιο αποτέλεσμα κι αν έρθει, η αγάπη και η αποδοχή δεν θα αμβλυνθεί ούτε στο ελάχιστο!

10^ον Ζητάμε ως μητέρες βοήθεια από τον σύζυγο, σύντροφο, γονείς και φίλους που εμπιστευόμαστε ώστε να διανύσουμε μαζί αυτή την λίγο πιο απαιτητική περίοδο.

Όλα τα παραπάνω απορρέουν από την επαγγελματική πείρα μου επί 18 έτη σε τάξη φροντιστηρίου που διδάσκω Έκθεση και Λογοτεχνία (Β και Γ λυκείου), από τις ατελείωτες συζητήσεις μου με γονείς μαθητών, με συναδέλφους, με ειδικούς ψυχικής υγείας, με τους ίδιους τους μαθητές μου αλλά και μέσα από τον διάλογο με τα παιδιά μου. Όλα τα γράφω από καρδιάς με πλήρη συναίσθηση της επικαιρότητας και την ελπίδα οι εξετάσεις να μη μας φοβίζουν αλλά μόνο να μας αφυπνίζουν.

Όλα τα γράφω ως μάνα προς τις άλλες μάνες… Καλή δύναμη σε κάθε εξέταση της ζωής μας, με πιο σημαντικές και άξιες όλης της προσοχής μας τις εξετάσεις που αφορούν την υγεία μας! Εκεί καταλήγω και κρατώ ως συμπέρασμα ζωής.